Στη μνήμη του Στρατή ο Κώστας Γεωργάκας πρόσφερε στη Βιβλιοθήκη του χωριού μας το ποσό των 50€.
Επίσης η οικογένεια του Στάθη Παρασκευά, στη μνήμη του Στρατή, πρόσφερε στο μουσικό κουμπαρά της Βιβλιοθήκης το ποσό των 100€
Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί.
Στη μνήμη του Στρατή,αντί για στεφάνι, οι παρακάτω οικογένειες πρόσφεραν τα αντίστοιχα χρηματικά ποσά στο μουσικό κουμπαρά της Βιβλιοθήκης:
Επίσης πρόσφεραν ο Περρής Ραφαήλ 50€ και ανώνυμος (Γ. Μ.) 20 €
Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί.
Σε ένα χωριό που ολόιδιο να χτιστεί, αλλοιώτικο θα είναι!
Μια συνηθισμένη αναδρομή στον παρελθόν του χωριού μας, σε βρισαγώτικες παρέες, με στόχο την ανάδειξη των «περασμένων μεγαλείων» του είναι η καταμέτρηση και φυσικά η ονομασία των καφενείων που υπήρχαν τις περασμένες δεκαετίες.
Αριθμός μεγάλος που δείχνει την πληθυσμιακή συρρίκνωση που υπέστη μέσα στις δεκαετίες αυτές το χωριό μας αλλά και την αλλαγή των συνηθειών και της νοοτροπίας των νέων γενιών σε σχέση με τις παλιότερες.
Ο «ρακοσυλλέκτης της παράδοσης» στο χωριό μας, ο Ανδροκλής Τσέλεκας, που τώρα με το σεισμό διέσωσε πολλά ιστορικά ντοκουμέντα, συμμάζεψε και τα μπακαλοτέφτερα ενός απ’ αυτά τα καφενεία, του καφενείου του Δημητρού Δουζένη, στον Πλάτανο. Είμαστε στην αρχή της δεκαετίας του 60.
Στα τεφτέρια αυτά γράφονταν σε ημερήσια βάση τα βερεσέδια των θαμώνων. Θαμώνες οι οποίοι είναι ουσιαστικά μόνιμοι ή πολύ τακτικοί πελάτες του καφενείου. Μη νομίζετε τίποτα μεγάλα ποσά: μια – δυο δραχμές τη μέρα. Υπήρχαν βέβαια και οι εξαιρέσεις με σημαντικά μεγαλύτερες καταναλώσεις αλλά πάλι βερεσέ. Στο χαρακτηριστικό πανηγύρι του χωριού μας, του Αγίου Κωνσταντίνου, σε άλλους βλέπουμε μεγαλύτερη κατανάλωση και άλλοι απουσιάζουν παντελώς. Που πάει να πει ή ότι δεν ήταν διατεθειμένοι για μεγαλύτερες δαπάνες ή ότι απολάμβαναν αδαπάνως τα κεράσματα εορταζόντων.
Από το πρόχειρο αυτό ταμείο στη συνέχεια ο νοικοκύρης καφετζής μετέφερε τα ποσά σε μερίδες που είχε ανοίξει σε χωριστό τεφτέρι για κάθε πελάτη του. Τέτοιοι πελάτες του καφενείου αυτού αναφέρονται οι Ν. Ταξείδης, Ιωαν. Πορτογλής, Μιλτ. Ταξείδης, Δ. Βουχλής, Σωτ. Αποστολής, Π.Γ. Καλατζής, Σταύρος Π. Ταξείδης, Ι. Αν. Καλατζής, Π. Πορτοκάλης, Π. Αποστολής κ. ά.
Το πώς ξεπληρώνονταν τα βερεσέδια αυτά ή τουλάχιστον κάποιο σημαντικό κομμάτι τους φαίνεται στο εξώφυλλο του τεφτεριού, όπου αναγράφονται τα ονόματα των πελατών και δίπλα τους ένα ή περισσότερα κτήματα (προφανώς) του καφετζή τα οποία όργωναν και έτσι «πάτσιζαν» τα χρέη. Με αυτό τον τρόπο λειτουργούσαν –σύμφωνα με τις αφηγήσεις των μεγαλύτερων αλλά και ανάλογα τεφτέρια που έχουν διασωθεί- όλοι οι επαγγελματίες του χωριού (μπακάληδες, τσαγκάρηδες κ.λπ.
Μια ακόμα πληροφορία που δείχνει και την αλλαγή των συνηθειών των πελατών προκύπτει απ’ την άδεια «διενέργειας τυχερών παιγνίων» που εκδίδονταν από το αστυνομικό τμήμα της Αγιάσου. Τα παιχνίδια που είχαν τότε «πέραση» ήταν πρέφα, σκαμπίλι, εξήκοντα έξι, κούπες, πάστρα και τάβλι.
Τέλος ένα χαρακτηριστικό συμβάν της ζωής του καφετζή αυτού ήταν ότι αναγκάστηκε να πάει στη Μυτιλήνη, να συναντήσει στη φυλακή έναν χωριανό μας που ήταν έγκλειστος και που είχε ένα μαγαζάκι στην γειτονιά «Κοπριάς Πηγάδι», όπου παρουσία συμβολαιογράφου και μαρτύρων έγινε η αγοραπωλησία του. Από τον φυλακισμένο στον καφετζή.
Για τον αγαπημένο φίλο που έφυγε πρόωρα
Στη μνήμη του Στρατή Ποδηματή η Λένα Μαργαρίτη και ο Γιώργος Μαργαρίτης προσέφεραν στον Πολιτιστικό Σύλλογο Βρισαγωτών Λέσβου Αθήνας το ποσό των 100 ευρώ.
Στη μνήμη του Στρατή Ποδηματή η Σταυρούλα Ζυγούρη και ο Κώστας Σταυρινός προσέφεραν στον Πολιτιστικό Σύλλογο Βρισαγωτών Λέσβου Αθήνας το ποσό των 50 ευρώ.
Ο Σύλλογος ευχαριστεί και εκφράζει τα ολόθερμα συλλυπητήριά του για τη μεγάλη απώλεια. Ας είναι άσβεστη η μνήμη του αείμνηστου συγχωριανού μας.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 17η
Για το χτίσιμο του “Χριστού “ κατά το χρονικό διάστημα, από 27/5 μέχρι και 30/6, προσέφεραν οι :
Ελπινίκη Βακονδίου -Αβαγιάνη 50 €
Στυλιανός Αβαγιάνης 50€
Δημήτριος Παν. Ποδηματής 50€
Κωνσταντίνος Παν. Ποδηματής 50 €
Βάγια Μυριτζή-Νικολάου 50 €
Σύνολο 250 €
Προηγούμενο ποσό 5960€+900$)+250€
Συνολικό ποσό 6210 €+900$
Μέχρι σήμερα έχουν πληρωθεί για:
Σύνολο 6.286 €
Η πρόσκληση μέσα απ’ τη σελίδα μας και άλλες σελίδες του διαδικτύου καλούσε όλους στην αυλή του σχολείου μας, όπου η παιδική θεατρική ομάδα της Βιβλιοθήκης θα παρουσίαζε ένα μικρό θεατρικό έργο για να δείξουμε όλοι μαζί ότι η Βρίσα ζει. Στην ενημέρωση για την εκδήλωση συνέβαλαν και ζωγραφισμένες αφίσες των παιδιών της ομάδας που αναρτήθηκαν σε εμφανή σημεία των Βατερών. Δεν στάλθηκε καμιά άλλη πρόσκληση.
Και ανταποκρίθηκαν πολλοί, περισσότεροι απ’ όσους αναμένονταν. Και τα παιδιά μας μαζί με τους άλλους συντελεστές της παράστασης τους δικαίωσαν και με το παραπάνω.
Και η επιβεβαίωση ότι η Βρίσα ζει ήρθε και από τα χείλη της κας Χρυσούλας Ζωγράφου, διευθύντριας του Κέντρου Υγείας Πολιχνίτου, που ήταν η ψυχή της ομάδας: Αποφάσισα να συμμετάσχω στην προσπάθεια αυτή γιατί διαπιστώνω ότι παρά την καταστροφή η Βρίσα είναι ζωντανή.
Και φυσικά -διαπιστώνουμε εμείς- η Βρίσα είναι ζωντανή γιατί η Βρίσα δεν είναι ένα σύνολο σπιτιών -καινούριων ή παλιών- αλλά κυρίως ένα σύνολο ανθρώπων που ακολουθούν μια παράδοση και έχουν κάποια κοινά βασικά χαρακτηριστικά -ανεξάρτητα από το που ζουν, που φυσικά έχουν και την ανάγκη στέγασης.
Για την επιτυχία της χτεσινής εκδήλωσης που διοργάνωσε η Βιβλιοθήκη συνέβαλαν πολλοί:
Στο τέλος προσφέρθηκαν κεράσματα από τη Βιβλιοθήκη.

Το ξόανο δημιούργημα του ξυλουργού, που πήρε τα βασικά χαρακτηριστικά από τον ζωγράφο και την εξωτερική εμφάνιση από τη μοδίστρα για να μεταμορφωθεί σε μια χωριτωμένη δεσποινίδα.