Η χτεσινή παράσταση της παιδικής θεατρικής ομάδας της Βιβλιοθήκης Βρίσας είχε την ανεξίτηλη σφραγίδα της προσφοράς της Κατερίνας Γεωργή.
Αυτή η προσφορά ενεργοποιούνταν από από μια δίδυμη αγάπη. Αγάπη για το θέατρο και αγάπη για τα παιδιά.
Η Κατερίνα Γεωργή (και …αρχικά Γραγουδά) έφυγε από το χωριό που γεννήθηκε και έζησε την εφηβεία, όπως δεκάδες ή εκατοντάδες νέοι και νέες του χωριού μας, για σπουδές και επαγγελματική αποκατάσταση. Τα χρόνια εκείνα που δεν υπήρχε τηλεόραση, δεν υπήρχε ίντερνετ, δεν υπήρχε ευκολία στις μετακινήσεις η Αθήνα πρόσφερε μεταξύ άλλων και τη δυνατότητα βιωματικής πολιτιστικής και ιδιαίτερα καλλιτεχνικής επιμόρφωσης. Το περιβάλλον ενεργοποιούσε τα τυχόν κρυμμένα “γονίδια” που βρίσκονταν σε λήθαργο και στην περίπτωση της Κατερίνας το γονίδιο της υποκριτικής βρήκε πρόσφορο έδαφος να ευδοκιμήσει στην θεατρική ομάδα του Συλλόγου των Πολιχνιατών της Αθήνας, όπου διέπρεψε και αγαπήθηκε.
Όταν αποφάσισαν με τον αγαπημένο της Γιώργο να μετακομίσουν στο ησυχαστήριο της Ανανίδας ίσως να μην περίμενε ότι θα της δίνονταν η ευκαιρία να συνεχίσει να ομορφαίνει τη ζωή της με τη θεατρική ενασχόληση. Βρήκε όμως τη θεατρική ομάδα της Βιβλιοθήκης της οποίας έγινε άμεσα βασικό στέλεχος.
Καίριο πλήγμα στα θεατρικά δρώμενα του μικρού χωριού μας υπήρξε η απώλεια της αξέχαστης Χρυσούλας Ζωγράφου, που είχε αναλάβει το θεατρικό “φυτώριο” της περιοχής μας. Τότε όλοι αναρωτιόμασταν “και τώρα ποιος;” Ποιος θα αναλάβει να πλάσει την παιδική και εφηβική ζωντάνια, με τις φυσιολογικά αναμενόμενες εκρήξεις της, και να τη μετασχηματίσει σε αρμονικό επί σκηνής σύνολο;
Και τότε η Κατερίνα το τόλμησε. Με αγάπη, με κατανόηση και συνέπεια δόθηκε ολοκληρωτικά στο έργο που ανέλαβε: Να σκηνοθετήσει και να διδάξει τα παιδιά και την εφηβική συντροφιά του χωριού. Για να ξεπεραστούν τα εμπόδια τόλμησε (με επιτυχία) να αναλάβει και τον ρόλο του θεατρικού συγγραφέα. Οι χαρές και οι στεναχώριες της προσπάθειες ήταν ανάμικτες. Η δουλειά προχωρούσε και μερικές φορές λοξοδρομούσε, αλλά η δίδυμη αγάπη, που προαναφέραμε, απομείωνε τις στεναχώριες και επανέφερε την προσπάθεια στη σωστή τροχιά. Και το αποτέλεσμα τέλειο.
Η παροιμία λέει “αν έχεις τύχη διάβαινε” και κατά την περσινή χρονιά η Κατερίνα, που λόγω ατυχήματος δεν είχε τύχη, βρέθηκε να έχει …καροτσάκι και δικούς της ανθρώπους, που την υπεραγαπούν, και έτσι διάβηκε τις δυσκολίες και ανέβηκε στη σκηνή για τον ρόλο της στην ομάδα των ενηλίκων.
Φέτος η τύχη έγινε πιο σκληρή μαζί της και έτσι δεν μπορούσε ούτε το καροτσάκι να δώσει λύση. Αλλά και πάλι δεν κρατήθηκε μακριά. Πρώτα απ’ όλα την παρουσία της στην χτεσινή παράσταση αντικατόπτριζαν τα φωτεινά προσωπάκια των παιδιών, που με τόση υπομονή “δασκάλευε”. Το εισαγωγικό καλωσόρισμα και τα αφηγηματικά ένθετα του έργου με την χαρακτηριστική φωνή της, την έκαναν νοερά να “υπερίπταται” του χώρου της παράστασης, ιδιαίτερα για όσους ήξεραν την πορεία της προσπάθειάς της αλλά και του …”ταξιτζή” (αγαπημένου Γιώργου της) για τις μετακινήσεις της.
Να είσαι καλά Κατερίνα και με υπομονή (που έχεις μπόλικη, αφού τόσα χρόνια υπομένεις …τον Γιώργο σου!) να ξεπεράσεις τα δύσκολα για να βρεθείς ξανά στο “σανίδι”, είτε ως μέλος του θιάσου είτε ως καθοδηγήτρια των πρώτων θεατρικών βημάτων των παιδιών του χωριού μας.
