Κάτω από τον Πλάτανο…

Εκπαίδευση

Σε συνεδρίαση των διδασκόντων του Δημοτικού Σχολείου Βρίσας τον Οκτώβριο του 1966 μεταξύ άλλων αποφασίστηκε “…όπως επιβάλει την ομοιόμορφον στολήν εις όλας τα μαθητρίας του σχολείου και τους μαθητάς της Α΄ και Β΄τάξεως. Ήτοι την γαλάζιαν ποδιάν…”  Συνεχίζοντας μάλιστα αναφέρεται ότι θα γίνεται συνεχής υπόμνηση τον πρώτο μήνα και για όσους δεν συμμορφωθούν θα ακολουθήσουν δραστικότερα μέτρα!

Οι μαθητές και οι μαθήτριες (γεννηθέντες το 1957)  πάντως τη σχολική χρονιά 1967-68 έχου συμμορφωθεί άπαντες!!! Δάσκαλοι ο Θεοχάρης Περρής και ο Μιχάλης Καμπουρέλλης Πρώτος από δεξιά καθιστός ο Στρατής Καραΐσκος

Ομοιομορφία βέβαια υπήρχε και στην αθλητική περιβολή.

Οι γεννηθέντες το 1951 με το δάσκαλο Γ. Ταξείδη και τις δασκάλες Ελένη Μαστροδούκα και Πέρσα Μαμάκου

(φωτογ. αρχείο Μεταξία Τσέλεκα-Κώσση την οποία και ευχαριστούμε)

Οι δάσκαλοι όμως είχαν την ευθύνη της συμπεριφοράς των μαθητών όχι μόνο μέσα στο σχολείο αλλά και έξω απ’ αυτό και για τούτο αποφάσισαν: “Επειδή κατά τον ερχομόν του κινητού κινηματογράφου ιδίως κατά τας Κυριακάς παρατηρείται πλήθος μαθητών έξωθεν αυτού, οίτινεςς όχι μόνον ενοχλούν τους πάντας αλλά καταβάλουν προσπαθείας ίνα εισέλθουν κρυφίως ανερχόμενοι επί των τοίχων ή εισορμούντες δια της θύρας και δια τούτο διαπληκτίζονται πολλάκις μετά των φυλάκων δια τούτο απαγορεύει την μετάβασιν των μαθητών εις τον κινηματογράφον ή έξωθεν αυτού”   Στη συνέχεια μελώνεται λίγο το …χάπι!  “…αναγνωρίζει την διδακτικήν δύναμιν του κινηματογράφου ιδίως εις τα παιδιά των χωρίων των οποίων το περιβάλλον είναι περιορισμένον αποφασίζει όπως επιτρέπει την μετάβασιν των μαθητών εις τούτον όταν το έργον είναι κατάλληλον και προπαντός διδακτικόν και τούτο μετά την εκ των προτέρων εξέτασιν αυτού και ουχί περισσοτέρας της μιας επισκέψεως κατά μήνα”

Έγγραφα – Εκπαίδευση

Το παρακάτω απολυτήριο Γυμνασίου της Αθήνας που εκδόθηκε το 1884 ανήκε στον χωριανό μας Γεώργιο Χατζηαντωνίου του Κωνσταντίνου. Το επάγγελμα του πατέρα “έμπορος”. Είναι σημαντικό το ότι μαθητής από το ακριτικό χωριό μας της τουρκοκρατούμενης Λέσβου φοίτησε σε Γυμνάσιο της ελεύθερης Αθήνας και μάλιστα σε μια περίοδο που το χωριό μαστίζονταν από τις εσωτερικές διενέξεις που έμειναν γνωστές ως “Η εξανάστασις των φαυλοβίων”

Είναι θαυμαστό ότι ο πατέρας δεν έστειλε το γιο του σε ελληνικό σχολείο της Μυτιλήνης ή της Σμύρνης ή άλλης πόλης των απέναντι παραλίων αλλά προτίμησε την ελεύθερη Ελλάδα. Και η επιλογή του δεν πήγε χαμένη! Μεγαλώνοντας ο γιος του (πέθανε σε ηλικία μόλις 36 ετών) άσκησε στο Γαλάτσι εμπόριο λαδιού και σαπωνιού. Μαθαίνοντας ότι η ανέγερση του σχολείου (αρρεναγωγείου) του χωριού είχε σταματήσει επειδή δεν υπήρχε η απαιτούμενη ξυλεία έστειλε ένα καΐκι ξυλεία (κερεστέ, όπως το ονομάζει ο Κώστας Τσέλεκας) για να αποπερατωθεί το διδακτήριο. Επίσης ύστερα απ’ τη δημιουργία (επί τουρκοκρατίας στις αρχές του 20  αιώνα) του δεύτερου ελαιοτριβείου στο χωριό απ’ τα αδέλφια Γιώργο και Σπύρο Χατζηαντωνίου (η λεγόμενη καινούρια μηχανή που στην αρχή ήταν ιδιωτικό και στη συνέχεια έγινε συνεταιριστικό) άφησε προίκα στο σχολείο το 5% των μετοχών για να έχει το σχολείο ετήσια έσοδα που θα βοηθούσαν τη λειτουργία του. Αυτές τις μετοχές “εξαγοράζοντας” ο αδελφός του Σπύρος μετά το θάνατό του Γιώργου έχτισε το Παρθεναγωγείο (Μουσείο Φυσικής Ιστορίας)

Από πλευράς εκπαίδευσης σημαντικό είναι το ότι τότε ίσχυε το σημερινό ζητούμενο: Το να έχει ελεύθερη πρόσβαση στο πανεπιστήμιο ο απόφοιτος του Λυκείου. Όπως γράφει “κρίθηκε άξιος απολύσεως … και της εις το Πανεπιστήμιον φοιτήσεως”

(από το οικογενειακό αρχείο του εγγονού του Γιώργου Χατζηαντωνίου)