Όπως αναφέραμε ήδη κατά την τελετή κοπής της πίτας του Συλλόγου των βρισαγωτών της Αθήνας απονεμήθηκε και το βραβείο “Ρένας Σιγιώργη” στο καλύτερο κείμενο που δημοσιεύτηκε στα τεύχη του “Αντίλαλου” το 2013.
Την εισήγηση της Επιτροπής που επιλέγει το κείμενο αυτό παρουσίασε το μέλος της, ο γιατρός Κωνσταντίνος Κώστας:
ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΡΕΝΑΣ ΣΙΓΙΩΡΓΗ
Μέσα από το περιοδικό του συλλόγου αναδεικνύονται και φέτος ποικίλα θέματα που καλύπτουν το ενδιαφέρον μας για το χωριό και ότι αφορά κυρίως την ιστορία, τη λαογραφία και τα βιώματα του παρελθόντος..
Πολλοί οι συγγραφείς που κάλυψαν ενδιαφέροντα θέματα και θα πρέπει να τους ευχαριστήσουμε όλους.
Η επιτροπή έλαβε υπ’ όψη τους περιορισμούς που έχουν τεθεί τόσο από τη διαθήκη που άφησε η οικογένεια Παν. Σιγιώργη, όσο και από το διοικητικό συμβούλιο, να αποκλείονται δηλαδή συγγραφείς που είναι μέλη αυτού ή να μην έχουν την εντοπιό-τητα.
Θα ήταν άδικο όμως να μην αναφερθούμε στο συγγραφέα Άρη Κυριαζή που αξίζει κάθε έπαινο για τη ανάπτυξη του ιστορικού της απελευθέρωσης από τους Τούρκους, του κεντρο-βορειο-δυτικού τμήματος του νησιού μας το 1912 και οι παράπλευρες επιπτώσεις στο χωριό μας και στον Πολιχνίτο, με τον τίτλο ” τα Φόβια, του 1912″.
Επίσης έπαινος αξίζει στον Κώστα Σταυρινό για το λαογραφικό του θέμα, που αναφέρεται στην διαδικασία παραγωγής του σιταριού με όλα τα στάδια του, από το όργωμα του χωραφιού, τη σπορά, το θερισμό, το αλώνισμα, το λίχνισμα, περιγράφοντας και όλα τα σχετικά χρηστικά εργαλεία της εποχής.
Η επιτροπή κατέληξε να βραβεύσει το στιχούργημα του Γιώργου Αποστολή που διαπνέεται από αγάπη για τη σύντροφο που έχασε, το ψυχολογικό κενό που άφησε και λησμονιά δεν έχει. “Τι μ΄ ωφελούν οι άνοιξες, τα δέντρα κι αν ανθούνε, που ΄χασα την αγάπη μου όλα να μαραθούνε”.
Τα δεκαπεντασύλλαβα στιχουργήματα αυτά ανήκουν στη απλολαϊκή ποίηση και αποτελούν ένα παρακλάδι ή αν θέλετε μια μίμηση των ποιημάτων της δημώδους ελληνικής Γραμματείας, που έχουν τις ρίζες των από τη βυζαντινή εποχή με κύριο αντιπρόσωπο τα ακριτικά ποιήματα που αναφέρονται στα κατορθώματα του Διγενή Ακρίτα.
Το μήνυμα των στιχουργημάτων του Γιώργου Αποστολή είναι ότι η αγάπη και η συντροφικότητα ενός ζευγαριού είναι πηγή ευτυχίας και η απώλεια του ενός δεν αναπληρώνεται.
Τα αντίθετα συναισθήματα στην οικογένεια και στο ζευγάρι είναι γνωστά από παλιά και αποτελούν παραδείγματα για αποφυγή.
Να πως περιγράφει ένας δύστυχος σύζυγος τα παθήματα από τη γυναίκα του, σ ‘ένα δημώδες βυζαντινό ποίημα του 12ου αιώνα. ” Φοβούμαι γαρ το στόμαν της, φοβούμαι την οργήν της, τας απειλάς της χόρτασα και την αποστροφήν της”.
Γι ‘αυτό και εμείς βραβεύουμε τον Γιώργο Αποστολή, ώστε το μήνυμα του να διαφυλαχθεί στην πολιτιστική μνήμη των Βρισαγωτών.
