Κάτω από τον Πλάτανο…

Τα παιδιά στη βιβλιοθήκη σήμερα ζωγράφισαν για να ευχηθούν στις μητέρες τους και τις μητέρες όλου του κόσμου “ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ”

Η ψυχή της παρέας  η “εύσωμη” Μυρσίνη Ξαφουλίδου ή στη …ντοπιολαλιά η Κομνηνάραινα με το αδράχτι στο χέρι. Αριστερά της η Πελαγία Διαμαντοπούλου και δεξιά της η Αφροδίτη Σαμίου και η Μαρία Μαυρουδή. Τα μικρά κοριτσάκια είναι αριστερά η κόρη της Πελαγίας Μυρσίνη και δεξιά (με την …άσεμνη πόζα!!!) η Αριστούλα Σαμίου.

Και μια παρατήρηση: οι γυναίκες δεν ποζάρουν αλλά “ξεκουράζονται” δουλεύοντας και φυσικά κουτσομπολεύοντας.  Με το πλέξιμό της η κάθε μια και το καλαθάκι της είναι αφοσιωμένες στη δουλειά τους. (φωτ. αρχείο Γ. Μαυρουδής)

    ‘’Δλειά  Μανώλ’’

 Αυτό ακούγαμε να λένε οι μεγαλύτεροι μας σ’ όποιον απέφευγε με διάφορες προφάσεις να κάνει κάποια δουλειά (από τεμπελιά). Συχνά στις δυο παραπάνω λέξεις πρόσθεταν :’ κι άσ τα καλπλίκια ‘όπως συμβαίνει μ’ όλες τις παρόμοιες εκφράσεις είχε και η παραπάνω την ιστορία της, που ήταν η εξής :

Θα ήταν στη δεκαετία του 1910 όταν οι επίτροποι της εκκλησιάς μας, διαπίστωναν ότι τα κέρματα που μάζευαν από το μικρό παγκάρι του Αι- Γιάννη, το παρεκκλήσι του νεκροταφείου, ήταν συχνά πυκνά αφύσικα μειωμένα. Φυσικά το μυαλό τους πήγε γρήγορα σε κάποιον ποντικό. Πώς αντιμετωπίζεται όμως, ένα τέτοιο τρωκτικό; Ενας μόνο είναι ο τρόπος: να το πιάσεις επ’ αυτοφόρω. Αυτό είναι που προθυμοποιήθηκε να κάνει ο άνθρωπος για τις ‘δύσκολες καταστάσεις’, που κι αλλού τον ανέφερα Εμ. Ζερβός. Πήγε και κρύφτηκε μια Σαββατιάτικη νύχτα πίσω από το μικρό τέμπλο του παρεκκλησίου. Περασμένα μεσάνυχτα και ο ‘ ποντικός’ έκανε την επίσκεψη του. Ο Ζερβός δεν σπεύδει να τον πιάσει, καθώς θέλει να δει και τον τρόπο δράσης του και να τι είδε: Πλησίασε (το κλεφτρόνι) πρώτα την εικόνα της Παναγιάς του τέμπλου και άρχισε να της μιλάει : “Παναγίτσα μου όπως τα είπαμε και άλλη φορά, τα χρήματα που θα σου πάρω από το παγκάρι , δεν τα κλέβω, τα δανείζομαι, θα στα γυρίσω μόλις πιάσω δουλειά και κερδίσω αρκετά…”  Ο Ζερβός  ανοίγει τότε το στόμα του και με παραλλαγμένη φωνή  λέει «’δλειά Μανώλ κι άσ τα καλπλίκια’.» Τι λέτε να ακολούθησε; Χαμός, πανικόβλητη φυγή, λιποθυμία;  Τίποτα… ο  Μανώλης  το κλεφτρόνι γυρίζει προς από την εικόνα του Χριστού απ’ όπου ερχόταν η φωνή και λέει ‘ενοχλημένος’« Μην ανακατεύεσαι εσύ, εγώ με τη μητέρα σου κουβεντιάζω!…»

Ο αναγνώστης της σελίδας μας που υπογράφει με το “nikos nikolos” μας έστειλε το παρακάτω μήνυμα που συνοδεύονταν και από τη σχετική “γνήσια” φωτογραφία του. Τον ευχαριστούμε και του αντευχόμεθα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Αφού εξαφάνισες το σταυρό από το καμπαναριό της εκκλησίας, εξαφάνισες τώρα και τα λουλούδια που είχε τοποθετήσει ο Δήμος για την υποδοχή του Δεσπότη στην εκκλησία μας.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

Σχετικά με την παράδοση της Αντρειωμένης που αναρτήσαμε πρόσφατα μάθαμε ότι είχε ήδη δημοσιευτεί στον Αντίλαλο από τη Σοφία Αδαμαντίδου. Ο γιατρός Κώστας Κώστας όμως με mail του μας πληροφορεί ότι η παράδοση αυτή είχε πρωτοδημοσιευτεί στα γαλλικά και μάλιστα στο μήνυμα του επισύναψε και δυο φωτοτυπίες του βιβλίου αυτού. Διαβάστε τη μήνυμα-ανακοίνωση του Κώστα τον οποίο και ευχαριστούμε πολύ.

” Σχετικά με το παραμύθι της ” Αντρειωμένης και οι Δαίμονες” που πρόσφατα αναρτήσατε από τις ” Παραδόσεις” του Ν. Πολίτη και αφορά δρόμενα στο χωριό μας – δημοσιεύτηκε και από την Σοφία Αδαμαντίδου στο τεύχος του “Αντίλαλου”, τεύχος 51 / 2012- έχω να συμπληρώσω ότι πρώτοι το δημοσίευσαν ο Γεώργιος Γεωργάκης και Λεόν Πινώ στη Γαλλία με το περίφημο για την εποχή λαογραφικό έργο τους ” Η Λαογραφία της Λέσβου” ( Folk -Lore De Lesbos ), το έτος 1894. Ο Γεώργιος Παν. Γεωργάκης γεννήθηκε στη Βρίσα το 1866 και πέθανε στην Αθήνα το 1940.

Έφυγε από τον κόσμο τούτο η Κατερίνα Αθηναίου, γνωστή στο χωριό από τα χρόνια που με το σύζυγό της εξυπηρετούσαν τους πελάτες τους στο καφενείο τους.

Τα συλλυπητήριά μας στις δυό κόρες της και στα εγγόνια της. Η κηδεία της θα γίνει αύριο

Γιορτάζει σήμερα ο ενοριακός ναός του χωριού μας. Το χωριό μας στολισμένο, με τη …φροντίδα του Δήμου, υποδέχτηκε το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας, ο οποίος χοροστάτησε στη Θεία Λειτουργία.

Μπορεί η παροιμία να λέει ότι “στον καταραμένο τόπο, Μάιο μήνα βρέχει” αλλά νομίζω ότι όλοι υποδέχτηκαν με ικανοποίηση τη χτεσινή απογευματνή βροχούλα. Το χώμα είχε ξεραθεί επιφανειακά και με τις υψηλές θερμοκρασίες κινδύνευενα καταστραφεί ή όποια ανθοφορία των ελαιώνων.

Πέντε χιλιοστά έρριξε και δρόσισε λίγο.

Στον ογκώδη τόμο με τον τίτλο “Παραδόσεις” του Ν. Πολίτου ανάμεσα στις πάνω από 1000 παραδόσεις που περιέχει υπάρχει και μια που αναφέρεται στη Βρίσα. Έχει τον τίτλο της επικεφαλίδας μας και παρουσιάζεται παρακάτω στις δυο φωτοτυπημένες σελίδες. Πατώντας κλικ η φωτογραφία της σελίδας μεγαλώνει και διαβάζεται ευκολότερα.

Στη μνήμη του παππού του Πάνου Στρούμπα, ο Θοδωρής Κούσκος πρόσφερε στη βιβλιοθήκη του χωριού μας “Κ. Τσέλεκα” μια ντουλάπα για την αποθήκευση των ειδών καθαριότητας, των αναλώσιμων υλικών και των μικροεργαλείων. Έτσι νοικοκυρεύτηκαν ο βοηθητικός χώρος και ο χώρος της τουαλέτας.

Εμείς τον ευχαριστούμε ιδιαίτερα διότι μόνος ο ίδιος διαπίστωσε την ανάγκη και έκανε την προσφορά του, επιλέγοντας τον τρόπο αυτό για την απόδοση μιας επιπλέον τιμής στον αγαπητό του παππού.