Κάτω από τον Πλάτανο…

Στο περιπετειώδες (από μια άποψη) περιφερειακό αναπτυξιακό συνέδριο που πραγματοποιήθηκε πριν λίγες μέρες στη Μυτιλήνη πήραν μέρος και μίλησαν ο πρόεδρος του συλλόγου σεισμοπαθών Βρίσας Νίκος Κουγκούλιος και ο Μάκης Κατσιγίνης.

Στην ομιλία του Μάκη ακούσαμε να λέει (περίπου): Έρχεται η ΔΑΕΦΚ, έρχεται το κράτος και θα κάνουμε τα σπίτια. Ποιοι θα μείνουν όμως στα σπίτια αυτά; και ακολουθεί ο προβληματισμός αν θα μείνουν ηλικιωμένοι με αποτέλεσμα να φθίνει το χωριό ή αν θα μείνουν ενεργοί οικονομικά πολίτες. Η πρόταση του Μάκη είναι να αρδευτεί ο ελαιώνας του χωριού μας από γεωτρήσεις που υπάρχουν μιας και η ευρύτερη περιοχή μας είναι φτωχή σε βροχοπτώσεις. Με τον τρόπο αυτό θα αυξηθεί η γεωργική παραγωγή και θα “αποκτήσουν σεβντά” οι νέοι να μείνουν και να παράγουν στο χωριό.

Ενδιαφέρουσα η πρόταση του αρκεί να ασχοληθεί κάποιος αρμόδιος μ’ αυτήν.

Την ομιλία του Μάκη μπορείτε να παρακολουθήσετε στο βίντεο  https://youtu.be/1sg-xjKgkZg και στη χρονική στιγμή 2.39.20.

Την ομιλία του Νίκου που αναφέρεται σε προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως σεισμοπαθείς μπορείτε να παρακολουθήσετε στο ίδιο βίντεο και στη χρονική στιγμή 1.49.30

Πολύ “αφηρημένη” η σύνθεση της πρόσκλησης για τη γιορτή λήξης των μαθημάτων στο Δημοτικό σχολείο και το Νηπιαγωγείο του χωριού μας, τμήματα της οποίας παρουσιάζουμε στην παρακάτω φωτογραφία.

Μέχρι …παρεξηγήσεως δηλαδή αν δεν προσέξεις το …ματάκι!

ΚΑΛΟ  ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ και ΚΑΛΗ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ σε όλους

ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ  στα παιδιά που αποφοιτούν στα μεγαλύτερα σχολεία τους!

Στην επικρατούσα άποψη ότι είναι θετικό το μέτρο της μείωσης της δωρεάν στεγαστικής συνδρομής στο 40%  σε περίπτωση που θελήσει κάποιος να την αξιοποιήσει στα Βατερά ενώ τη δικαιούται στο 80% όταν την αξιοποιήσει στον Πολιχνίτο, στα Βασιλικά ή στο Λισβόρι υπάρχει και αντίλογος. Χαρακτηρίζεται δε η άποψη επικρατούσα όχι μόνο γιατί αυτό περιλαμβάνεται στην ΚΥΑ αλλά και γιατί οι εκπρόσωποι του χωριού που συμμετείχαν στη σύσκεψη στο υπουργείο υποδομών, πριν την έκδοση της ΚΥΑ, αυτό πρότειναν και αυτό αποδέχτηκαν ομοφώνως.

Όσο δε ανόητο είναι να προσδοκούν κάποιοι ότι τώρα μπορεί να αλλάξει η ΚΥΑ άλλο τόσο ανόητοι είναι και όσοι θεωρούν ότι όποιοι έχουν αντίθετη άποψη κινούνται από συμφέρον. (Αυτό το άτιμο «συμφέρον» που όλοι το εξορκίζουν για τους άλλους και όλοι το διεκδικούν μέχρι …ρανίδος για τον εαυτό τους)

Ο αντίλογος στην επικρατούσα άποψη στηρίζεται στα παρακάτω λογικά επιχειρήματα:

• Η Βρίσα θα ζήσει και θα αναπτυχθεί όχι μόνο όταν χτιστούν σπίτια αλλά προπαντός όταν σταθεροποιηθεί (τουλάχιστον ) ο πληθυσμός της, ο οποίος τις τελευταίες δεκαετίες φθίνει με σταθερό ρυθμό. Το ότι δε ο ρυθμός αυτός είναι μικρότερος από άλλα χωριά της περιοχής μας οφείλεται στο ότι υπάρχουν τα Βατερά που δίνουν δουλειά στον επιχειρηματία, στον αγρότη, στον κτηνοτρόφο, στον τεχνίτη, στον ιδιωτικό υπάλληλο.
• Η τοπική κοινωνία της Βρίσας είναι μία, άσχετα αν κατοικεί στο χωριό ή στον άγιο Φωκά ή στα Βατερά ή στη Χούλιαρη ή στα Κατούδια. Μια τοπική κοινότητα. Ποτέ  και κανένας δεν είδε με άσχημη ματιά την αύξηση του μόνιμου πληθυσμού των Βατερών τα τελευταία χρόνια. Δυο χιλιόμετρα απόσταση, δυο λεπτών δρόμος τα ενώνει.
• Για να σταθεροποιηθεί ο πληθυσμός του χωριού πρέπει να μείνουν νέοι άνθρωποι σ’ αυτό και για να μείνουν νέοι θα πρέπει να έχουν δουλειά. Η γεωργική παραγωγή –που έφερε κόσμο στο χωριό (άσχετα αν είναι αλλοδαποί)- μαζί με την κτηνοτροφία θα πρέπει να δίνουν ένα καλό εισόδημα και αυτό επιτυγχάνεται μόνο αν υπάρχει ικανοποιητική κατανάλωση. Η μεταποίηση ουσιαστικά έχει σβήσει και μένει μονάχα ένας φούρνος και ένα τουβλάδικο.
• Δουλειές λοιπόν περιμένουμε από τον τομέα των υπηρεσιών και ιδιαίτερα (όπως όλη η Ελλάδα) από τον τομέα των τουριστικών υπηρεσιών. Η ανάπτυξη των Βατερών θα δώσει δουλειά όχι μόνο σε όσους μένουν στα Βατερά και στο χωριό αλλά και στην ευρύτερη περιοχή μας (όπως ήδη γίνεται). Ακόμα όμως θα αυξήσει και την κατανάλωση των αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων δίνοντας ώθηση και στην απασχόληση των τομέων αυτών.
• Ένας σημαντικός παράγοντας για την ανάπτυξη των Βατερών είναι η επιμήκυνση της πολύ μικρής τουριστικής περιόδου. Και η τουριστική περίοδος στο νησί μας είναι σαφώς μεγαλύτερη στο Μόλυβο, στην Πέτρα, στην Ερεσό, στο Πλωμάρι, στη Σκάλα Καλλονής ακόμα και στην Αγιάσο. Δηλαδή σε μέρη που δεν ερημώνουν μόλις ψυχορραγεί ο Σεπτέμβρης. Και για να μην ερημώσουν πρέπει να υπάρχει σημαντικός μόνιμος πληθυσμός, να υπάρχουν ανοιχτά κάποια αξιοπρεπή καταστήματα, να υπάρχει μια «μαγιά» κίνησης.
• Όταν επισκευασθούν τα κίτρινα σπίτια του χωριού σημαντικά περισσότερα από τα μισά σπίτια του χωριού θα είναι λειτουργικά. Θα χτιστούν και πολλά κόκκινα. Η μετακίνηση –με την υπόθεση ότι δεν θα υπήρχε μείωση στη στεγαστική συνδρομή- κάποιων οικογενειών στα Βατερά δεν θα επηρέαζε σημαντικά άμεσα τη ζωή του χωριού ενώ –για τους λόγους που προαναφέραμε- θα την ενίσχυε. Στα Βατερά δεν υπάρχει μεγάλος αριθμός οικοδομήσιμων οικοπέδων στην κατοχή μόνιμων κατοίκων του χωριού για πολλούς λόγους. (ούτε εγώ έχω, για να προλάβω τους καλοθελητές)Τριάντα με πενήντα οικογένειες (δηλαδή 100 με 150 άτομα) είναι ζήτημα αν θα μπορούσαν να φύγουν στα Βατερά. Αυτή η μετανάστευση θα μείωνε τους μόνιμους κατοίκους της Βρίσας κατά 20-25% αλλά θα αύξαινε τους μόνιμους κατοίκους των Βατερών κατά 80 με 100%.
• Η αύξηση αυτή των μόνιμων κατοίκων στα Βατερά θα δημιουργούσε τη «μαγιά» που αναφέραμε με όλα τα καλά, για το χωριό και τα Βατερά, επακόλουθα που προαναφέραμε. Η ανάπτυξη των Βατερών θα έφερνε νέους ανθρώπους και στα Βατερά και στο χωριό. Έτσι η Βρίσα πραγματικά θα ζει και δεν θα φυτοζωεί.

Το χτίσιμο όλων των σπιτιών στο χωριό δεν εξασφαλίζει και την καλή πορεία του στο χρόνο.

Τώρα το τι θα κάνει ο καθένας είναι προσωπική του απόφαση που επηρεάζεται από πάρα πολλούς παράγοντες. Και οι προβληματισμοί είναι πολλοί. Το εξαιρετικά θετικό για το άμεσο μέλλον του χωριού μας είναι ότι ο σεισμός δεν μας διέλυσε ως τοπική κοινωνία. Δεν μας σκόρπισε εδώ κι εκεί. Μείναμε σχεδόν όλοι εδώ κοντά και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Καθοριστικό ρόλο σ’ αυτό έπαιξαν φυσικά τα Βατερά.     

Το τοπικό συμβούλιο Βρίσας ευχαριστεί τον Γιώργο Ευστ. Κούτσικο, ο οποίος, παρά τις πολλές προσωπικές του υποχρεώσεις την περίοδο αυτή, διέθεσε το σκάφος του για την πόντιση (με τη βοήθεια του Αποστόλη Αποστολή) των σημαδούρων που οριοθετούν την περιοχή ασφαλούς κολύμβησης στην παραλία των Βατερών.

Ανακοινώθηκαν οι νέες αντικειμενικές αξίες που θα επηρεάσουν τον ΕΝΦΙΑ και όλους τους φόρους για τα ακίνητα και τις μεταβιβάσεις των. Στην περιοχή μας τη χαμηλότερη τιμή ζώνης έχει η Βρίσα (χαμηλότερη και από το Σταυρό) και τη ψηλότερη τα Βατερά (μαζί με τη Σκάλα Πολιχνίτου)

περιοχή                                        τιμή ζώνης

Βρίσα                                              600

Βατερά Α                                       950

Βατερά Β                                       800

Βασιλικά                                        700

Άγιος Παύλος Α                            700

Άγιος Παύλος Β                             650

Λισβόρι                                            700

Πολιχνίτος Α                                  900

Πολιχνίτος Β                                   800

Πολιχνίτος Γ                                  700

Πολιχνίτος Δ                                  650

Νυφίδα                                           900

Περιβόλα                                       850

ΣκάλαΠολιχνίτου Α                    950

Σκάλα Πολιχνίτου                       850

Σταυρός                                         650

Άρθρο 38/ΦΕΚ 269/24-12-2014
Οι οικονομικές ενισχύσεις, αποζημιώσεις και βοηθή−
ματα που προβλέπονται από το ν.δ. 57/1973 και την
2673/2001 κ.υ.α. (Β΄ 1185) στο πλαίσιο υλοποίησης προ−
γραμμάτων κοινωνικής προστασίας, σε σεισμόπλη−
κτους, πλημμυροπαθείς, πυροπαθείς κ.λπ. Οι οικονο−
μικές ενισχύσεις του προγράμματος ένδειας, καθώς
και οι επιχορηγήσεις για Ν.Π.Ι.Δ. κοινωνικής φροντίδας
μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα ή χρηματοδοτήσεις για
άστεγους, σίτιση και παροχή τροφίμων που καταβάλλο−
νται στους πολίτες δικαιούχους ή στους φορείς από τον
προϋπολογισμό του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής
Ασφάλισης και Πρόνοιας ΕΦ 3320, μέσω των Δήμων ή
των Περιφερειών, δεν κατάσχονται ούτε συμψηφίζονται
με οφειλές των Δήμων ή των Περιφερειών αυτών προς
το Δημόσιο, Ασφαλιστικά Ταμεία, Πιστωτικά Ιδρύματα ή
άλλους τρίτους. Η ισχύς της παρούσας διάταξης αρχίζει
από την 1η Δεκεμβρίου 2014. Τυχόν συμψηφισθέντα ή κα−
τασχεθέντα ποσά, δεν αναζητούνται αλλά αποδίδονται
στους δικαιούχους πολίτες ή φορείς, από τους Δήμους
ή τις Περιφέρειες υπέρ των οποίων κατασχέθηκαν η
συμψηφίστηκαν.

Οι μαθητές/τριες της Ε’ και Στ’ τάξης και οι δάσκαλοι του Δημοτικού Σχολείου του χωριού μας θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά την ακτοπλοϊκή εταιρεία Hellenic Seaways και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο του Ομίλου της Eurobank για την ευκαιρία που μας έδωσαν, με τη χορηγία τους, να πραγματοποιήσουμε την εκπαιδευτική μας επίσκεψη στη Βουλή των Ελλήνων.

Παράλληλα επισκεφτήκαμε τον λόφο της Ακρόπολης, το Μουσείο της και το Μοναστηράκι. Πήγαμε στον αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών και θαυμάσαμε τα μυκηναϊκά ευρήματα στο Μουσείο της. Ανεβήκαμε καί τα 999 σκαλοπάτια που οδηγούν στο Παλαμήδι και χαζέψαμε το Ναύπλιο από ψηλά. Ξεναγηθήκαμε στο θωρηκτό Αβέρωφ και παρακολουθήσαμε τριδιάστατη ταινία στο Πλανητάριο.

Οι Βρισαγώτες της Αθήνας μας φιλοξένησαν στην πολύ όμορφη αίθουσα του Συλλόγου μας και μας πρόσφεραν πλούσιο μεσημεριανό τραπέζι και μια πολύ ζεστή φιλοξενία. Τους ευχαριστούμε κι εμείς, από την πλευρά μας, με την ίδια εγγύτητα.

Τέλος, κλείσαμε την εκδρομή μας με πολύ παιχνίδι, γέλιο και χαρά στο πάρκο του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος».

Παρακάτω δίνουμε μερικά μόνο «πειστήρια», των όσων σας είπαμε.

Από τον Θέμη Ναούμη

 Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος. Ένας χρόνος από τα δεκαπέντε δευτερόλεπτα που γκρέμισαν και ισοπέδωσαν τα πάντα στο χωριό μας. Ήταν μια μέρα σαν σήμερα, όταν προετοιμαζόμασταν για τη γιορτή λήξης του σχολικού έτους. Το θυμάμαι κι ακόμη δακρύζω, κλαίω σπαράζω…Θυμάμαι κάθε δευτερόλεπτο. Τις πρόβες που κάναμε με τα καμάρια μας  που θα μας αφήνανε για το Γυμνάσιο. Θυμάμαι τα γέλια και τα πειράγματα καθώς μπερδεύαμε τα λόγια μας….καθώς ξεχνούσαμε τις ατάκες μας. Θυμάμαι τα μικρότερα παιδιά, αυτά που πρώτη φορά στο Δημοτικό σχολείο περίμεναν πως και πως τη γιορτή για να παρουσιάσουν στους γονείς τους αυτά που είχαν ετοιμάσει…Δεν μπορώ να ξεχάσω τα παιδάκια του Νηπιαγωγείου, να προσπαθούν με τσαχπινιά και χάρη να πουν τα λόγια τους και τις δασκάλες τους να παλεύουν να τα βοηθήσουν έχοντας τα χαρτιά στα χέρια…Θυμάμαι με πόση αγάπη ετοιμάζαμε όλοι μαζί τις προσκλήσεις που θα μοιράζαμε στους προσκεκλημένους της γιορτής. Θυμάμαι. Δεν μπορώ να ξεχάσω! Την τελευταία φορά που μπήκα με τα παιδιά μου στην τάξη…το συναίσθημα αποχωρισμού που ξαφνικά με κυρίεψε. Του φόβου, πριν γίνει το κακό….Το δάκρυ που κύλησε από τα μάτια μου για τα παιδιά που αγαπούσα κι αγαπώ μ’ όλη μου την καρδιά. Λες και ήξερα πως δε θα ξαναβρισκόμασταν όλοι μαζί στη σχολική τάξη…Ακόμη και τώρα που γράφω δακρύζω…

Μετά έρχεται στο νου η τελευταία βόλτα στο χωριό! Το κλάμα μέσα στο αυτοκίνητο, που βγήκε αυθόρμητα, λες και γνώριζα πως  δε θα το ξαναέβλεπα   όπως το ‘χα συνηθίσει! Μετά δε θυμάμαι τίποτα! Μόνο τη γη να μας πετάει επάνω και ένα βουητό! «Θεέ  μου βοήθησε εμάς και τα παιδιά μας! Τους μαθητές μας» Αυτή ήταν η μόνη μου σκέψη! Τι κι αν ήμουν σπίτι με την οικογένειά μου! Τι κι αν δεν έπαθε κανείς μας τίποτα! Δεν μπορώ να ξεχάσω… Θυμάμαι! Τις  εικόνες που αντικρύσαμε μετά, πηγαίνοντας πίσω στο χωριό! Θλίψη! πόνος! Αγωνία! Συντρίμμια! Κι ένα γιατί….Γιατί να τελειώσουν όλα τόσο άκομψα κι απότομα σε μια σχολική χρονιά τόσο μαγική, παραμυθένια…Γιατί…

Κι όμως παρόλα αυτά τα συναισθήματα που είχα στην ψυχή μου, σήμερα ένα χρόνο μετά, είμαι αισιόδοξος. Η 12^η Ιουνίου είναι σίγουρα για όλους μας μια «ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ». Γιατί καταστράφηκαν όλα! Έγιναν σκόνη! Συνάμα όμως θα μπορούσαμε και πρέπει να την δούμε σαν έναν θρίαμβο της ζωής απέναντι στο θάνατο! Πέθανε ένας άνθρωπος(η Ελένη) και ζήσαν όλοι οι άλλοι! Ο Θεός ξέρει γιατί το επέτρεψε αυτό! Σήμερα ένα χρόνο μετά, είμαστε εδώ και συζητάμε, βλέπουμε ο ένας τον άλλο. Με απλά λόγια υπάρχουμε! Το γεγονός και η ανάμνηση της 12^ης Ιουνίου, ας γίνει σε όλους μας μάθημα ζωής και  αφορμή για να ευχαριστούμε κάθε μέρα το Θεό γι’ αυτό που μας χάρισε τη μέρα εκείνη. Γι’ αυτό που είναι το σημαντικότερο αγαθό όλων και που σίγουρα θα μπορούσαμε όλοι μας να χάσουμε μέσα στα δεκαπέντε δευτερόλεπτα της μέρας εκείνης. Τη ζωή! Ας έχουμε αυτό και μόνο στο μυαλό και ας πάψουμε να ‘μαστε μίζεροι λυπημένοι και κακόκεφοι! Οι πληγές σίγουρα είναι πολλές. Το χωριό μας καταστράφηκε, όμως ο Θεός μας κράτησε εδώ! Όρθιους! Ζωντανούς! Εμάς και  κυρίως τα παιδιά μας που είναι το μέλλον μας. Οι συνεχιστές μας! Το αύριο του τόπου μας! Αυτό  είναι το σημαντικότερο! Ας το κρατήσουμε μέσα μας  κι ας ευχαριστούμε κάθε μέρα  γι’ αυτά που έχουμε κερδίσει από τη «μαύρη» εκείνη ημέρα! Τέλος ας θυμόμαστε, ότι  όσο υπάρχουν  άνθρωποι γεροί όλα γίνονται! Με κόπο, αλλά γίνονται! Τότε και μόνο τότε θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς πως  υπάρχει ελπίδα και  πως τίποτα δε χάθηκε….

Με πολλή αγάπη από καρδιάς

Θέμης Ναούμης