Μια προσπάθεια συγκέντρωσης πλαστικών πωμάτων από κάθε είδους μπουκάλια γίνονταν για να συγκεντρωθεί ένας (μεγάλος) αριθμός για την χορήγηση ειδικών καροτσιών σε αναπήρους.
Πολλές (κυρίως) γυναίκες τα συγκέντρωναν.
Εδώ και ένα περίπου χρόνο “ακούστηκε” ότι αυτό (η χορήγηση του καροτσιού) δεν ισχύει.
Κάποια κυρία λοιπόν ή κατά λάθος ή ασυνειδήτως τα σκόρπισε στο δρόμο.
Πριν από δυο περίπου μήνες μέσα απ’ τη σελίδα μας θέσαμε το θέμα της αντικατάστασης των κλεμμένων (μετασεισμικά) ηχείων από το σχολείο με καινούρια για να είναι δυνατή οποιαδήποτε εκδήλωση στο σχολικό χώρο. Ζητούσαμε μάλιστα και χορηγούς.
Πολύτιμη η συνδρομή του Γιάννη Μυρμίγκου για την επιλογή του κατάλληλου υλικού, την παραγγελία αλλά και την τοποθέτηση.
Καθοριστική η χορηγία του Συλλόγου σεισμοπαθών που ανέλαβε το κόστος.
Έτσι χτες στη σχολική γιορτή η μεγαφωνική εγκατάσταση λειτούργησε άψογα και καθοριστικά για την επιτυχία της.
Χτες, τη δεύτερη μαύρη επέτειο του σεισμού, τα παιδιά του Δημοτικού και του Νηπιαγωγείου, με τη γιορτή λήξης της σχολικής χρονιάς, έδωσαν το μήνυμα ότι “η Βρίσα ζει”
Με κυρίαρχο στοιχείο της εκδήλωσης τα ποιήματα του “δικού μας” Ελύτη, μελοποιημένα ή δραματοποιημένα, τα παιδιά έδωσαν ένα ακόμα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας. Μήνυμα που θα πρέπει οι ενήλικες να υλοποιήσουμε, να κάνουμε πράξη.
Ήταν ευχής έργο η σύμπτωση επετείου της καταστροφής με την παιδική ζωντάνια και ενεργητικότητα. Μπας και μπολιαστούμε και οι μεγαλύτεροι!
Εδώ και λίγες μέρες όσοι επιχείρησαν να γράψουν σχόλιο είτε επώνυμα είτε ανώνυμα είδαν να μην εμφανίζεται άμεσα το σχόλιό τους. Τα επώνυμα σχόλια εμφανίζονταν ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα λεπτών ή ωρών ενώ τα ανώνυμα συνήθως δεν εμφανίζονταν ποτέ.
Αναγκαζόμαστε να υιοθετήσουμε μια νέα τακτική για τα σχόλια γιατί είναι φανερό ότι κάποιοι το είχαν παρακάνει γινόμενοι τιμητές των πάντων χωρίς να έχουν το θάρρος να δηλώσουν την ταυτότητά τους. Ακόμα και εκπρόσωποι φορέων κατέφευγαν σε ανώνυμα σχόλια-απαντήσεις αντί να απαντήσουν ευθαρσώς για κάποιο θέμα που έθεταν ανώνυμα ή επώνυμα σχόλια.
Λυπούμαστε γιατί θα στερήσουμε τη δυνατότητα της άμεσης δημοσίευσης ενός σχολίου. Κάθε απόφαση έχει τις θετικές αλλά και τις αρνητικές συνέπειες.
Τα ανώνυμα σχόλια κατά κανόνα δεν θα δημοσιεύονται. Εξαίρεση θα υπάρχει για περιπτώσεις ανώνυμων σχολίων που δίνουν μια πληροφορία ή έστω έναν θετικό σχολιασμό. Τα επώνυμα σχόλια κατά κανόνα θα δημοσιεύονται εφόσον το περιεχόμενό τους είναι ευπρεπές χωρίς υποτιμητικούς ή υβριστικούς χαρακτηρισμούς και χωρίς θετική ή αρνητική κομματική προπαγάνδα. Αν κάποιο επώνυμο σχόλιο δεν δημοσιευτεί θα μπορεί ο συντάκτης του να επικοινωνήσει με email για διευκρινήσεις και επανόρθωση.
Ή τί παθαίνει κάποιος όταν παρά τη ζέστη δεν λέει να βγάλει το “σακάκι του”
Στις 30 Μαΐου κάναμε μια καλοπροαίρετη επισήμανση σχετικά με την επιδότηση ενοικίου. Είχαμε γράψει:
Λίγες μέρες υπολείπονται μέχρι τη 12η Ιουνίου, τη θλιβερή επέτειο, οπότε λήγει και η επιδότηση ενοικίου/συγκατοίκησης.
Πολλά έχουν ακουστεί για παράταση αλλά ακόμα τίποτα δεν έχει υπογραφεί.
Θεωρούμε ότι θα πρέπει να υπάρξει σχετική όχληση στα συναρμόδια υπουργεία ώστε να υπογραφεί η σχετική ΚΥΑ πριν από την προκήρυξη των εκλογών. Αλλιώς θα υπάρξει σημαντική καθυστέρηση- ανεξάρτητα απ’ την κυβέρνηση που θα προκύψει- διότι ώσπου να σχηματιστεί, να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης και να λειτουργήσει θα μας βρει ο Αύγουστος και βάλε,
Το πρόβλημα φυσικά είναι για όσους νοικιάζουν και θα πρέπει να αναγκαστούν να πληρώσουν 2-3 ενοίκια από την τσέπη τους που μπορεί να είναι …άδεια!
Μας απάντησαν:
Ας μην αρχίζει τώρα κινδυνολογία για το θέμα αυτό.
Όλα θα γίνουν στην ώρα τους και πριν τις εκλογές.
Ένας “Βατεριανός” έγραψε:
Δεν ειναι τιποτα σιγουρο για την επιδοτηση ενοικιου.ποσο μαλλον που θα γινουν εκλογες..τιποτα δεν ειναι δεδομενο.
Του απάντησαν με την πρόκληση: Βάζεις στοίχημα; (Δεν ξέρω αν έβαλαν τελικά!)
Και σε άλλη στιγμή συμπλήρωσαν: Για να μιλώ με τέτοια βεβαιότητα σημαίνει ότι η διαδικασία για έκδοση της σχετικής ΚΥΑ έχει ήδη δρομολογηθει. Τώρα, αν κάποιοι θέλουν να κάνουν τους τσάμπα μάγκες και να υπερηφανευτούν ότι κατάφεραν να ανοίξουν ανοιχτές θύρες ας το κάνουν.
Σήμερα διαβάσαμε “ΣΤΟ ΝΗΣΙ” σε κείμενο που υπογράφει ο Στρατής Μπαλάσκας: Η παραπάνω επιδότηση (ενοικίου) ισχύει για δύο χρόνια από την έγκριση της σχετικής ΚΥΑ (30-8-2019). Έχει προωθηθεί ήδη Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) για παράταση της παραπάνω προθεσμία, η οποία λόγω προκήρυξης βουλευτικών εκλογών παραπέμπεται για υπογραφή στη κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές της 7.7.2019.
Να σημειώσουμε ότι η ΚΥΑ που ισχύει σήμερα προβλέπει 2 χρόνια για κάθε δικαιούχο δηλαδή όσοι πήγαν σε ενοίκιο ή συγκατοίκηση από τις 12 Ιουν 2017 έχουν ήδη εξαντλήσει τη διετία.
Αρκετά κλάψαμε, με ή χωρίς εισαγωγικά, αρκετά πονέσαμε, αρκετά πιεστήκαμε ψυχολογικά στη διετία που πέρασε. Αποκτήσαμε όμως και μια εμπειρία. Το πρώτο διάστημα μετά την αποφράδα 12η Ιουνίου 2017 ακούγαμε πολλά και διάφορα αλλά δεν μπορούσαμε να τα αξιολογήσουμε γιατι δεν ξέραμε. Τώρα έχουμε μάθει!
Τότε νομίζαμε ότι γίναμε το επίκεντρο της πανελλαδικής (και όχι μόνο) προσοχής και ότι όλοι θα μας βοηθούσαν. Ότι θα είχαμε πολύτιμους συμπαραστάτες. Την πολιτεία, την εξουσία της τοπικής αυτοδιοίκησης, τους ανοιχτοχέρηδες χορηγούς για την ανοικοδόμηση σημαντικών για την τοπική κοινωνία κτιρίων. Ότι όλα τα μεγάλα ΜΜΕ θα πρόβαλαν τα προβλήματά μας.
Τώρα ξέρουμε ότι είμαστε μόνοι μας. Μόνοι ως τοπική κοινωνία και προπαντός ο καθένας μόνος ως σεισμόπληκτος. Οι δήθεν συμπαραστάτες μας μετατράπηκαν σε αδιάφορους παρατηρητές. Αποκτήσαμε όμως και έναν λυσσασμένο εχθρό. Αυτός έχει το περιβόητο όνομα της ελληνικής γραφειοκρατίας.
Η πολιτεία πήρε ορισμένα νομοθετικά μέτρα για την επούλωση των πληγών και την ανακατασκευή του χωριού, όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις.. Η υλοποίηση όμως αυτών των μέτρων γίνεται με βάση το ισχύον νομοθετικό πλέγμα, με την παρέμβαση των θεσπισμένων «αρμόδιων» οργάνων (π.χ. αρχαιολογία) και υπό την δημοσιοϋπαλληλική …κουλτούρα.
Την κατάσταση την έκανε ακόμα χειρότερη και η δική μας νοοτροπία και συμπεριφορά που δεν βοήθησε στην οργάνωση ενός ενιαίου μετώπου για τη διεκδίκηση των καλύτερων αποτελεσμάτων. Διχαστικές απόψεις από την πρώτη στιγμή. Ποιος κινείται με συμφεροντολογικά κίνητρα και ποιος από ανιδιοτέλεια. Ποιος θα χτίσει το χωριό; Κατ’ άλλους ο Σπίρτζης, κατ’ άλλους ο οικοδομικός συνεταιρισμός, κατ άλλους ο κάθε ιδιώτης. Και αυτές οι αντίθετες απόψεις δεν εκθέτονταν σε έναν καλά οργανωμένο διάλογο, πρόσωπο με πρόσωπο αλλά με χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση.
Μια ακόμα λανθασμένη συμπεριφορά ήταν αυτή που έδινε την εικόνα του ανικανοποίητου. Ο κανόνας «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» αποδείχτηκε ότι έχει πολύ γερά ερείσματα στη νοοτροπία μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρόγραμμα σίτισης. Όσο διάστημα υλοποιούνταν υπήρχαν ένα σωρό που πεινούσαν και (κατά τη γνώμη τους) αδίκως δεν περιλαμβάνονταν στους δικαιούχους. Όταν το πρόγραμμα σταμάτησε (ψόφησε η κατσίκα του γείτονα), παρά του ότι υπήρχαν ακόμα περισσότερα από 4.000 € για το συγκεκριμένο και μόνο πρόγραμμα αναξιοποίητα, κανένας δεν πείνασε, κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε.
Την προώθηση των ζητημάτων του χωριού αντί να την αναλάβει κατά κύριο λόγο η εκλεγμένη τοπική αυτοδιοίκηση την επωμίστηκαν κάποιοι φορείς του χωριού σε (όποια) συνεργασία με το τοπικό συμβούλιο. Ο Δήμος ως ο κύριος και πλησιέστερος σε μας εκφραστής μας έλαμψε δια της απάθειας και της απουσίας του.
Χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς του Δήμου: Πήρε τα πρωτόκολλα κατεδάφισης δημοτικών κτιρίων και τα …ξέχασε με αποτέλεσμα, χάνοντας την κρατική επιχορήγηση, να κατεδαφίσει δυο κτίρια με «δικά του», λέει, χρήματα, με χρήματα των δημοτών λέμε εμείς. Χρειάστηκε να περάσει ενάμιση χρόνος από τότε που άρχισαν οι κατεδαφίσεις για να νοιαστεί έμπρακτα για την απομάκρυνση των μπάζων από τα στενοσόκακα του χωριού. Ως ο ιδιοκτήτης του διδακτηρίου του χωριού είδε να χάνεται η προσφορά του Κολεγίου της Αθήνας για την ανακατασκευή του και δεν έκανε τίποτα. Και γενικότερα δεν έχει κάνει το παραμικρό για το θέμα του σχολείου (που αποτελεί δημοτική περιουσία!) Μάλιστα απαξίωσε να απαντήσει σε σχετική με το θέμα επιστολή του συλλόγου γονέων. Με δημόσιες ανακοινώσεις ήρθε σε αντιπαράθεση με το Πανεπιστήμιο της Αθήνας για το ποιος θα χρηματοδοτήσει την επισκευή του (δημοτικού) κτιρίου στο οποίο φιλοξενείται η Συλλογή Φυσικής Ιστορίας και επιπλέον απαξίωσε να απαντήσει σε σχετική επιστολή των φορέων του χωριού για το θέμα. Και δεν βρέθηκε ένας δημοτικός σύμβουλος να γνοιαστεί, να τρέξει, να κινητοποιήσει.
Βέβαια την πρώτη σφαλιάρα την δεχτήκαμε από την Περιφέρεια με τα τρία εκατομμύρια της Δούρου. Τότε –λίγες μέρες μετά το σεισμό, και αυτό είναι πολύ σημαντικό- καταλάβαμε (όσοι το καταλάβαμε) τις προτεραιότητες των «αρχόντων» μας. Διαπιστώσαμε το ψεύτικο ενδιαφέρον τους.
Επομένως δυο χρόνια μετά το σεισμό το ξέρουμε, είμαστε μόνοι.
Αρχιτέκτονες και αρχαιολόγοι (ως θεσπισμένα όργανα της πολιτείας) νοιάζονται για το περίβλημα. Νοιάζονται και καθυστερούν. Ονειρεύονται πως θα βάλουν τις πινελιές τους σε έναν πίνακα ζωγραφικής. Τα κουφώματα, τα σουβελίκια, τα σοκάκια.
Εμείς όμως τώρα που ξέρουμε ότι είμαστε μόνοι πρέπει να νοιαστούμε για μας, για τους ανθρώπους. Και ο καθένας έχει τη δική του διαφορετική έγνοια. Αλλιώς βλέπει τα πράγματα ο μη μόνιμος κάτοικος του χωριού, αλλιώς ο μόνιμος που δεν έχει αλλού «κεραμίδι» και αλλιώς αυτός που έχει τη διέξοδο ενός δεύτερου σπιτιού κοντά στο χωριό. Και φυσικά αλλιώς σκέφτονται οι ήδη μόνιμοι κάτοικοι του χωριού σε πράσινα ή κίτρινα σπίτια. Όλοι όμως οφείλουμε να έχουμε και έναν ακόμα προβληματισμό. Όχι μόνο το πόσα σπίτια θα χτιστούν αλλά προπαντός το πόσοι κάτοικοι θα κατοικίσουν σ’ αυτό τελικά όταν ομαλοποιηθεί η κατάσταση ύστερα από κάποια «τέρμινα».
Για την απάντηση αυτού του ερωτήματος χρειάζεται προηγούμενα να απαντηθούν πολλά άλλα σχετικά με την ανάπτυξη, με τα κίνητρα για τους νέους, για τα Βατερά και την επίδραση τους στην ανάπτυξη (ή στο μη μαράζωμα ) του χωριού.
Είμαστε ώριμοι για έναν τέτοιο προβληματισμό και διάλογο; Εδώ δεν έχουν θέση «οι κατσίκες» αλλά προτάσεις και επιχειρήματα.
Ο Ιππικός Σύλλογος Βρίσας εκφράζει τις ευχαριστίες του για την αμέριστη στήριξη που έλαβε στις 9 Ιουνίου 2019 κατά τη διάρκεια των εκλογών ανάδειξης νέου Διοικητικού συμβουλίου με βάση το νέο καταστατικό.
Σύμφωνα με τις διατάξεις του νέου καταστατικού γράφτηκαν 68 μέλη στο Σύλλογο καταβάλλοντας και το δικαίωμα εγγραφής (3 €), απ’ τα οποία το 50% ήταν νέα μέλη. Έτσι στο ταμείο του Συλλόγου εισπράχτηκαν 204€.
Θέλουμε να ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα τα μέλη μας Στρατή Παράκοιλα και Απόστολο Απόστολή οι οποίοι παρά τις πολλές τους υποχρεώσεις στο τοπικό συμβούλιο (όπου και έχουν επανεκλεγεί) δέχτηκαν να αναλάβουν την εφορευτική επιτροπή βοηθώντας μας ιδιαίτερα στη σωστή διεξαγωγή των εκλογών.
Επίσης ευχαριστούμε θερμά τους Γιώργο Μπινή, Γιώργο Κοτσαμπάση και Αριστείδη Μιαούλη που αξιοποίησαν γνωριμίες και διέθεσαν χρόνο για την ανανέωση του καταστατικού και στην ουσία επανίδρυση του Συλλόγου για να έχει πλέον ουσιαστική και νομική υπόσταση.
Όταν τα μέλη που εκλέχτηκαν στις εκλογές της Κυριακής συγκροτηθούν σε σώμα θα υπάρξει αναλυτική ενημέρωση.
Αν αγαπάς το νησί μας … υπάρχει το 2251025555
Από την υπηρεσία καθαριότητας & ανακύκλωσης του Δήμου Λέσβου, υπενθυμίζεται ότι οι δημότες, πριν βγάλουν ογκώδη αντικείμενα και κλαδιά πρέπει να επικοινωνούν τηλεφωνικά με την υπηρεσία στο τηλέφωνο 2251025555, ώστε η υπηρεσία να προγραμματίσει την περισυλλογή τους και να μην τα εναποθέτουν στους κάδους αποκομιδής των απορριμμάτων και της ανακύκλωσης, αφού έχει παρατηρηθεί ότι μετά την πραγματοποίηση εργασιών κλαδέματος δέντρων, κοπής κλαδιών αποψίλωσης χόρτων αλλά και αντικατάστασης κουφωμάτων και συστημάτων θέρμανσης στο πλαίσιο του προγράμματος «Εξοικονομώ κατ’ οίκον», τα εναποθέτουν στους κάδους και πέριξ αυτών.
Αποτέλεσμα της απαράδεκτης αυτής κατάστασης είναι να πλήττεται η εικόνα του νησιού μας, διότι, αφενός μεν τα ογκώδη αντικείμενα, τα οικοδομικά υλικά και τα κλαδιά γεμίζουν τους κάδους με αποτέλεσμα να μένουν έξω τα απορρίμματα και να διασκορπίζονται, αφετέρου δε, μπορεί να προκαλέσουν μεγάλη ζημιά στα απορριμματοφόρα οχήματα.
Η ενεργός συμμετοχή όλων μας αποτελεί καταλυτικό παράγοντα για τη διαφύλαξη της καθαριότητας της πόλης και των χωριών, ιδιαίτερα τώρα το καλοκαίρι, κάτι που δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί χωρίς την συνεργασία των πολιτών. Οι αρμόδια υπηρεσία του Δήμου Λέσβου καταβάλει τη μέγιστη προσπάθεια για να διατηρηθεί το νησί μας καθαρό και ευπρεπισμένο.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
Προϊστάμενος Τμήματος Ανακύκλωσης & Καθαριότητας Δήμου Λέσβου
Θλιβερή επέτειος.
Ο πανδαμάτωρ χρόνος, λέει, τα γιατρεύει όλα.
Μα καλά, σου έχει μείνει χρόνος;
Μπορεί να γιατρευτείς;
Δεν χάθηκαν, λέει, δόξα τώ Θεώ πολλές ζωές.
Όχι ευτυχώς, σκέπτεσαι. Σαν από θαύμα.
Όμως χάθηκαν όλα τα άλλα.
Μαζί και αυτή η απλή καθημερινότητα,
στο όμορφο φιλικό περιβάλλον.
Εκεί που γεννήθηκες και μεγάλωσες.
Από την μια στιγμή στην άλλη.
Θα ζήσουν, λέει, οι νέοι να χαρούν όσα έρχονται.
Ναι, το περιμένεις και το εύχεσαι,
αλλά βλέπεις να φεύγουν πικραμένοι τόσοι και τόσοι γέροι.
Μα ούτως ή άλλως, λέει, θά ‘φευγαν.
Όχι όμως, απαντάς, έρημοι και ξεριζωμένοι,
χωρίς τον τόπο τους και τη γωνιά τους,
το νυφικό κρεββάτι που γέννησαν τα παιδιά τους,
χωρίς την πλατεία με τον καφενέ τους,
χωρίς το πεζουλάκι μπροστά στην πόρτα τους,
χωρίς τις πατρογονικές εστίες τους.
Μη στενοχωριέσαι, λέει, τα σπίτια ξαναγίνονται.
Ναι, αλλά χωρίς τον φούρνο στην αυλή,
το περβάζι στο παράθυρο που έγραφες μικρός,
το γιατάκι σου μπροστά στο τζάκι
με το κιναρωτό καρπάνι του, για να μην καπνίζει.
Αυτά είναι λεπτομέρειες, λέει.
Κι όμως πώς μπορεί να είναι έτσι; Ρωτάς, απορώντας.
Σπίτια χωρίς κουφέση με ζωγραφισμένα πιάτα
χωρίς τους μπακιρένιους τζεντζερέδες,
τα πλεγμένα με βελονάκι κουρτινάκια
στα στενά παράθυρα με τα σουβελίκια,
χωρίς τα σανίδια που τρίζουν σε κάθε βήμα σου;
Θα τα φτιάξουμε, λέει, καλύτερα.
Μπορεί, αλλά τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.
Θα λείπουν οι πέτρες οι πελεκητές και τα αντγώνια,
τα φαγωμένα σκαλοπάτια μπροστά στις πόρτες,
οι μεγάλες αυλόπορτες
και τα κατώνια με τα πιθάρια για το λάδι.
Σίδερα και μπετά παντού.
Μα θα είναι γερά τώρα, λέει.
Πού είναι όμως το πατρικό σου, το σπίτι του παππού,
αυτό της αγαπημένης σου φιλενάδας,
του γείτονα, του κουμπάρου, του γνωστού σου.
Όλα αυτά που τόσο καλά ήξερες και αγαπούσες;
Χάθηκαν τα σημάδια.
Σβήστηκε ένα ολόκληρο χωριό,
μαζί του και χιλιάδες αναμνήσεις
κουρελιασμένες, θαμμένες και χαμένες
στα μπάζα και στα χαλάσματα.
Αναμνήσεις που μόνο σαν παραμύθι τώρα
μπορούν να μεταφερθούν σε παιδιά και σε εγγόνια.
Μια φορά και έναν καιρό ήταν…
Δεν χρειάζονται δάκρυα, λέει,
κλαίνε μόνο οι ρομαντικοί και οι αδύναμοι.
Και νάθελες πού να τάβρεις πια
στα στερεμένα από τον πόνο μάτια σου.
“Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται”,
ήταν ο τίτλος μιας παλιάς ταινίας από το Βελιγράδι.
Μαζί τους καίγονται και οι ψυχές μας.
...στο Δήμο Λέσβου και αποφάσισαν να ασχοληθούν, κατεπειγόντως μάλιστα, με την απομάκρυνση των μπάζων από δυσπρόσιτα σημεία όπως μαρτυρεί η απόφαση της οικονομικής επιτροπής που λήφθηκε στις 3 Ιουνίου.
Δεν μπορούμε να πούμε το “κάλλιο αργά παρά ποτέ” διότι το έχουν παρακάνει. Ο Δημήτρης Σκιάς (για παράδειγμα) διαμαρτύρεται εδώ και μήνες αλλά αυτοί στο Δήμο είχαν τα μαλλιοτραβήγματά τους, τους σεισμοπαθείς θα νοιάζονταν!
Παραθέτουμε απόσπασμα των πρακτικών της οικονομικής επιτροπής.
