Ο Δημήτρης Σαρρής, γιος της Δέσποινας Χριστέλλη, και η σύζυγός του Άννα Παπασταθάτου βάφτισαν στην Αθήνα το δεύτερο παιδάκι τους, την κορούλα τους!
Το όνομα αυτής: ΜΕΛΕΤΙΝΑ!
Νονοί η Σπυριδούλα Σταμογιώργου και ο πατέρας της Φώτης Σταμογιώργος (σύζυγος της Δέσποινας Σπ. Νικέλλη)
Να σας ζήσει! Οι γονείς να τη χαίρονται και να την μεγαλώσουν με αγάπη. Παππούς, γιαγιά και προγιαγιά να τους χαίρονται και να τους καμαρώνουν όλους και όλες και προπαντός τη νεοφώτιστη!
Μετά την καταστροφή του χωριού από το σεισμό άνοιξε και λειτουργούσε στον Πλάτανο η καφετέρια. Εκεί βρήκαν “καταφύγιο” και τόπο συνάντησης όσοι εξακολούθησαν από ανάγκη να μένουν στο χωριό, στο οποίο κατά τα άλλα απαγορεύονταν ακόμα και στα πράσινα σπίτια να διαμένει κάποιος. Στην καφετέρια έμπαιναν και περαστικοί ή “εκτοπισμένοι” στα Βατερά.
Το κλείσιμό της (δεν εξετάζουμε αν ήταν αναγκαίο να γίνει ή μπορούσε να αποφευχθεί) αποτέλεσε μεγάλο πλήγμα για τη ζωή του χωριού. Και προπαντός για τον Πλάτανο στον οποίο έβλεπες κάποιους όποτε περνούσες να κάθονται στα πεζουλάκια του δρόμου.
Σήμερα της Αγίας Μαρίνας (χρόνια πολλά στη Μαρίνα και στον Μαρίνο) και χτες το απόγευμα ο Εσπερινός στο εσωκλήσι του χωριού μας. Τέτοια μέρα, πριν το σεισμό, για το χωριό ήταν ένα μικρό πανηγυράκι (το πρώτο απ’ τα πολλά του καλοκαιριού) Κάποιες χρονιές μάλιστα είχε και ζωντανή μουσική στον Πλάτανο.
Όσοι σύχναζαν στα πεζούλια του Πλάτανου ένοιωθαν άβολα τέτοια μέρα στην προοπτική της ερημιάς του. Απ’ το πρωί πήραν σκούπες και με τη βοήθεια του νερού της βρύσης στον κορμό του καθάρισαν μεγάλο κομμάτι της πλατείας. Έστησαν ένα μεγάλο τραπέζι, στο στόλισαν με μια γλάστρα βασιλικού και το πλαισίωσαν με πλαστικά καθίσματα. Να κάτσουμε σαν άνθρωποι, ρε γαμώτο! Αργά τη νύχτα μάθαμε πήραν ποτά και μεζεδάκια και τα έτσουξαν εκεί κάτω απ’ τα κλαδιά του γέρου πλάτανου, που κατά τη γνώμη κάποιων αρχίζει να ξανανοιώνει (επειδή -λένε- σταμάτησε να ακούει τις …κακίες μας!)
Οι “εραστές αυτοί του Πλάτανου” όμως έχουν πιο μεγαλεπήβολα σχέδια! Να φτιάχνουν σε πρώτη φάση -εκ του προχείρου- καφεδάκια γι αυτούς και για τους περαστικούς και από κει και μετά ότι ακόμα ήθελε προκύψει!
Μήπως έτσι καταφέρουν και “εκβιάσουν” το άνοιγμα ενός καφενείου στο χωριό που θα αναζωογονήσει το ηθικό όλων μας.
Τρίτη θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μπριτζ Ανατολικής Ελλάδας, Ομάδες κατηγορίες 1-9, Μυτιλήνη.
Και οι νικητές ποζάρουν χαρούμενοι με τα βραβεία ανά χείρας.
Συγχαρητήρια! Πάντα τέτοια και καλύτερα!
Με αφορμή προηγούμενο άρθρο μας ο δάσκαλος Γιώργος Ε. Μαργαρίτης είχε την καλοσύνη να μας στείλει τα παρακάτω βιντεάκια που παρουσιάζουν τις εργασίες που αποτελούν προαπαιτούμενο για τη λειτουργία της “κρεβατής” ή αργαλειού.
Στο πρώτο με το “ροδάνι” αυτό μεταφέρεται η κλωστή από την “ανέμη” όπου τοποθετείται η θηλιά του νήματος στα “μασούρια” (καλαμάκια ορισμένου διαμετρήματος) τα οποία τοποθετούνται στη σαΐτα με την οποία γίνεται η ύφανση.
https://drive.google.com/file/d/1vhYh9LjspZepLcZq27U2c9LbGd654zWb/view?ts=5d2d7521
Στο δεύτερο παρουσιάζεται ολόκληρη η διαδικασία με την οποία δημιουργείται ο νηματικός σκελετός που στήνεται στην” κρεβατή” για να ακολουθήσει με το πέρασμα της σαΐτας η ύφανση.
Αυτή η διαδικασία είναι η “επιστήμη” του αργαλειού και από αυτήν εξαρτώνται τα είδη και τα σχέδια των υφαντών που θα προκύψουν.
https://drive.google.com/file/d/1ZkmZTeMrYJH7AN9n-SfaeYrnH1eelvmS/view?ts=5d2d7510
Ολοκληρώθηκε η αξιολόγησε των έργων ζωγραφικής που είχαν κατατεθεί στα πλαίσια του διαγωνισμού που είχε προκηρύξει η Βιβλιοθήκη στην κατηγορία των “προχωρημένων”.
Το θέμα αφορούσε “εξώφυλλο” ενός βιβλίου. Δηλαδή τα παιδιά να συνθέσουν ένα εξώφυλλο για κάποιο από τα βιβλία που είχαν διαβάσει.
Θυμίζουμε ότι την επιτροπή αξιολόγησης αποτελούσαν οι Στέλιος Γιαννάκος, Παναγιώτης Τσουκαλοχωρίτης και Μυρσίνη Νικέλλη, οι οποίοι βαθμολόγησαν το κάθε έργο ξεχωριστά και το αποτέλεσμα προέκυψε από το άθροισμα των βαθμολογιών.
Πρώτο αναδείχτηκε το έργο της Όλιας Ψάνη (από τον Πολιχνίτο) με εξώφυλλο για το βιβλίο “Ημερολόγιο της Ξενέρωτης”, δεύτερο το έργο της Αίγλης Ζαφειρίου για το βιβλίο “Κώδικας Da Vinci” και τρίτο του Γιάννη Τριανταφύλλου για το βιβλίο “Ημερολόγιο ενός σπασίκλα”
Στους νικητές θα δοθούν έπαθλα σχετικά με τη ζωγραφική.
Η Βιβλιοθήκη συγχαίρει όλα τα παιδιά που πήραν μέρος στο διαγωνισμό και ιδιαίτερα τους νικητές. Ευχαριστεί επίσης τα μέλη της επιτροπής αξιολόγησης για την καλή τους διάθεση και για το χρόνο που αφιέρωσαν.
Σήμερα κατεδαφίστηκε και το δικό μας σπίτι στο χωριό.
Όλοι με συμβουλεύαμε να μην πάω για να μην στεναχωρηθώ.
Δεν μπορούσα να το κάνω, δεν μπορούσα να μην του πω το τελευταίο αντίο.
Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην κλάψω.
Άλλως τε τόσα σπίτια δικών μου ανθρώπων κατεδαφίστηκαν εγώ γιατί να αποτελέσω εξαίρεση;
Και πήγα. Και έκλαψα στην αρχή, δεν είμαστε δα και βράχοι.
Και πάνω που πήγα να ηρεμήσω στο τελευταίο δωμάτιο ένα έπιπλο, ένα λαβομάνο που είχε μείνει έπεσε με τις πέτρες και τα μπάζα μαζί και ένα κουτί που υπήρχε σε ένα συρτάρι του.
Ένα κουτί με καλοδιπλωμένα μαντηλάκια του μπαμπά και της μαμάς.
Και θυμήθηκα την μαμά που φώναζε στον μπαμπά που κατέβαινε τις σκάλες:
Στέλιο μην ξεχάσεις να πάρεις μαντήλι.
Και θυμήθηκα την μαύρη τσάντα της όταν πήγαινε στην εκκλησία με το πορτοφολάκι της με τα κέρματα για το κερί, το μεγάλο κλειδί για την μπροστινή την πόρτα, και το κεντημένο μαντηλάκι της που πάντα του έβαζε μία σταγόνα κολώνιας για να μυρίζει όμορφα.
Και εκεί «έσπασα».
Μέχρι και λίγες δεκαετίες πριν το τέλος του 20 ου αιώνα στα περισσότερα σπίτια του χωριού μας -συνήθως- από την άνοιξη και μετά στήνονταν η “κρεβατή”, ο αργαλειός. Εκεί φτιάχνονταν τα υφαντά του σπιτιού από ύφασμα για την κατασκευή ρούχων και εσωρούχων μέχρι πετσέτες, σεντόνια, χράμια, κουβέρτες, και τσόλια.
“Επιστήμη” χειρωνακτική ήταν η προεργασία για το στήσιμό του, δηλαδή το ετοίμασμα του νηματικού σκελετού για όλα τα παραπάνω. Οι χρυσοχέρες μάνες και γιαγιάδες μας έφτιαχναν εκτός απ’ τα άμεσα χρηστικά υλικά και στολίδια του σπιτιού και φυσικά τα προικιά.
Όταν το εμπόριο γέμισε τα χωριά μας με αντίστοιχα έτοιμα υλικά, οι “κρεβατές” αράχνιασαν στα κατώνια και με το πέρασμα των χρόνων έγιναν μουσειακά είδη. Παράλληλα λιγόστευαν και οι γυναίκες που γνώριζαν την “επιστήμη” του στησίματος της “κρεβατής”.
Ελάχιστες μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού είναι σήμερα οι ενεργές γυναίκες που μπορούν να στήσουν και να λειτουργήσουν μια “κρεβατή”. Η Βιβλιοθήκη την άνοιξη του 2017 έκανε τις συνεννοήσεις ώστε από το φθινόπωρο να γίνονταν σχετικά μαθήματα από μια απ’ τις ελάχιστες που γνώριζαν. Δυστυχώς ο σεισμός μας ανέτρεψε τα σχέδια και εξαφάνισε πιθανούς χώρους όπου θα μπορούσε να γίνει αυτό.
Στις φωτογραφίες εικόνες από αντίστοιχη παλιότερη προσπάθεια.
Η αρμόδια επιτροπή για την ανακατασκευή του ξωκλησιού του Χριστού μας ενημερώνει ότι από σήμερα το ξωκλήσι θα παραμείνει κλειστό επειδή γίνονται εργασίες για την αποπεράτωσή του.
Προχτές την Πέμπτη είχαμε δεχτεί 9 χιλιοστά βροχής. Σήμερα Κυριακή απ’ το πρωί ο καιρός έδειχνε βροχή με μικρά …δείγματα. Κατά το μεσημέρι όμως η βροχή ήταν γεγονός και μαζεύτηκαν 11 χιλιοστά στο βροχόμετρο.
Έτσι μαζεύτηκαν 20 χιλιοστά δηλαδή 0,80 της ίντσας! Τέτοια βροχή, Ιούλιο μήνα, είχε πολλές πολλές δεκαετίες να πέσει. Οι ελιές -να μην τις ματιάσουμε!- θα γίνουν μέχρι τα μεγάλα τα καρύδια! Ήδη οι ελιές -όχι όμως σε όλες τις περιφέρειες- είναι κατάφορτες και τα κλαδιά τους ήδη λυγισμένα.
Καλή συνέχεια για την καλή σοδειά!
Μια σειρά εγγράφων της οικογένειας Ανδρεαδέλλη είχε την καλή διάθεση να δώσει (μέσω του Ανδροκλή) στη Βιβλιοθήκη μας για αναπαραγωγή και ψηφιοποίηση η κα Γιαννικοπούλου την οποία και ευχαριστούμε.
Τα έγγραφα αυτά, των αρχών του προηγούμενου αιώνα, έχουν σχέση με τη διαχείριση περιουσιακών στοιχείων. Κάποια πωλητήρια, ένα προικοσύμφωνο, κάποια εξώδικα έγγραφα δίνουν μια εικόνα της οικονομικής, κοινωνικής αλλά και πολιτικής κατάστασης της περιόδου λίγων χρόνων πριν την απελευθέρωση του νησιού μας και λίγων μετά την απελευθέρωση.
Το επίθετο της οικογένειας “Ανδρεαδέλλη” τότε ήταν “Ανδρέα” Έτσι στο προικοσύμφωνο του 1902 ο γαμπρός αναφέρεται ως Αντρέας Π. Αντρέα και σε άλλο έγγραφο Αντρέας Π. Αντριγιά. Να σημειώσουμε ότι μέσα στον μεγάλο αριθμό ονομάτων που περιέχουν τα έγγραφα αυτά μόνο ένα έχει την κατάληξη “έλλης” (το Ιατρέλλης) Και από άλλες πηγές φαίνεται ότι η Μυτιληνιά κατάληξη “έλλης” προστέθηκε στα ονόματα του χωριού μας κατά το τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα.
Χαρακτηριστικά του προικοσύμφωνου αυτού:
Ο χαρακτηρισμός ενός κτήματος ως “συκοελαιοχωράφιο” δηλωτικό της αξίας που είχε η παραγωγή των σύκων.
Ο χαρακτηρισμός ως “χωράφιον” κτημάτων σε περιοχές όπου σήμερα είναι λιοτόπια, δηλωτικό του γεγονότος ότι οι ελιώνες της περιοχής μας επεκτάθηκαν ιδιαίτερα κατά τον 20 αιώνα (μετά την ριζική καταστροφή από το “κάι” -παγωνιά- του 1850″
Η περιγραφή των οικιακών επίπλων και σκευών που δόθηκαν στους μελλόνυμφους. Ανάμεσά τους : 1 πιθάρι παταλέρα(;), μίαν βυτίναν, ένα καζάνιον, 2 σενδούκια, φορέματα δε τα συνήθη του τόπου μας
Στα πωλητήρια εντυπωσιάζει η πολύ χαμηλή τιμή των χωραφιών (όσο ισχυρό νόμισμα και να ήταν τότε η δραχμή): χωράφι 4 στρεμμάτων αντί 30 δραχμών(!), άλλο αντί 50 κ.λπ τότε που ένα μηνυτήριο έγγραφο προς τον Ειρηνοδίκη χαρτοσημαίνονταν με ένσημα αξίας 90 δραχμών. Πριν την απελευθέρωση η τιμή δίνονταν σε αργυρά μετζίτια.
Το πωλητήριο επί τουρκοκρατίας γίνονταν στο χωριό παρουσία των “μουχταροδημογερόντων” και χρησίμευε για να εκδοθεί το “τακρίριον” και στη συνέχεια ο επίσημος τίτλος ιδιοκτησίας. Μετά την απελευθέρωση υπήρχε άλλο πρόβλημα καθότι “η σεβαστή κυβέρνησις” δεν επέτρεπε τις αγοραπωλησίες των κτημάτων και το πωλητήριο εκδίδονταν “προς ασφάλειαν” μέχρι να αρθεί η απαγόρευση και να εκδοθούν επίσημοι τίτλοι. Τα ανεπίσημα πωλητήρια αυτά δεν είχαν κανένα ένσημο (χαρτόσημο) ενώ τα επίσημα εξώδικα έγγραφα ήταν χαρτοσημασμένα με ένσημα που έφεραν τον τίτλο “χαρτόσημον Ελληνικόν προξενικής υπηρεσίας” δεδομένου ότι το νησί μας δεν αποτελούσε ακόμα επίσημο τμήμα του ελληνικού κράτους.
Ένα ακόμα στοιχείο χαρακτηριστικό της εποχής είναι ο μεγάλος αριθμός των αναλφάβητων (σε κάθε έγγραφο υπάρχει αναλφάβητος) οι οποίοι υπογράφουν τα έγγραφα δια χειρός τρίτων που γνώριααν γραφή και ανάγνωση.
Σημείωση: Η Βιβλιοθήκη καλεί όσους έχουν παλιά έγγραφα να τα δώσουν στην Βιβλιοθήκη για τη ψηφιοποίησή τους και τη σίγουρη και άμεση επιστροφή στους ιδιοκτήτες τους.
