Δεν ξέρω τί φωτογραφίες ακριβώς θέλεις. Εγώ ανεβάζω μια απ’ το χώρο που έχουν φτιάξει οι δικοί του στο σημείο που συνέβει το τραγικό δυστύχημα. Εκτός απ’ το κουβούκλιο έχουν φυτέψει κυπαρίσια τα οποία μάλιστα έχουν πάρει τ’ απάνω τους. Τώρα που το παλληκάρι έφυγε το σημείο της “αναχώρησης” είναι και σημείο επικοινωνίας του ίδιου με τους δικούς του και τους φίλους του. Όσον αφορά για την εικόνα του παλληκαριού αυτή μένει βαθιά και ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη όσων τον γνώριζαν
Αγαπητέ Στρατή, σήμερα ενημερώθηκα για όλες τις ενδιαφέρουσες ειδήσεις που μας παρέχεις μέσα από την ιστοσελίδα σου. Σε ευχαριστούμε.
Πολύ με ανησύχησε και με προβλημάτισε η πληροφορία για την εκτεταμένη αμμοληψία στην περιοχή ” Λειμνιά” των Βατερών. Δυστυχώς δεν έγινε, κατά τη γνώμη μου, μόνο από εκσκαφέα- όπως λες-, αλλά και από τις δικές μας παλάμες .
Αποτελεί εθελοτυφλισμό, η κολάσιμη ποινικά αυτή πράξη, να μη συνδεθεί με την κατ’ εξακολούθηση ανέγερση αγροτικών αποθηκών, που παράνομα μετατρέπονται σε αυθαίρετες κατοικίες – στην περιοχή αυτή- από τους ” έχοντες’ και ” κατέχοντες” πολίτες, που προέρχονται από άλλες Δημοτικές Κοινότητες.
Η κατά συρροή ανέγερση τέτοιων κτησμάτων στην περιοχή αυτή- σε υπάρχουσες μικρής έκτασης ιδιοκτησίες, πολύ με φοβίζει ότι θα δημιουργήσει πολεοδομικό κεκτημένο.
Σε μια τέτοια παραλία, που αποτελεί το μέλλον του Τόπου μας, καταστρατηγείται το Π.Δ 24/31.5,85 ΦΕΚ 270 Δ’ και χορηγούνται άδειες για αποθήκες, σε απόσταση μέτρων από τη θάλασσα, χωρίς να πληρούται ο χαρακτήρας της υψηλής παραγωγικότητας, όπως απαιτεί το προεδρικό διάταγμα, ούτε στοιχειοθετείται η ανάγκη αγροτικής αποθήκης που μετετρέπεται σε κακόγουστο σπίτι. Για το απαράδεκτο αυτό φαινόμενο είχαμε αναφερθεί στο περιοδικό ” Αντίλαλος της Βρίσας”. Στην εφημερίδα ” Εμπρός” της Μυτιλήνης, πρόσφατα ( φ. της 14ης Σεπτ.), ο πρόεδρος του συλλόγου Βρισαγωτών Αθάνας, έγραψε και χαρακτήρισε τις αποθήκες αυτές ” μαϊμούδες”…!
Οι μεμονομένες αυτές φωνές ποτέ δεν θα έχουν αποτέλεσμα. Αν δεν υπάρξει συλλογική προσπάθεια, τότε η αλλοίωση του περιβάλλοντος θα είναι βεβαία.Βεβαία θα είναι και η τουριστική υποβάθμιση, Υ.Γ Στέλνω μερικές φωτογραφίες των ” εχόντων και “κατεχόντων” τέτοιες αποθήκες…. Κων. Κώστας
Σημείωση: απ’ τις 9 φωτογραφίες που λάβαμε παρουσιάζουμε 3 στην τύχη
Εγκρίθηκε απ’ την Εκτελεστική Επιτροπή του Δήμου Λέσβου και σε λίγες μέρες θα συζητηθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο ο Οργανισμός Εσωτερικής Υπηρεσίας του Δήμου Λέσβου. Το σχέδιο του Οργανισμού δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Δήμου και από αυτό βλέπουμε ότι:
Στη δημοτική Ενότητα Πολιχνίτου θα υπάρχουν 6 γραφεία: το ΚΕΠ, Διοίκησης, Καθαριότητας, Οικονομικών, Έργων και Δημοτικής Αστυνομίας. Εντύπωση και αγανάκτηση προκαλεί το ότι δεν θα υπάρχει γραφείο τουρισμού. Τέτοιο γραφείο υπάρχει στις δημοτικές ενότητες Ερεσού, Καλλονής, Πέτρας, Μύθημνας, Μυτιλήνης και Πλωμαρίου. Τα Βατερά απ’ έξω. Η περιοχή μας, η Νυφίδα, η Σκάλα δεν έχουν ανάγκη υποστήριξης από γραφείο τουρισμού.
Το προσωπικό που θα απασχολείται στη Δημοτική ενότητα Πολιχνίτου θα είναι 16 άτομα απ’ τα οποία 2 για τη δημοτική αστυνομία, 1 ΠΕ Μηχανικού, 1 ΠΕ διοικητικού, 1 ΔΕ Διοικητικού, 1 ΔΕ διοικητικού Λογιστικού, 1 ΔΕ Διεκπαιρέωσης πολιτών, 2 οδηγών, 1 χειριστή μηχανημάτων 2 τεχνητών και 4 καθαριότητας. Απ’ αυτούς 14 υπηρετούν ήδη και κάποτε θα λειτουργήσει και η δημοτική αστυνομία.
Κάποτε έλεγαν ότι σε κάθε χωριό θα υπάρχει διοικητική υποστήριξη των πολιτών. Πάει χάθηκε κι αυτό. Και μη νομίσετε ότι έγιναν περικοπές εξαιτίας της κρίσης. Σε όλο το Δήμο υπηρετούν σήμερα 570 άτομα και με το νέο αυτόν οργανισμό οι θέσεις γίνονται 900. Οι θέσεις που αναφέρονται αφορούν τις 900 θέσεις.
Τι λένε για όλα αυτά οι αιρετοί της περιοχής μας κάθε βαθμίδας, τι λένε οι φορείς, ο Σύλλογος των επιχειρηματιών των Βατερών; Θα φάμε πάλι τη σφαλιάρα και δε θα μιλήσει κανένας;
Τρεις μήνες συμπληρώθηκαν από τον ξαφνικό θάνατο του 26χρονου Χρήστου Χαματζόλα από το Λισβόρι, ο οποίος είχε συγγενικές και φιλικές σχέσεις με χωριανούς μας. Αντί για μνημόσυνο η οικογένειά του πραγματοποίησε τρισάγιο στον τάφο του, στο οποίο εκτός απ’ την οικογένειά του παραβρέθηκαν και οι φίλοι του απ’ το χωριό μας.
Η οικογένειά του επειδή το Δημοτικό σχολείο του Λισβορίου έχει κλείσει, επισκέφτηκε το σχολείο του χωριού μας και πρόσφερε από ένα κρουασάν και μια πορτοκαλάδα στα παιδιά του σχολείου και του Νηπιαγωγείου.
Χρήστο, όσοι σε ήξεραν δεν σε ξεχνούν.
Στα πλαίσια της παρουσίασης χώρων στην περιοχή του χωριού μας που αναβαθμίστηκαν με πρωτοβουλία συλλόγων ή ιδιωτών είχαμε διευκρινήσει ότι δε θα αναφερθούμε σε εκκλησάκια για διάφορους λόγους με πιο σημαντικό ότι εκεί κατά διαστήματα “παρεμβαίνουν” ομαδικά διάφοροι ιδιώτες με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο να προσδιοριστεί α
υτός που έχει τη σημαντικότερη ή την πιο πρόσφατη συμμετοχή.
Σε κάποια όμως εκκλησάκια ο περιβάλλον χώρος έχει τη δική του ιστορία και κρύβει τα δικά του μηνύματα και γι αυτό θα αναφερθούμε πιο αναλυτικά.
Αρχή σήμερα με το εκκλησάκι του Άη Γιάννη στα Πλατάνια μιας και γιορτάζει σήμερα. Στον περιβάλλοντα χώρο του έχουν γίνει διάφορες παρεμβάσεις όπως στέγαστρα και παγκάκια. 
Θα σταθώ σε δυο σημεία. (1) Το δάπεδο του χώρου γύρω του έχει στρωθεί με πέτρες από την παραλία. Η εργασία αυτή έγινε με χρήματα που έδωσε η ANTRIANA VAN LOOI στη μνήμη του συζύγου της PIET. Το ζευγάρι αυτό έρχονταν κάθε χρόνο στα Βατερά και επειδή έμενε κοντά (ενοικιαζόμενα Κολιόπουλου) στο εκκλησάκι το επισκέπτονταν και το περιποιούνταν τακτικά. Αποφάσισε ο PIET να βελτιώσει τον περιβάλλοντα χώρο αλλά φεύγοντας από δω ένα καλοκαίρι στη διάρκεια μιας δύσκολης επέμβασης πέθανε. Η σύζυγός του, που εξακολουθεί να επισκέπτεται τακτικά τα Βατερά, υλοποίησε τη “διαθήκη” του δίνοντας ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα. Επιστατώντας στις εργασίες το ζεύγος Κολιόπουλου στην ουσία “υιοθέτησε” το εκκλησάκι το οποίο φροντίζει (βάψιμο, καθαριότητα κ.λ.π.). Φέτος μάλιστα έχει κρεμάσει και σημαιούλες για να φανεί ότι γιορτάζει το εκκλησάκι.
(2) Στον περιβάλλοντα χώρο έχει ξεφυτρώσει τα τελευταία χρόνια και ένα πηγάδι. Το πηγάδι αυτό άνοιξε ο Νικόλας Καφαλούκος τη δεκαετία του 40 αλλά αργότερα αναίτια ή ίσως και σκόπιμα το “μώλωσαν” και το εξαφάνισαν. Τελευταία με επιμονή του Ηρακλή (γιου του Νικόλα) και με πρωτοβουλία του Συλλόγου του χωριού το πηγάδι “ξαναβγήκε στην επιφάνεια” και ομόρφηνε το χώρο δένοντας ταιριαστά με τον υπόλοιπο.
Μια επίσκεψη το πρωί στην Αγιάσο μας έδειξε ότι εξακολουθεί να μαζεύει κόσμο. Αρκετά λεωφορεία με εκδρομείς και φυσικά πολλοί με τα Ι.Χ. Τα μαγαζιά όλα ανοιχτά με ότι παράγει η Αγιάσος και …καινούριο προϊόν τα …καρύδια.
-Νωρίς δεν είναι για να μαζεύουν τα καρύδια, ρώτησα φίλο μου αγιασώτη.
-Ε! καλά δεν μας ξέρ’ς. Τα κόβουν νουρίς για να βαρούν παραπάνου!!!
Ο Πρόεδρος του Αναγνωστηρίου της Αγιάσου, της πολιτιστικής ναυαρχίδας του νησιού μας, μας είπε ότι πέρα απ’ τα καθιερωμένα μαθήματα χορού, μουσικής και θεάτρου που λειτουργούν κάθε χρόνο ετοιμάζεται να ξεκινήσει και το τμήμα σπουδών Ανατολικής μουσικής. Στο τμήμα έχουν γραφεί ήδη γύρω σους 30 μαθητές -ενήλικοι- από τη Μυτιλήνη οι περισσότεροι, και ο δάσκαλος έχει σπουδάσει την ανατολική μουσική για 4 χρόνια στην Κωνσταντινούπολη. Επίσης ετοιμάζονται για μια θεατρική παράσταση στη Χίο. Τέλος στο τυπογραφείο βρίσκεται ο 2ος τόμος του έργου του Παν. Κουτσκουδή για το καρναβάλι στην Αγιάσο που εκδίδει το Αναγνωστήριο. Πρόκειτα για ένα τόμο 800 σελίδων με πλούσιο φωτογραφικό υλικό που περιλαμβάνει πληροφορίες και σατυρικούς διαλόγους για το καρναβάλι στην Αγιάσο απ’ το 1985 και μετά.
Φωτιά ξέσπασε το απόγευμα στο πεδίο βολής Πολιχνίτου (λίγο έξω από τον Πολιχνίτο στο δρόμο για το χωριό μας, στα “Στσιούδια”). Δεν νομίζω σήμερα Κυριακή να υπήρχε εκεί βολή, οπότε η φωτιά προήλθε από άλλη αιτία. Επειδή φυσάει μέτριο βοριαδάκι (βορειοανατολικός) η φωτιά πήρε τα υψώματα και δυνάμωσε γρήγορα. Δεν είδα πυροσβεστικό αεροπλάνο. 
Αν δεν κάνω λάθος τα Πετσετελ που το καλοκαίρι υπήρχαν προληπτικά στη Μυτιλήνη απομακρύνθηκαν επειδή τάχατες εξέλειπε ο κίνδυνος πυρκαγιάς.
Το τελευταίο πανηγυράκι των Βατερών αύριο το απόγευμα οπότε θα γίνει ο Εσπερινός στο εκκλησάκι. Μιας και είναι και Κυριακή και ο καιρός είναι καλοκαιριάτικος προβλέπεται ότι θα υπάρχει σχετική κίνηση. Από Δευτέρα αρχίζουν οι μετακομίσεις προς το χωριό και προβλέπεται να κλείσουν και άλλα καταστήματα.
Πάντως -έστω και αν στεναχωρούμε κάποιους αναγνώστες μας- ο καιρός φέτος βοήθησε να επεκταθεί η θερινή περίοδος. Και σήμερα υπήρχαν ξένοι στην παραλία που μας έκαναν παρέα στο μπάνιο. Βέβαια το πρόβλημα το έχουν οι κυνηγοί που περιμένουν πως και πως να χαλάσει ο καιρός μπας και δουν κανένα “αρτύτσ”.
Αν ακούσετε για καυγάδες και (γυναικεία) όπλα μη δώσετε σημασία. Αστεία πράγματα.
Το 1953 στήθηκε στον κοινοτικό χώρο στη συνοικία του χωριού μας “Τζαμί” μια μαρμάρινη βρύση, έργο του μαρμαρογλύπτη Κιρλή, με δαπάνες της κοινότητας. Βλέπουμε ότι τα δύσκολα εκείνα χρόνια το χωριό μπορούσε να προσφέρει στον ευατό του και τέτοιες πολυτέλειες. Η βρύση αυτή που αποτελούσε στολίδι στην είσοδο του χωριού με τα χρόνια αχρηστεύθηκε και εγκαταλείφτηκε.
Πριν λίγα χρόνια η οικογένεια Καβρού (εγγόνια του γιατρού Νικολαϊδη) διαμόρφωσε τον περιβάλλοντα χώρο και ξαναδημιούργησε ένα στολίδι στην είσοδο του χωριού μας. Θέλησε έτσι να τιμήσει τη μνήμη του γιου τους, που τόσο πρόωρα και ξαφνικά έπαψε να μορφαίνει το χωριό μας με τη φυσική του παρουσία. Μια ακόμα προσφορά ιδιωτών στον τόπο που αγαπούν.
Δυστυχώς όμως η τοπική αυτοδιοίκηση δεν μπόρεσε να αισθανθεί την αξία αυτών των χώρων και για τούτο τον είχε αφήσει χορταριασμένο προσβάλλοντας -κατά τη γνώμη μου- τους δωρητές και τη μνήμη του παιδιού τους.
Σε προηγούμενο σχόλιο είχα αναφέρει τα άτομα που διέθεσαν καλλιτεχνικές δημιουργίες τους στο Σύλλογο της Αθήνας για να προβεί σε λαχεοφόρο αγορά με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα για την επισκευή του αυλότοιχου του σχολείου.
Εκτός όμως από αυτή την προσφορά οι καλλιτέχνες του χωριού μας, οι οποίοι είχαν εκθέσει τα έργα τους σε αίθουσες του δημοτικού σχολείου, ευαισθητοποιημένοι από το χώρο (σε κάποιους αναβίωσαν παλιές νοσταλγικές μνήμες) πρόσφεραν έργα τους στο σχολείο για εμπλουτισμό της διακόσμησής του αλλά και για να αποτελέσουν τα έργα τους κίνητρο προς τους μαθητές να δραστηριοποιηθούν καλλιτεχνικά και αυτοί.
Έργα τους πρόσφεραν ο Σταύρος Παρασκευάς μια μεταλλική σύνθεση και οι Λίλη Χατζηαντωνίου, Τάσος Τσέλεκας, Νίκος Αναγνώστου και Andrew Allton από ένα πίνακα ζωγραφικής.
Να συγχαρούμε ιδιαίτερα και να σας συστήσουμε τον Άγγλο συγχωριανό μας ο οποίος ζει αλλά και εργάζεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα με τη σύζυγό του στο χωριό. Έχει μάλιστα πραγματοποιήσει και ατομικές εκθέσεις.
