Η οικογένεια του Παναγιώτη που έφυγε σήμερα από τη ζωή παρακαλεί τους συγγενείς και φίλους αντί για στεφάνι να τιμήσουν τον άνθρωπό τους ρίχνοντας ότι επιθυμούν σε ένα κουτί που θα τοποθετηθεί έξω απότον άγιο Στάθη, το προϊόν του οποίου θα δοθεί στον εθελοντικό κουμπαρά της Κοινότητας.
Έφυγε από τη ζωή ο Παναγιώτης Παππάς του Κωνσταντίνου ( ο Παναγιώτης της Τσακώναινας).
Η κηδεία του θα γίνει αύριο Σάββατο στις 11.00 το πρωί στο εκκλησάκι του Αγίου Ευσταθίου στα Βατερά.
Συλλυπητήρια στη σύζυγό του, στα παιδιά, σταεγγόνια του και σ’ όλους τους συγγενείς.
Κείμενο της Κατερίνας Γεωργή
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή και καθόμουν μπροστά στο παράθυρο του σπιτιού μας στον καναπέ όλα τα συναρπαστικά που συνέβαιναν απ’ έξω.
Γιατί ακριβώς απέναντι υπήρχε ένα πηγάδι και μια μεγάλη γούρνα.
Όλη την ημέρα γυναίκες πηγαινοερχόταν για νερό και κουτσομπολιό.
Από το πηγάδι ανέσερναν το νερό με κουβάδες ή γκαζοτενεκέδες που τους είχαν προσθέσει χέρι από ξύλο στρογγυλό και καρφωμένο στα δύο πλαϊνά και το πήγαιναν στο σπίτι.
Στην γούρνα δε, ερχόταν με τα ζώα τους οι άντρες και τα πότιζαν εκεί για να μην κουβαλούν και για αυτά νερό.
Κόσμος και κοσμάκης κάθε μέρα περνούσε από το πηγάδι αλλά εγώ με λαχτάρα περίμενα τον γίγαντα τον φίλο μου τον Λέσβο.
´Ηταν ψηλός, όμορφος, φορούσε βράκες, είχε μουστάκι τσιγγελωτό και ένα τεράστιο χαμόγελο για μένα.
Ερχόταν να ποτίσει τα δυό του βόδια στην γούρνα στο πηγάδι.
Ο φίλος μου ο γίγαντας ήταν κωφάλαλος.
Γι αυτό εγώ τον αγαπούσα διπλά.
Με την γλώσσα των κωφαλάλων μου έλεγε ό,τι ήμουν όμορφο κοριτσάκι και έβαζε το χέρι του στην καρδιά του για να μου πει ό,τι με αγαπούσε.
Και είχα μάθει και έκανα και εγώ το ίδιο και όταν το έβλεπε έλαμπε το πρόσωπό του από χαρά.
Θυμάμαι τον Μαμωλή τον άνθρωπο που άναβε τα φανάρια κάθε βράδυ στο χωριό.
Με την σκάλα στον ώμο του και όλα του τα σύνεργα περνούσε την ίδια ώρα από την γειτονιά μας.
Και είχαμε βάλει στοίχημα με τον αδερφό μου ποιός θα πρωτοδεί και θα πει την λέξη “πρώτος “όταν άναβε το φανάρι.
Αυτός διάβαζε στον πάνω όροφο και εγώ καθόμουν στο ισόγειο και περίμενα με λαχτάρα να τον κερδίσω.
Γιατί ήταν ο μεγάλος αδερφός και σε όλα τα άλλα παιχνίδια με κέρδιζε.
Θυμάμαι τον λάγκαδο που κατέβαινε όταν έβρεχε πολύ.
Στην αρχή ήταν ένα μικρό λαγκαδάκι με καθαρό νερό και μετά σχεδόν απότομα το χρώμα του άλλαζε γινόταν όλο χώμα και αγρίευε όσο δυνάμωνε η βροχή μεχρι που έμοιαζε φοβιστικός και πολλές φορές “πατούσε “και τα σπίτια .
Νόμιζες ό,τι κόχλαζε και κουβαλούσε μαζί του χόρτα ξύλα μέχρι και ξεριζωμένα μικρά δέντρα.
Και όταν σταματούσε η βροχή και ηρεμούσε βγαίναμε στα παράθυρα εμείς τα παιδιά και ρίχναμε μέσα χάρτινα καραβάκια που επιπλέανε για λίγο και μετά έλιωναν και βούλιαζαν αλλά συγχρόνως είχαν φύγει από το οπτικό μας πεδίο.
Θυμάμαι την μαμά μου να κάθεται στον ίδιο καναπέ να ράβει ή να πλέκει και να ρίχνει και μια μάτια έξω σε αυτούς που περνούσαν μέσα από τα πλεκτά κουρτινάκια.
Γιατί έβλεπες μέσα από τα…σοφά κουρτινάκια αλλά οι απ’ έξω δεν σε έβλεπαν.
Άσχετα αν σε μας αυτό δεν αρκούσε και τα τραβάγαμε και μονίμως ξεκόλαγαν οι πινέζες με τα οποία ήταν πιασμένα και λερώναμε τα τζάμια με τις μυτούλες μας και φώναζε η μαμά μου.
Θυμάμαι την έκπληξη του αδερφού μου όταν γύρω στα έξη πρωτοέφτασε το “παραντέλ” που έκλεινε την πόρτα στο μοναδικό ντουλάπι της κουζίνας μας που φυλάγαμε τα τρόφιμα.
Δύο “παραντέλια “είχε ένα πάνω και ένα κάτω αλλά δούλευε μόνο το πάνω.
Το κάτω είχε κολήσει κάποτε από ένα βάψιμο με την μπογιά και δεν το είχαμε ποτέ χρησιμοποιήσει.
Έτσι για να πάρουμε κάτι από το ντουλάπι χρειαζόμαστε τη βοήθεια κάποιου μεγάλου.
-Ώχου μπαμπά φτάνου, αναφώνησε γεμάτος χαρά νοιώθοντας ό,τι αυτόματα μετακόμισε στον κόσμο των μεγάλων.
Θυμάμαι τον μπαμπά μου που ερχόταν στο σπίτι και με ανέβαζε όρθια στους ώμους του να πιάσω στο ταβάνι το καρφί που παλιά κρεμόταν ένα λουξ που είχε καταργηθεί.
Και χόρευε κιόλας για να τρομάζει την μαμά μου και εγώ δεν φοβόμουν καθόλου γιατί τα πόδια μου τα κρατούσε ο…ήρωάς μου.
Και γελάγαμε και οι δυο και τραγουδούσαμε το…σαν πας στην Καλαμάτα και δώστου και θύμωνε η μαμά μου που δεν ήξερε κιόλας να χορεύει.
Θυμάμαι όταν έκανε κρύο που χωνόμουν στο τζάκι και ο μπαμπάς με φώναζε “αχλιουπταρέλ” που ήταν κάτι σαν σταχτοπούτα.
Από ένα παραμύθι δικής του εμπνεύσεως που μας έλεγε πού και πού.
Δεν ήξερε παραμύθια πολλά, αλλά ήξερε ιστορίες πραγματικές,αστείες ιστορίες πραγματικών ανθρώπων και μας τις διηγόταν με αριστοτεχνικό τρόπο και ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια.
Θυμάμαι που ανέβαινα σε μια καρέκλα και κοιταζόμουν σε ένα καθρέφτη της προγιαγιάς μου για να δώ αν ήμουν όμορφη και την μαμά μου να μου λέει ότι οι ομορφιές δεν έχουν καμία αξία, αλλά η προκοπή και η μόρφωση είναι αυτά που μετράνε στη ζωή.
Θυμάμαι όταν παίζαμε μαξιλαροπόλεμο εγώ, η Μαίρη η κολλητή μου και ο αδερφός μου, που σπάσαμε ένα τζάμι και φάγαμε ξύλο από τη μαμά μου.Όχι η Μαίρη. Καί πόναγα καί ντρεπόμουνα που μας έδειρε μπροστά στην φιλενάδα μας.
Και μας το άλλαξε ο Πιπίνης, αλλά δεν έβαζε στόκο, μόνο τα κάρφωνε με κάτι μικρά καρφάκια γύρω γύρω και μετα τα λύγιζε και έτσι το συγκρατούσαν αλλά τρέμανε όταν πέρναγαν από έξω τα αυτοκίνητα.
Θυμάμαι το νυφικό κρεβάτι των γονιών μου που ανέβαινα στο κάγκελο και έπαιζα θέατρο στον αδερφό μου και στον Θοδωρή μας.
Ήταν σαν να ήμουν στην δοκό ισορροπίας ώσπου κάποια μέρα έσπασε το σίδερο και έπεσα και φάγανε ξύλο αυτοί και όχι εγώ, γιατί αυτοί ήταν κατά την μαμά μου υποτίθεται οι μεγάλοι.
´Αντε νάταν οι έρμοι στα οχτώ!
Ακόμα σπασμένο είναι.
Θυμάμαι που κάθε απόγευμα όταν χτυπούσε η καμπάνα για τον εσπερινό έπρεπε να ανέβω επάνω να ανάψω το καντήλι.
Και μετά να ταίσω τις κότες.
Θυμάμαι τα σανίδια από πεύκο στο πάτωμα πως μοσκομύριζαν όταν τα σφουγγαρίζαμε. Τα σεντόνια, όταν πλένονταν στο χέρι.
Το γειτονιό κάθε καλοκαίρι τα βράδια μπροστά στην πόρτα μας.
Την μεγάλη κληματαριά μας που έπιανε από την μια άκρη του σπιτιού μέχρι την άλλη και την έριξε κάτω ένα μεγάλο φορτηγό και κλαίγαμε και εγώ και η μαμά μου..
Θυμάμαι….θυμάμαι….και τί δε θυμάμαι.
Αναρίθμητες αναμνήσεις από ένα σπίτι και ένα χωριό.
Το σπίτι χάθηκε.
Όχι και το χωριό όμως….
Όχι το δικό μας χωριό….
Όχι το χωριό που το λέμε Βρίσα.
Σε συνάντηση του Στρατή Παράκοιλα με τον αντιδήμαρχο Πολιχνίτου κ. Κατζανό αποφασίστηκε να αντιμετωπιστεί το έντονο πρόβλημα αποθήκευσης των οικοσκευών με την τοποθέτηση κοντέινερς σε τμήμα του οικοπέδου που έχει αγοράσει το Πανεπιστήμιο της Αθήνας (δίπλα στο βενζινάδικο του Γεωργακή). Ήδη έχει δοθεί η σχετική άδεια από το ΕΚΠΑ. Αύριο με μηχάνημα θα γίνει η διαμόρφωση του χώρου. Όσον αφορά τα κοντέινερς έγινε γνωστό ότι ζητήθηκαν από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, η οποία όμως διαθέτει κοντέινερς μόνο για κατοικίες και θα ζητούσε ειδική άδεια να διαθέσει κάποια απ’ αυτά ως αποθηκευτικούς χώρους.
Σε σχέση με την εξασφάλιση στέγης αυτό που μάθαμε είναι ότι ο αντιδήμαρχος πιέζει τους ιδιοκτήτες σπιτιών στον Πολιχνίτο να τα νοικιάσουν στους σεισμόπληκτους υποσχόμενος ότι αναλαμβάνει ο ίδιος την κανονική καταβολή των ενοικίων μέχρι την χορήγηση του επιδόματος στέγης.
Άποψή μας είναι ότι ως τελευταία λύση μπορεί να είναι η τοποθέτηση μικρού αριθμού κοντέινερς-σπιτιών.
Βρισκόμαστε δεκαπέντε μέρες από τον σεισμό της 12ης Ιουνίου που έπληξε τον κηρυγμένο διατηρητέο οικισμό της Βρίσας στη Λέσβο και ο κρατικός μηχανισμός έδειξε κινητικότητα σε επίπεδο κυβερνητικό, όπως του Υπουργού Υποδομών, της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου, της τοπική αυτοδιοίκηση, – της Περιφέρειας και του Δήμου – του Πανεπιστήμιο Αιγαίου, του ΤΕΕ, του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου κ.α.
Σε πρώτη φάση προσδιορίσθηκαν και εδόθησαν οι πρώτες βοήθειες προς τους πληγέντες και υπήρξε μέριμνα για την στέγαση των αστέγων.
Ο Υπουργός Υποδομών επισκέφθηκε ξανά την Βρίσα και διευκρίνισε ότι οι δεσμεύσεις εντάσσονται στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του και ιδιαίτερα στάθηκε στο σημαντικό θέμα του τρόπου ανοικοδόμησης της Βρίσας. Υπήρξε σαφής, διαβεβαιώνοντας ότι θα γίνει ακριβής αποκατάσταση των αξιόλογων κτιρίων του σημαντικού αρχιτεκτονικά οικισμού, τονίζοντας μάλιστα ότι «ο επισκέπτης που θα έρθει μετά την αποκατάσταση δεν θα μπορεί να διακρίνει την διαφορά με το πριν ».
Αυτό είναι το σωστό, αυτό επιτάσσει και το θεσμικό πλαίσιο προστασία, σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα ΦΕΚ 208/19.3.2002, ήτοι η αποκατάσταση να είναι ακριβής, και με την χρησιμοποίηση των λίθινων υλικών που στην πλειονότητα τους βρίσκονται επιτόπου σωριασμένα έμπροσθεν των κτιρίων. Στην ίδια δέσμευση προχώρησε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά την επίσκεψή του στις 25 Ιουνίου.
Άμεσα λοιπόν πρέπει να αρχίσει ο προγραμματισμός και το έργο, ήτοι:
α)Να γίνουν ομάδες εργασίας με επικεφαλείς τεχνικούς που η κάθε μια να χρεωθεί συγκεκριμένο τμήμα δρόμου και συγκεκριμένα κτίρια τα οποία θα καταγράψει και φωτογραφικά θ’ απεικονισθεί η σημερινή κατάσταση τους.
β) Με ευθύνη των τεχνικών κάθε κλιμακίου θα γίνει με προσοχή η όποια αναγκαία αφαίρεση επικίνδυνου εναπομείναντος τμήματος στα πληγέντα κτίρια.
γ)Η κάθε ομάδα εργασίας, κατ’ αρχήν θα διαχωρίζει γωνιόλιθους, λαξευτούς ορθογώνιους λίθους, γλυπτά λίθινα και διακοσμητικά στοιχεία, λίθινα μαντώματα των θυρωμάτων, λίθινα γείσα, τούβλα συμπαγή, κάθε κτιρίου και θα τα ταξινομεί.
δ)Αφού ολοκληρωθεί ο διαχωρισμός και η ταξινόμηση, θα φορτωθούν τα εναπομείναντα άχρηστα υλικά, χώματα, ξύλα κ.α. και θα απομακρυνθούν.
ε)Η κάθε ομάδα εργασίας θα προστρέχει στο υπάρχον φωτογραφικό υλικό της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου, της Υπηρεσίας Δόμησης του Δήμου αλλά και των ιδιοκτητών, – εφόσον υπάρχει – και θα καταρτίζει ένα κατ’ αρχήν σκίτσο των όψεων. Χρήσιμο εργαλείο αποτελεί σαφώς και το google.
ζ)Να κληθεί ο Καθηγητής της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Χατζηγώγας, που με τους συνεργάτες του αποτύπωσαν τον οικισμό και βάση της μελέτης τους εκδόθηκε το Προεδρικό Διάταγμα ΦΕΚ 208/19.3.2002.
Στόχος να συνδράμουν στη δημιουργία των αρχιτεκτονικών σχεδίων των όψεων κάθε κτιρίου (της αρχικής του μορφής), προκειμένου στη συνέχεια να εκδοθεί η κατά νόμο άδεια δόμησης. Όπου δεν θα υπάρχει φωτογραφική τεκμηρίωση, με δεδομένο ότι τα βασικά μορφολογικά στοιχεία των πληγέντων κτιρίων – από 50% έως και 100% -έχουν περίπου σωθεί, μπορεί να σχεδιασθούν οι όψεις τους με ακρίβεια.
Στη Σαντορίνη των δέκα χιλιάδων κατοίκων στο σεισμό του 1956, η πρωτεύουσα Φηρά είχε μήκος τέσσερα χλμ. και η Οία τρία και υπήρχαν δώδεκα οικισμοί. Η Βρίσα είναι ένας οικισμός σε καλύτερη μετασεισμική κατάσταση και μπορεί με γρήγορους ρυθμούς να υπάρξει πλήρης και ακριβής αποκατάσταση της και το όμορφο χωριό να ξαναβρεί την ζωή του.
Χρειάζεται λοιπόν οργανόγραμμα και με προτεραιότητα να συσταθούν κοινές ομάδες εργασίας από μηχανικούς, αρχιτέκτονες, τεχνολόγους, της τοπικής αυτοδιοίκησης (Περιφέρειας και Δήμου), της Γραμματείας Αιγαίου (που συνέταξε το τελικό κείμενο του Π.Δ. του 2002), του Πανεπιστημίου Αιγαίου, του ΤΕΕ.
Να πλαισιωθούν οι ομάδες από προσωπικό αναγκαίο για την χειρωνακτική εργασία του διαχωρισμού – ταξινόμησης των υλικών και ορισμένα μικρά μηχανήματα για αναμόχλευση των σορών. Απαιτείται λοιπόν να υπάρξει μια κατ’ αρχήν χρηματοδότηση και ν’ αρχίσει το έργο αναστύλωσης.
Το νησί που στοχοποιήθηκε τουριστικά και το πληρώνει με την οικονομική κατάρρευση του τουριστικού εισοδήματος του, γιατί του έλαχε να δεχθεί πάνω από 600.000 πρόσφυγες τους οποίους αγκάλιασε και φιλοξένησε με μεγαλοψυχία, το νεοελληνικό κράτος οφείλει χωρίς κανένα ενδοιασμό να χρηματοδοτήσει την διάσωση του βιου των κατοίκων της Βρίσας, αλλά και της ιστορίας της, που είναι ιστορία του Αιγαίου και της Ελλάδας.
Αν δεν γίνει αυτό, τότε μετά βεβαιότητας η Βρίσα μετά το σεισμό της 12ης Ιουνίου θα είναι ένας άλλος οικισμός και όχι αυτός που ξέραμε. Αυτό εν έτη 2017 θα είναι ασυγχώρητο και κρίμα.
Είμαι βέβαιος ότι με την μέχρι σήμερα εκφρασθείσα βούληση από όλους ο στόχος θα επιτευχθεί.
Το ΠΑΚΕΤΟ-ΒΡΙΣΑ είναι το όνομα της προσπάθειας να δημιουργηθούν 100 πακέτα με ρούχα και σχολικά είδη και να δοθούν στα παιδιά της Βρίσας και σε σεισμόπληκτα κοντινών περιοχών. Το κόστος του κάθε πακέτου (που θα περιέχει από Μπουφάν μέχρι κάλτσες και παπούτσια και σχολικά είδη) είναι περίπου 100€.
Μέχρι τώρα έχουν δοθεί ήδη 3 πακέτα και η δωρεά δημιουργία της ιστοσελίδας από την επιχείρηση Lweb, από την εταιρεία Φραγκουλάκης Ευάγγελος-1930, από το Σύλλογο γονέων Βρίσας και από το Σύλλογο γονέων Δ.Σ. Παναγιούδας.
Όποιος απ’ την περιοχή μας θέλει να συμμετάσχει στην προσπάθεια αυτή με ένα ή περισσότερα πακέτα μπορεί να έρθει σε επαφή με την Γιώτα Δροσίνη (πρόεδρο του Συλλόγου γονέων) ή με τη σελίδα μας.
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ
Οι κάτοικοι των περιοχών Κεφαλληνίας και Ιθάκης που επλήγησαν από τον σεισμό τις 26 Γενάρη 2014 αντιμετώπισαν και αυτοί έντονο το πρόβλημα της στέγασης .
Στις 7 Φλεβάρη( μετά από 11 ημέρες) εκδόθηκε Υ. Α. η οποία καθόριζε τους όρους και τις προϋποθέσεις επιδότησης ενοικίου ή συγκατοίκησης για την κάλυψη των δαπανών στέγασης.
Για την σεισμόπληκτη ευρύτερη περιοχή ΒΡΙΣΑΣ μετά από 17 ημέρες επικρατεί σιγή ιχθύος…………………
Η υπηρεσία αποκατάστασης σεισμοπλήκτων ( Υ.Α.Σ. ) και οπουδήποτε αρμόδια υπηρεσία ή υπουργείο ας λάβουν υπ΄ όψιν τους την ιδιαιτερότητα και τα προβλήματα που επικρατούν στην περιοχή μας :
1 ) Τα προς ενοικίαση δωμάτια -διαμερίσματα και σπίτια είναι ελάχιστα.
2) Τα ενοικιαζόμενα δωμάτια –διαμερίσματα και ξενοδοχεία δεν μπορούν να συνάψουν αστική μίσθωση.
3) Η υποβολή του μισθωτηρίου συμβολαίου μίσθωσης απαιτεί Π.Ε.Α. (πιστοποιητικό ενεργειακής απόδοσης )
4 Να καθοριστεί ποιος θα είναι ο δικαιούχος είσπραξης της επιδότησης ενοικίου ο μισθωτής ή εκμισθωτής ?
5 ) Να μπει πλαφόν στο ύψος του ενοικίου
( εάν είναι εφικτό )και συγχρόνως να δοθούν φορολογικά κίνητρα στους ιδιοκτήτες με απαλλαγή της φορολογίας, αυτών των εισοδημάτων ή η φορολόγηση τους με μειωμένος συντελεστή.
6)Να δοθούν κίνητρα σε αυτούς που θα φιλοξενήσουν φιλικά ή συγγενικά πρόσωπα εντός της Περιφερειακής Ενότητας του νησιού.
Η λήψη των αποφάσεων ας παρακάμψει τις γραφειοκρατικές διαδικασίες ,ας δώσει πραγματικά κίνητρα στους ιδιοκτήτες και ας εξαλείψει τα φαινόμενα αισχροκέρδειας και εκμετάλλευσης που μεμονωμένα πιθανόν μπορεί να υπάρξουν.
Όλα αυτά προσωρινά .
Ακολουθεί χειμώνας.
Στην ιστορία του ελληνισμού επιβεβαιώνεται απόλυτα η παραπάνω αλήθεια, αν αναλογιστούμε πόσες φορές -μέσα στους αιώνες που μετρά η Ιστορία- ελληνικοί πληθυσμοί από την ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου πέρασαν και εγκαταστάθηκαν στις Μικρασιατικές ακτές αλλά και στα ενδότερα της Μικράς Ασίας (κατά την ελληνιστική εποχή χιλιάδες Αθηναίων εγκαταστάθηκαν στην Αντιόχεια, την ακμάζουσα πρωτεύουσα του τότε Συριακού κράτους) και πόσες φορές αναγκάσθηκαν να ξεριζωθούν από την ασιατική ήπειρο και να επιστρέψουν στις αρχαιότερες πατρίδες τους. Ακόμα και το προσφυγικό κύμα των Σύρων που κατακλύζει, σήμερα, τα νησιά μας και αναζητά καταφύγιο στις ευρωπαϊκές χώρες, αποτελεί μια τραγική παλινδρομική κίνηση της Ιστορίας.
Και για να μεταφερθούμε από το μεγάλο θέατρο της Ιστορίας στην μικρή σκηνή, όπου παίζεται η ιστορική τραγωδία της Βρίσας, την οποία ισοπέδωσε ο καταστροφικός σεισμός της 12ης Ιουνίου.
Σε ιστορική «μικροκλίμακα» επαναλαμβάνεται -και προβλέπω πως θα ενταθεί στα επόμενα χρόνια- η παλινδρομική μετακίνηση των κατοίκων της περιοχής από τα ενδότερα προς την παραλιακή ζώνη, την οποία, πριν από κάποιους αιώνες εγκατέλειψαν -λόγω της ανασφάλειας που είχαν προκαλέσει, κατά τον Μεσαίωνα, οι πειρατικές επιδρομές- για να μετακινηθούν στα ενδότερα και να εγκατασταθούν στη θέση που, σήμερα, κατέστρεψε ο «επιδρομέας» σεισμός.
Ήδη, εδώ και μερικά χρόνια, για λόγους που δεν είχαν σχέση με τον καταστροφικό σεισμό, τα Βατερά και ο Άγιος Φωκάς (σε μικρότερο βαθμό) είχαν αρχίσει να φιλοξενούν έναν αριθμό μόνιμων κατοίκων. Το ρεύμα αυτό θα διογκωθεί και θα απορροφήσει, συν τω χρόνω, μεγάλο μέρος του πληθυσμού της σεισμόπληκτης Βρίσας.
Η κίνηση αυτή από την ενδοχώρα προς την παραλιακή ζώνη θα ενισχυθεί λόγω του ότι πολλοί κάτοικοι της Βρίσας διαθέτουν, ήδη, δεύτερη θερινή κατοικία στα Βατερά ή τον Άγιο Φωκά, αλλά και λόγω του ότι η ανοικοδόμηση του κατεστραμμένου οικισμού της Βρίσας, για να ολοκληρωθεί, θα χρειαστεί αρκετά χρόνια.
Και αυτή η νομοτελειακή, θα έλεγα, εξέλιξη, πολλαπλασιάζει τα προβλήματα που δημιουργούνται στην ευρύτερη περιοχή της Βρίσας. Πέραν των προβλημάτων που πρέπει να επιλυθούν σε σχέση με την ανοικοδόμηση του οικισμού της Βρίσας (επιστημονικά προβλήματα που πρέπει να λύσουν οι σεισμολόγοι- γεωλόγοι: «μελέτες γεωλογικές – τεκτονικές». «Η Βρίσα θα αποτελέσει παγκόσμιο πεδίο εφαρμογής νέων τεχνολογιών και επιστημονικών ερευνών». Μετακινήσεις σπιτιών, «εάν διαπιστωθεί ότι υπάρχουν ανυπέρβλητα εμπόδια στο υπέδαφος». Και τα οικονομικά, γραφειοκρατικά και τεχνικά προβλήματα που πρέπει να λύσουν κεντρικά και τοπικά οι αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες, π.χ. η ανοικοδόμηση και η εφαρμογή των αντισεισμικών προδιαγραφών θα πραγματοποιηθεί με την πρωτοβουλία και την ευθύνη του κάθε ιδιοκτήτη κατεστραμμένης οικίας και με εργολαβία της επιλογής του καθενός ή θα ανατεθεί η ανοικοδόμηση, κατά τρόπο ενιαίο και συνολικά, σε μία η περισσότερες τεχνικές εταιρίες;), θα δημιουργήσει και πρόσθετα, σύνθετα και δυσεπίλυτα προβλήματα στην περιοχή των Βατερών, τα οποία θα χρειαστεί να επιλυθούν έγκαιρα, προτού διογκωθούν και οξυνθούν περαιτέρω και καταστήσουν προβληματική τη λειτουργία και του οικισμού των Βατερών.
Επισημαίνω μερικά από τα χρονίζοντα προβλήματα των Βατερών, τα οποία, εάν δεν επιλυθούν, θα προκαλέσουν, υπό τις παρούσες συνθήκες, την ραγδαία υποβάθμιση της παραλίας, καθώς και των συνθηκών διαβίωσης του αυξανόμενου πληθυσμού των μόνιμων κατοίκων της.
Ας προχωρήσουμε, λοιπόν, το ταχύτερο δυνατόν, από τους λόγους στα έργα, προτού… «κακοφορμίσουν» και γίνουν ανίατες οι πληγές που άνοιξε ο καταστροφικός σεισμός της 12ης Ιουνίου.
Ακόμα ένα άρθρο του Μανώλη για το χωριό μας. Παρουσιάζουμε ένα μικρό απόσπασμα, ενώ μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο εδώ.
“…Όσο περνά ο καιρός, οι αρχικές καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις που ακούστηκαν από τον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό Χρ. Σπίρτζη -«η Βρίσα θα γίνει πρότυπος οικισμός», το κράτος θα αναλάβει τις αναγκαίες άδειες ώστε να ξεπεραστεί η γραφειοκρατία και να έχουμε οικονομίας κλίμακος- αρχίζουν να διαφοροποιούνται, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση του γκρεμίσματος των κτισμάτων, που ούτε λίγο, ούτε πολύ, αφήνεται να τη διαχειριστεί ο ιδιοκτήτης, που καλείται ενώ έχει χάσει το σπίτι του, να πληρώσει και την αποκαθήλωση του. Αν είναι δυνατόν! Αν όμως υιοθετηθεί μια τέτοια εκδοχή, τότε το βέβαιο είναι ότι η Βρίσα -για να περιοριστούμε στο χωριό που έπαθε και την μεγαλύτερη ζημιά- θα παραμένει για πολλά χρόνια ένας ερειπιώνας και οι εξαγγελίες για ανοικοδόμηση του, θα μείνουν εξαγγελίες. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η σύγχυση που υπάρχει είναι προσωρινή και ότι η κυβέρνηση διά των αρμοδίων υπηρεσιών του κράτους, θα αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν ώστε οι προθέσεις της -που όλοι διαπιστώνουν μέχρι σήμερα- θα υλοποιηθούν…’.
Σε δημοσίευμα του ΕΜΠΡΟΣ (της Ανθής Παζιάνου) αναφέρεται:
Για το Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Βρίσας, ο τότε Οργανισμός Σχολικών Κτηρίων (ΟΣΚ) είχε στείλει στον τότε Δήμο Πολιχνίτου, έγγραφο με τα αποτελέσματα του πρωτοβάθμιου προσεισμικού ελέγχου το 2006, ενημερώνοντας για τις επισκευές που απαιτούνται! Αυτό επισημαίνει η εταιρεία του Δημοσίου «Κτιριακές Υποδομές Α.Ε.» που προήλθε από τη συγχώνευση του Οργανισμού Σχολικών Κτηρίων (ΟΣΚ), τη ΔΕΠΑΝΟΜ (Νοσοκομεία) και της «Θέμης Κατασκευαστική» (φυλακές, δικαστικά μέγαρα).
Η παραπάνω επισήμανση έγινε με αφορμή απάντηση της εταιρείας «Κτηριακές Υποδομές» σε σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας «Καθημερινή» για τον καταστρεπτικό σεισμό που ισοπέδωσε τη Βρίσα και το σχολείο της. Αν έγιναν τα τελευταία… 11 χρόνια, από το 2006, οι απαιτούμενες επισκευές με βάσει τις παρατηρήσεις του ΟΣΚ στο σχολείο της Βρίσας, δεν το γνωρίζουμε, από τότε όμως έχουν περάσει τρεις δημοτικές αρχές, η πρώτη του καποδιστριακού Δήμου Πολιχνίτου και οι άλλες δυο του καλλικρατικού Δήμου Λέσβου, οι οποίοι και γνωρίζουν τι έχει.
Το ότι δεν έγινε καμιά παρέμβαση στο σχολείο το γνωρίζουμε πολύ καλά οι κάτοικοι της Βρίσας. Και ευτυχώς που γλίτωσαν η δασκάλα και τα δυο παιδάκια και κατάφεραν να βγουν απ’ τα χαλάσματα. Φυσικά η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει την τότε δημοτική αρχή του Πολιχνίτου που είχε φρέσκο το πόρισμα και δεν το έδωσε σημασία. Τότε η δημοτική αρχή έκανε …αγορές ερειπιώνων!!!
