Στη μνήμη του Κώστα Αφένδρα

Στην πατρική μας οικογένεια ήμασταν 4 αγόρια με μοναδικό εισόδημα το μεροκάματο του πατέρα και ελάχιστη κτηματική περιουσία που κάποια  χρόνια δεν μας έδινε ούτε το λάδι της χρονιάς. Οι στερήσεις πολύ μεγάλες. Στη γειτονιά μας υπήρχε και μια σημαντικά εύπορη οικογένεια. Η συμπαθής κατά τα άλλα γειτόνισσα σε κάθε ευκαιρία στο «γειτονιό» των γυναικών δήλωνε με περισσή αυτοπεποίθηση: « ‘εν έχ’ πια φτουχοί» (δεν υπάρχουν πια φτωχοί» Η μητέρα μας «ζεματιόταν» αλλά με περισσή (κι αυτή) αξιοπρέπεια δεν έλεγε τίποτα. Μόνο μέσα στους τοίχους του σπιτιού σε στιγμές μεγάλης οικονομικής πίεσης μονολογούσε «εν ΄έχ’ πια φτουχοί, εμ βέβια γι χουρτάτους του νηστκόν ε τουν καταλαβαίν’»

Με το σεισμό όλοι στο χωριό πάθαμε μεγάλη οικονομική (και όχι μόνο) ζημιά.  Όλοι βρισκόμαστε σε χειρότερη κατάσταση απ’ ότι  πριν το σεισμό. Η κατάσταση όμως όλων μας δεν είναι ίδια. Άλλοι τα βγάζουμε πέρα καλύτερα κι άλλοι χειρότερα. Η πίεση που προκάλεσε ο σεισμός (αλλά κι αυτή που συνεχίζουν να προκαλούν οι λογής αρμόδιοι με τις ενέργειες ή τις παραλείψεις τους) θόλωσε και την κρίση μας και η παραπάνω παροιμία βρήκε εύφορο έδαφος να αναπτυχθεί και να επιβεβαιωθεί.

Κάποιοι δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι να ενισχυθεί μια οικογένεια με παιδιά και άνεργους ή υποαπασχολούμενους γονείς. Κάποιοι δεν μπορούν να καταλάβουν την αξία που έχει μια μερίδα φαγητό σε ένα ηλικιωμένο ή ανήμπορο άτομο. Μάλιστα όχι τόσο αυτό καθεαυτό το φαγητό όσο το ότι κάποιος χτυπά την πόρτα και προσφέροντας κάτι (τη μερίδα του φαγητού) νοιάζεται για σένα. Κι αφού αυτό το προσφέρει η τοπική κοινωνία,   μέσα απ’ το τοπικό της συμβούλιο, σημαίνει ότι η τοπική κοινωνία νοιάζεται για ταμέλη της πουέχουν ανάγκη.

Με βάση την παραπάνω λογική στήθηκε στο χωριό μας το πρόγραμμα σίτισης. Ένα πρόγραμμα που ξεκίνησε με 1610€ στο ταμείο της και ξεκάθαρους δημόσια ειπωμένους όρους. Ένα πρόγραμμα που επικροτήθηκε από πολλούς και ενισχύθηκε οικονομικά τόσο πολύ που κανένας δεν μπορούσε αρχικά να υποψιαστεί. Λειτουργεί επί εννιά μήνες και έχει την οικονομική δυνατότητα να συνεχίσει. Όσοι ενίσχυσαν οικονομικά το πρόγραμμα σίτισης ήξεραν που δίνουν τα χρήματά τους και πως αυτά θα χρησιμοποιηθούν. Και τα έδιναν. Και συνεχίζουν να έχουν τη διάθεση να δίνουν.

Στην υλοποίηση του προγράμματος από την επιτροπή μπορεί να έγιναν λάθη. Γι αυτό η επιτροπή παραιτήθηκε για να δώσει τη δυνατότητα σε άλλα πρόσωπα να αλλάξουν ρότα και να τα επανορθώσουν. Είναι απαράδεκτο όμως κάποιοι να υιοθετούν την άποψη «ότι όλοι σεισμοπαθείς είμαστε επομένως όλοι να βοηθηθούμε» (με τα χρήματα της σίτισης). Ναι όλοι σεισμοπαθείς είμαστε αλλά «χορτάτοι» και «νηστικοί» υπάρχουν και ανάμεσα στους σεισμοπαθείς. Υπήρχαν και πριν το σεισμό και υπάρχουν τώρα. Τώρα δίνεται η οικονομική δυνατότητα να ενισχυθούν όσοι έχουν ανάγκη. Είναι λυπηρό άτομα που στη ζωή τους γνώρισαν στο πετσί τους τις στερήσεις και την πείνα αλλά η αξιοσύνη τους και ο κόπος τους, τους     έκανε «αρχοντάδες» να διεκδικούν τώρα τη μερίδα του φαγητού της μοναχικής γριούλας ή του ανήμπορου γείτονά τους.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάσαμε στο σημείο οι πληροφορίες να θέλουν το τοπικό συμβούλιο να έχει αποφασίσει  να σταματήσει το πρόγραμμα σίτισης. Αν αληθεύει πρόκειται για ένα μεγάλο λάθος αφού και διαθέσιμα χρήματα για τον συγκεκριμένο σκοπό υπάρχουν αλλά και διάθεση να δοθούν και άλλα καθημερινά εκδηλώνεται. Θεωρείται μήπως ότι η διακοπή του προγράμματος θα σταματήσει την σε βάρος σας κριτική των όποιων θεωρούν τον εαυτό τους αδικημένο; Δηλαδή τώρα που «θα ψοφήσει και η κατσίκα» του γείτονα θα ικανοποιηθούν κάποιοι και θα σας πουν μπράβο; Τέτοια μπράβο δεν τα χρειάζεται το τοπικό μας συμβούλιο. Έχει πάρει πολλά άλλα   και πολύ επάξια.

Μη σβήσετε τη φλόγα της κοινωνικής πρόνοιας και προστασίας στο χωριό μας. Τη φλόγα της αγάπης προς το συνάνθρωπό μας. Κάντε ότι αλλαγές θεωρείτε απαραίτητες, καλέσετε τους φορείς του χωριού να σας πουν την άποψή τους, κάντε το πρόγραμμα πιο «δημοκρατικό» αλλά μην το σταματήσετε. Θα είναι ένα λάθος που θα στιγματίσει την εξαιρετική πορεία σας.

Σημείωση: Για τέτοια –και άλλα –σημαντικά θέματα έκφρασης γνώμης και άποψης θα γίνονται δεκτά –ανεξάρτητα απ’ το περιεχόμενο- μόνο επώνυμα σχόλια.

Η Βιβλιοθήκη ενημερώνει ότι με την αλλαγή της ώρας επήλθαν αλλαγές και στο πρόγραμμα των δραστηριοτήτων της.

Για το λόγο αυτό ενημερώνουμε ότι το κτίριο της Βιβλιοθήκης στο χωριό για τον δανεισμό βιβλίων θα είναι ανοιχτό κάθε Τρίτη από τις 6.00 – 7.00 και κάθε Τετάρτη από τις 5.30-7.00

Ο Δημήτρης Στυλ. Νικέλλης μας έστειλε το παρακάτω δελτίο τύπου του υπουργείου σχετικά με τα δικαιολογητικά των αγροτικών επιδοτήσεων που συμπληρώνουμε αυτό το διάστημα και τον ευχαριστούμε.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Δήλωση Βαγγέλη Αποστόλου για τον Αριθμό Ταυτότητας Ακινήτου (Α.Τ.ΑΚ) των
αγροτεμαχίων
«Η προσπάθειά μας για τη διασφάλιση των άμεσων ενισχύσεων στην Κοινή Αγροτική Πολιτική μετά
το 2020, παράλληλα με την σύσταση του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης για υποχρεωτική
αναγραφή του Α.Τ.ΑΚ στις δηλώσεις ΟΣΔΕ, οδήγησαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ στην απόφαση να καλέσει
τους αγρότες που υποβάλλουν τις σχετικές δηλώσεις για να κατοχυρώσουν τα δικαιώματά τους, να
συμμορφωθούν.
Από τις πρώτες ημέρες εφαρμογής της σχετικής οδηγίας προέκυψαν προβλήματα σε πολλές
περιπτώσεις μισθωμένων αγροτεμαχίων
Για αυτό αποφασίσαμε:
α) να συνεχίσουν να υποβάλλουν τις δηλώσεις τους κανονικά είτε έχουν είτε δεν έχουν Α.Τ.ΑΚ
μέχρι 15/05/2018,
β) όλα τα ιδιόκτητα ή μισθωμένα αγροτεμάχια που έχουν Α.Τ.ΑΚ και υποχρεούνται να τον
δηλώσουν μέχρι 15/05/2018 θα πληρωθούν κανονικά,
γ) όσα μισθωμένα ακίνητα δεν έχουν Α.Τ.ΑΚ θα πληρωθούν και αυτά κανονικά τα δικαιώματά τους
με την υποχρέωση να προσκομίσουν τον Α.Τ.ΑΚ μέχρι την υποβολή της δήλωσης ΟΣΔΕ της
επόμενης χρονιάς, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να προσκομίσουν συμβόλαιο μίσθωσης τετραετούς διάρκειας.
Αναλυτικότερες πληροφορίες θα δοθούν από τον ΟΠΕΚΕΠΕ»

Δημοσιεύσαμε μια ανακοίνωση που είδαμε σε τοπικά ΜΜΕ για τη σχεδιαζόμενη επίσκεψη του στρατηγού στο σχολείο του χωριού μας ενόψει των εορτών του Πάσχα.

Αμέσως βρέθηκε ο μικρόνοος και στενοκέφαλος να σχολιάσει ότι η επίσκεψη αυτή αποτελεί “δημόσιες σχέσεις” και όχι κοινωνική προσφορά.

Κάποιοι με παρότρυναν να διαγραφεί το ανώνυμο αυτό σχόλιο. Φυσικά και δεν θα διαγραφεί. Θα μείνει εκεί καρφιτσωμένο για να το βλέπει αυτός που το έγραψε και να …καμαρώνει για την εξυπνάδα του και τη σωστή του κρίση.

Ο στρατηγός δεν έχει ανάγκη προστασίας από τους ανεγκέφαλους. Ο στρατηγός φρόντισε να εξοπλιστεί το σχολείο μας με σύστημα συναγερμού, που ήταν απολύτως απαραίτητο εξαιτίας της απομονωμένης θέσης του και των συνεχών κρουσμάτων κλοπών στο χωριό και στην περιοχή μας. Ο στρατηγός ήρθε με τα δώρα του κοντά στα μαθητούδια του χωριού μας τα Χριστούγεννα για να τους μεταδώσει τη ζεστασιά της καρδιάς του, για να τους προσφέρει ένα ακόμα ψυχολογικό στήριγμα στο τεράστιο σοκ που τα προκάλεσε ο σεισμός και το γκρέμισμα του σχολείου τους αλλά και των σπιτιών τους. Και τώρα πάλι ο στρατηγός έρχεται για μια ακόμα φορά κοντά στα παιδιά του χωριού μας. Να τα ευχηθεί για το Πάσχα, να μιλήσει και να αστειευτεί κοντά τους αποδεικνύοντας την ανθρωπιά του. Και φυσικά αυτή η ανθρωπιά, αυτός ο χαρακτήρας του και το στρατιωτικό του ήθος δεν του επιτρέπει να  περιαυτολογήσει: κοινωνική προσφορά των ενόπλων δυνάμεων και όχι του προσώπου του χαρακτηρίζεται η ενέργια αυτή.

Και έρχεται ο μικροπρεπής να θίξει αυτήν την ενέργεια, αυτόν τον άνθρωπο, αυτές τις ίδιες τις ένοπλες δυνάμεις μας.

Στρατηγέ μας η κοινωνία της Βρίσας ξέρει να εκτιμά και να αναγνωρίζει. Κι εσείς αφού επί χρόνια με ανθρώπους έχετε πάρε δώσε ξέρετε ότι σ’αυτή τη γη και άρα σ’ αυτό το χωριό έχουν θέση όλοι αλλά η τοπική κοινωνία δεν εκφράζεται από την “άστοχη” κριτική του οποιουδήποτε. Επίσης να ξέρετε ότι “οι δημόσιες σχέσεις σας” θα πιάσουν τόπο: Στις επόμενες εκλογές για …αρχιστράτηγο το χωριό μας θα σε ψηφίσει μονοκούκι!

Και επειδή κάποιοι προσπαθούν σε κάθε ενέργεια ή έκφραση άποψης να προσάψουν ιδιοτέλεια ενημερώνω ότι ο εγγονός μου θα αργήσει πολλά χρόνια ακόμα για να πάει φαντάρος!

Το Δημοτικό σχολείο Βρίσας ευχαριστεί το φαρμακείο της Άννας Νικέλλη στον Πολιχνίτο για την δωρεάν προμήθεια όλου του απαιτούμενου φαρμακευτικού υλικού για το σχολικό φαρμακείο.

Σας ενημερώνουμε, ότι στο πλαίσιο της κοινωνικής προσφοράς των ΕΔ και με την ευκαιρία των εορτών της Μεγάλης Εβδομάδος και του Πάσχα, ο Στρατηγός Διοικητής της 98 ΑΔΤΕ Μεραρχίας «Αρχιπελάγους», θα επισκεφτεί το Νηπιαγωγείο και το Δημοτικό σχολείο Βρισας, την Πέμπτη 29 Μαρτίου 2018 και ώρα 10.00Ω.

Κατά την επίσκεψη θα πραγματοποιηθεί μικρή εορτή με μουσική και ανταλλαγή ευχών.

Όπως μας ενημέρωσε πριν λίγες μέρες ο κ. Τεντόμας για την έγκριση της επιδότησης ενοικίου πρέπει κάθε φορά να υποβάλλονται οι αποδείξεις ενοικίου που πληρώθηκαν το προηγούμενο τρίμηνο.

Οι αποδείξεις αυτές πρέπει να είναι χειρόγραφες και να περιέχουν συγκεκριμένες πληροφορίες, όπως αυτές αναφέρονται στη σχετική δημοσίευση της 23ης Μαρτίου. Όχι αποδείξεις Τράπεζας για την πληρωμή του ενοικίου.

Προέκυψε το πρόβλημα πως θα εκδοθούν οι αποδείξεις αυτές όταν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που νοικιάζεται διαμένει εκτός Λέσβου ή και Ελλάδας. Είναι ένα πρόβλημα!

Εμείς απλά επισημαίνουμε ότι οι αποδείξεις αυτές δεν χρειάζεται να έχουν θεώρηση του γνησίου της υπογραφής.

Αυτό σε περίπτωση συμφωνίας ιδιοκτήτη και ενοικιαστή μπορεί να απλοποιήσει τα πράγματα.

Από τον κ. Τεντόμα. Θεωρούμε ότι ξεκαθαρίζει το θέμα σε σχέση με κάποια σχόλια στη σελίδα μας.

Σήμερα είδα φωτογραφίες από το κατεδαφισμένο σπίτι της κ. Ζωής και του κ. Νίκου Δημητρακέλλη.Αφιερωμένο στην μνήμη τους και ευχές στην εγγονή τους να ζήσουν και να χαρούν το καινούργιο.

Του ξιλμάνσμα.

Η κυρία Ζωή ήταν μιά επιβλητική γυναίκα πού εγώ την θυμάμαι να κάθεται στα σκαλιά του σπιτιού της όταν πήγαινα στης γιαγιάς μου.

Απο δυό δρόμους μπορούσα να πάω και ο ένας ήταν συντομότερος, αλλα είχε τα σκυλιά του εκεί “του Μαρνέλ” ,και τα φοβόμουν γιατί μου γαβγίζαν όταν πέρναγα.

Έτσι και εγώ περνούσα μπροστά από της κυρίας Ζωής, κάνοντας λίγο γύρο, της κ. Ζωής με τα ωραία κάτασπρα μαλλιά που τα έκανε κότσο, αλλά δεν τα τράβαγε πολύ πίσω, τα άφηνε “φετούλες”σγουρές και ήταν σαν φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι της.

Φορούσε και ένα ζευγάρι ωραία κρεμαστά σκουλαρίκια κάτι σάν….καλαθάκι, κάτι σάν…ημισέληνο, νά, κάτι τέτοιο.

Εμένα μου φαινόταν όμορφη και ευγενική όταν την χαιρετούσα, και με έναν καλό λόγο πάντα.

Με ήξερε και καλά γιατί είμαστε γείτονες από την γιαγιά μου πήγαινα και για ψωμί στου Ιππιώτη το φούρνο, αλλά και ο μπαμπάς μου ήταν φίλος με τον κ.Νίκο τον άντρα της, που είχα ακούσει ό,τι είχε πάει και στην Αμερική.

Είχε δυό παιδιά τον Στρατή και τον Γιώργο.

Ο κ.Νίκος ήταν πολύ αστείος μολονότι δεν του φαινότανε και αυτοσαρκαζόταν.

Έλεγε λοιπόν για την οικογένειά του:

Ο Στρατής στα γράμματα, ο Γιώργος στην πολιτική, η Ζωή στο κουμάντο και ο Νίκος στα…..σκατά.

Θα σας διηγηθώ τώρα μιά ιστοριούλα που ο ίδιος την είχε πεί στον μπαμπά μου, όταν παρεούλα καθόταν στο καφενείο της Τσιόπας και τα λέγανε, ένα πανέμορφο πέτρινο κτίριο ισόγειο, κτισμένο με πέτρες σαν τα σουβελίκια και κεραμίδια, κολλητό στο σπίτι τους, που ήταν δικό τους και το νοικιάζανε.

Στην κατοχή οι άνθρωποι των χωριών δεν υπέφεραν από πείνα όπως οι άνθρωποι των πόλεων.

Όλο και κάποιο χωραφάκι είχανε με ελιές, κανά μπαξεδάκο για λαχανικά, κάποιο όσπριο, αλλά και ζώα για το γάλα τους, το τυρί τους και τα αυγά τους.

Η μαμά μου μου έλεγε ό,τι εκείνο που τους έλειψε πολύ ήταν η ζάχαρη, το ρύζι, και το κρέας, που ήταν εδώ που τα λέμε καί είδη πολυτελείας.

Άλλος λίγο λοιπόν, άλλος πολύ, τα βόλευαν οι άνθρωποι.

´Ετσι και ο κ.Νίκος με την οικογένειά του.

Απ’όλα είχαν. Μιά μέρα όμως αρχές Ιουνίου η κ.Ζωή φώναξε στον άνδρα της:

-Νίκου δέ παίρνς του γάιδαρου να πας μέχρι τ’ Σκάλα μπάς τσί βρεις κανένα ψαρ’;

Να ξιλμανίς τσι γάιδαρους.

Ηταν δε η Σκάλα το επίνειο του Πολυχνίτου κοντινό χωριό μέ το δικό μας, που είχε λιμανάκι και πολλές βάρκες που ψαρεύανε.

Ο δε γαιδουράκος ήταν υπερήλικας και με το ζόρι στεκόταν, αλλά κατά την κ.Ζωή η εκδρομούλα μέχρι τη Σκάλα θα του έκανε καλό. Θα ξιλμάνζι.

Ο κ.Νίκος είχε τις αντιρρήσεις του αλλά…άντι να μπλέξ’ τώρα με τ’ Ζουή.

Και αυτά που σας λέω είναι τα δικά του λόγια στον μπαμπά μου, όταν κριτικάρανε και οι δύο τις αξιότιμες συμβίες τους πίνοντας το καφεδάκι τους, και βγάζοντας νομίζω, τα αποθημένα τους.

Και ανεβαίνει ο κ.Νικος στο γαϊδουράκι και κούτσα κούτσα φτάνουνε κοντά στο χωριό του Πολυχνίτου λίγο πιό κάτω από εκεί που είναι τώρα το κέντρο υγείας.

Εκεί το γαϊδουράκι σταμάτησε να περπατάει. Γερούλης, η ζέστη πολλή, η κούραση μεγάλη, “κάλντσει”.

Κατέβηκε ο κ.Νίκος, το πήγε λίγο στην άκρη και άρχισε να το τραβάει.

Το τράβηξε το ξανατράβηξε με το σχοινί αλλά αυτό κάποια στιγμή δίπλωσε τα πόδια του και έκατσε κάτω.

Βρε να το σπρώχνει βρε να προσπαθεί να το σηκώσει, αυτό τίποτα.

Είδε και αποείδε τι να κάνει ο καημένος ο κ. Νίκος; Το άφησε, πήρε την ανηφόρα, και έφθασε στα πρώτα σπίτια του χωριού.

Φτωχοί άνθρωποι και κατοχή όπως είπαμε.

Χτυπάει λοιπόν μια πόρτα και όταν του άνοιξε μια γυναίκα είπε τί του συνέβη και της ζήτησε μία φέτα ψωμιού, να την δώσει όπως είπε στο γαϊδουράκι να πάρει δυνάμεις και να σηκωθεί.

-Οξαπιδώ άθρουπιμ, έδιου μείς δεν έχουμι ψουμί να φάμι, για του γάιδαρου θα σι δώσου;

Ήρθε η απάντηση απο την γυναίκα και του έκλεισε την πόρτα στά μούτρα.

Άφησε το γαϊδουράκι εκεί ο κ. Νίκος καί γύρισε πίσω με τα πόδια στο χωριό.

Άνοιξε την αυλόπορτα του σπιτιού τους και μπήκε μέσα.

Κουρασμένος, μπαϊλντισμένος, και στεναχωρημένος που άφησε το γαϊδουράκι στην άκρη του δρόμου και δέν ήξερε τί θα έκανε για να το φέρει πίσω, έπλυνε λίγο το πρόσωπό του και πήγε να βάλει λίγο νερό απο την λαγήνα για να πιεί.

Δεν καλοπρόλαβε και από το σπίτι μέσα ακούστηκε η φωνή της κ.Ζωής:

-Εφιρις ψάρια Νίκου;

Καί έφτασε πληρωμένη η αγανακτισμένη απάντηση του κ.Νίκου:

-Μια Μιλιμινιά έφιρα τσι βάλει του τγάν’ να τ’ ντγανήσουμι.

Η δε Μελεμένη ήταν περιοχή της Μ.Ασίας πολύ εύφορη με παχιές αγελάδες που έκαναν μεγάλες και παχιές καβαλίνες.

Μιλιμινιές!!!