Κάτω από τον Πλάτανο…

Ξεκινά το κτηματολόγιο και στην περιοχή μας. Λάβαμε την παρακάτω ανακοίνωση τριών σελίδων. Εμείς να ευχηθούμε σε όλους να ξεμπλέξουμε χωρίς μεγάλη ταλαιπωρία!

Παραθέτουμε τους στίχους που μας είπε από μνήμης και καταγράψαμε ο μπαρμπα Γιώργης για την αγαπημένη του σύζυγο Μαρία που είχε χάσει χρόνια πριν. Οι στίχοι αυτοί δημοσιεύτηκαν στον Αντίλαλο της Βρίσας και του έδωσαν το βραβείο “Ρένας Σιγιώργη” για το καλύτερο κείμενο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό το 2013.

Στίχοι αγάπης και πόνου  από τον Γιώργο Α. Αποστολή

Την είχα την αγάπη της Σταυρό στην κεφαλή μου, καλύτερα απ’ τα μάτια μου και τη γλυκιά ζωή μου.

Όποιος αγάπη έχασε το ξέρει κείνος μόνο, πονόμετρο δε βρίσκεται για να μετρά τον πόνο.

Σας που ‘ναι ο Άδης σκοτεινός είναι και η καρδιά μου, και σαν κεράκι λιώνουνε μέσα τα σωθικά μου.

Όσο περνάει ο καιρός το φίδι μεγαλώνει, τρώει τα φύλλα της καρδιάς και αρχινούν οι πόνοι.

Απέναντι στον Άη Γιάννη στέκει η παρηγοριά μου, της μιλώ δε μου μιλά και καίγεται η καρδιά μου.

Θυμάσαι πως μου έλεγες στον όρκο σου καημένη πως η αγάπη που ‘χομε παντοτινά θα μένει;

Βλέπω τον κάμπο πράσινο, τα δέντρα ανθισμένα, βλέπω και της καρδούλας μου τα φύλλα μαραμένα.

Για σένα αναστεναγμούς χίλιους την ώρα παίρνω, και αν υπάρχει και χαρά στον κόσμο δεν το ξέρω.

Έλα να δεις πως έκανες κομμάτια την καρδιά μου και σαν κερί με λιώσανε τα’ αναστενάγματά μου

Μες την καρδιά μου ρίζωσαν τ’ αγάπης σου οι ρίζες και την περνάω τη ζωή με σκοτεινές ελπίδες.

Δε θα μπορέσω στη ζωή να σε αλησμονήσω μήτε την τελευταία μου στιγμή σαν ξεψυχήσω.

Σα φθισικό κατάντησε για σένα το κορμί μου και έχασ’ όλες τις χαρές για σένα στη ζωή μου.

Κάποιο καιρό αναστέναζα και πόναγα για σένα και η καρδιά μου αλύπητα έτρεχε μαύρο αίμα.

Θυμάμαι πως το παρελθόν τα ‘χαμε  κουβεντιάσει και μου πες πως σα με αρνηθείς ο κόσμος θα χαλάσει.

Μοίρα με καταδίκασες μα δε σε υπολογίζω, εσύ μου στέλνεις βάσανα κι  εγώ μ’ αυτά γλεντίζω.

Θυμούμαι και τα πρωτινά μα βλέπω και τα τώρα και τρέχουνε τα μάτια σα βρύσες το χειμώνα.

Πονώ, και δεν έβρισκε άνθρωπος να με σώσει, στην πονεμένη μου καρδιά  παρηγοριά να δώσει.

Σκέψου Μαρία στη ζωή τι έχουμε καμωμένα και τώρα πως εσκέφτηκες να μ’ αρνηθείς εμένα.

Παντοτινά αγάπη μου θα ‘μαστε αγαπημένοι ασχέτως πως εις τη ζωή θα ‘μαστε χωρισμένοι

Σκέψου αγάπη τα δάκρυα που ‘χυσες στη ζωή σου και τώρα να με αρνηθείς βαστάτο η ψυχή σου;

Επήρες τούτη τη χαρά και μ’ άφησες τον πόνο μα ότι κι αν πάθω στη ζωή για σε δε μετανιώνω

Δεν περιμένω πια χαρές, που έχασα εσένα, έσβησε ο ήλιος που έφεγγε παντοτινά για μένα

Όσο και να πονώ για σε, δε σου παραπονιέμαι γιατί ήτανε της μοίρας μας γραφτό να αποχωριστούμε.

Μες το σαλόνι της καρδιάς έπιπλο σ’  έχω βάλει κι όποιος νομίζει πως μπορεί ας έρθει να σε βγάλει

Όλος ο κόσμος να είναι εδώ και μια ψυχή να λείπει, μαύρος μου φαίνεται ο ουρανός και σκοτεινό το σπίτι.

Τα δάκρυά μου σώθηκαν εσένα για να κλαίω και τώρα εγώ τον πόνο μου σ’ όλο τον κόσμο λέω.

Πες μου του κόσμου τη χαρά γιατί μου ‘χεις στερήσει που τη καρδιά μου σου ‘δωσα εσένα και ορίζεις.

Και δεύτερη απώλεια την ίδια μέρα στο χωριό μας. Ο Χαρίλαος Πανσεληνάς, ο τελευταίος χωριανός μας ψάλτης στην Εκκλησία του χωριού μας, έφυγε για το μεγάλο ταξίδι.

Για δεκαετίες εξυπηρέτησε την τοπική μας κοινωνία από τη θέση του αριστερού αρχικά (με τον Κώστα Γεωργάκα στο δεξί ψαλτήρι) και του δεξιού στη συνέχεια ψάλτη. Καλλίφωνος και ο ίδιος χάρισαν μαζί με τον Κώστα Γεωργάκα και τους βοηθούς του εξαιρετικά μελωδικά ακούσματα στο εκκλησίασμα του χωριού. Είχε την εκτίμηση όλου του χωριού.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο Κυριακή στις 6.00 το απόγευμα στον άγιο Ευστάθιο στα Βατερά όπου θα βρίσκεται από τις 5.00.

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια της κόρης του, στα εγγόνια του και στα δισέγγονά του.

Επιθυμία της οικογένειάς του είναι αντί για στεφάνια να ενισχυθούν ο εθελοντικός κουμπαράς της Κοινότητας ή η Βιβλιοθήκη.

Υπερπλήρης ημερών, μια ανάσα από τα 100, έφυγε σήμερα από τη ζωή ο Γιώργος Αποστολής, ο μπαρμπα Γιώργης του Πλάτανου.

Σήμερα έφυγε από τη ζωή βιολογικά αλλά στην πραγματικότητα είχε φύγει από την ώρα του σεισμού! Ο σεισμός τον βρήκε μέσα στο δρόμο και ποτέ δεν κατάλαβε πως μπόρεσε μέσα απ’ τα χαλάσματα να βρεθεί έξω από το σπίτι του. Αξέχαστη θα μου μείνει η εικόνα να τον παίρνει στην πλάτη του ο γιος του για να τον βγάλει σε σημείο προσβάσιμο από αυτοκίνητο. Από τότε στην ουσία ο μπαρμπα Γιώργης, ο εξαίρετος γείτονάς μου, χάθηκε για μας. Για μας όλους που τον χαιρόμασταν στον Πλάτανο να βοηθάει τον ταχυδρόμο στο μοίρασμα των συντάξεων, να πηγαινοέρχεται ακούραστος παρά του ότι απείχε λίγο από τα 100, να αστειεύεται, να γελά, να πίνει -έστω και λίγο- το ουζάκι του.

Μπαρμπα Γιώργη καλό αντάμωμα με την αγαπημένη σου Μαρία!

Η κηδεία του θα γίνει αύριο Κυριακή στον άγιο Ευστάθιο στα Βατερά στις 12.00 όπου από τις 11.00 θα περιμένει τον αποχαιρετισμό μας.

Θερμά συλλυπητήρια στα παιδιά του, στα εγγόνια του και στα δισέγγονά του.

Η Αγγελική Μπινή και ο σύζυγός της Δημήτρης Παπαδόπουλος, στη μνήμη του πατέρα τους Παναγιώτη, πρόσφεραν στον μουσικό κουμπαρά της Βιβλιοθήκης το ποσό των 50 €

Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί.

Το καλοκαίρι του 2017 τοποθετήθηκε στα Βατερά (και στην πλαζ Τσαμάκια) το σύστημα SEATRAC που διευκολύνει άτομα με κινητικά προβλήματα να έχουν εύκολη πρόσβαση στη θάλασσα.

Πέρσι τα δυο αυτά συστήματα παρέμειναν στις αποθήκες του Δήμου ο οποίος δεν αξιώθηκε να τα αξιοποιήσει.

Πριν 2-3 μέρες το ένα σύστημα τοποθετήθηκε στα Τσαμάκια και οι αρμόδιοι του Δήμου δήλωσαν ότι σύντομα θα τοποθετηθεί και το άλλο στα Βατερά. Ελπίζουμε να μη το ξεχάσουν!

Σημείωση: ευχαριστούμε τον Μιλτιάδη Κόντο για την καλή του διάθεση να μας ενημερώσει από την μακρινή Αυστραλία για την παραπάνω είδηση. Μια ακόμα απόδειξη του ενδιαφέροντος των ανά τον κόσμο χωριανών μας για τον τόπο μας.

Χθες πήγαμε στο σχολείο και παρακολουθήσαμε μια πανέμορφη θεατρική παράσταση από τα παιδιά της θεατρικής ομάδας της Βιβλιοθήκης.
Όταν τελείωσε το έργο πήγα στην άκρη, στον αυλόγυρο, και έψαξα για διάφορα γνωστά μου σπίτια στο κατεστραμμένο χωριό μας.
Τα περισσότερα δεν μπόρεσα να τα εντοπίσω μολονότι με μια πρόχειρη μάτια το χωριό μοιάζει όπως παλιά.
Το σπίτι μας στέκονταν στην θέση του και φαινόταν μάλιστα πιο όμορφα γιατί έλειπαν από μπροστά του σπίτια γειτόνων και φίλων.
Ήταν ένα τελευταίο αντίο γιατί σήμερα έμαθα ότι τα χρήματα της πρώτης δόσης για την κατεδάφιση μπήκαν, και σε λίγες μέρες δεν θα υπάρχει πια.
Σαν μνημόσυνο τού αφιερώνω ένα κομμάτι που το έγραψα τώρα, γεμάτο και αυτό με παιδικές μου αναμνήσεις.



Καλοκαιρινά μεσημέρια

Θύμισες από τα καλοκαιρινά μεσημέρια των παιδικών μου χρόνων στο σπίτι μας στο χωριό.
Αμέσως με το που τελειώναμε το φαΐ μας και το μικρό πεπόνι ή το καρπούζι μας που το τρώγαμε με το κουτάλι, και με αυτό ξύναμε την φλούδα και πίναμε το ζουμί, μαζεύαμε το τραπέζι, πετάγαμε στις γάτες κανά ξεροκόμματο ή τα αγκάθια από τα ψάρια που συχνά είχαμε για μεσημεριανό, τινάζαμε την πετσέτα από τα ψίχουλα στις κότες, κόβαμε τις φλούδες των πεπονιών και καρπουζιών σε ένα κουβά για τα ζώα, αυτό τα αγόρια που ήταν πιο μεγάλοι και τους αφήναν να πιάσουν μαχαίρι, πλέναμε τα σκονισμένα πόδια μας και ανεβαίναμε την σκάλα για το υπνοδωμάτιο εγώ ο αδερφός μου και ο ξάδερφος.
Ο μεσημεριανός ύπνος κανόνας άγραφος στο σπίτι μας.
Παράθυρο κουφωμένο για να μην μπαίνει η αντηλιά, ημίφως, και στο δωμάτιο τα δύο κρεβάτια, ένα μεγάλο ημίδιπλο για τα αγόρια και ένα ράντζο εκστρατείας για μένα, έτσι το λέγαμε, γιατί ήμουν μικρούλα ακόμα και χώραγα μια χαρά ας ήταν και λίγο στενό.
Δεν ξέρω πού το είχαμε βρει αυτό το κρεβατάκι που δίπλωνε κιόλας και το χειμώνα το μαζεύαμε και κοιμόμουν εγώ με την μαμά μου στο ένα δωμάτιο και ο αδερφός μου με τον μπαμπά μου στο άλλο.
Τα καλοκαίρια όμως αλλάζαμε τα δωμάτια και πήγαινε η Πελαγία με τον Στέλιο, γιατί ερχόταν ο Θοδωρής μας από την Αθήνα και θέλαμε να είμαστε όλοι οι μικροί μαζί.
Μέχρι να πλύνει τα πιάτα η μαμά και να ανέβουν με τον μπαμπά αν δεν έλειπε σε κανένα χωράφι για δουλειές, πλάκες και κουβέντες μεταξύ μας και ιστορίες και φασαρία, αλλά μετά άκρα του τάφου σιωπή.
Κάτι ψυθιρίσματα και πνιχτά γέλια κοβόταν με το μαχαίρι όταν ακουγόταν από το άλλο δωμάτιο η φωνή και η απειλή από τον Στέλιο ότι θάρθει με την ζωστήρα αν δεν κάνουμε ησυχία.
Ήταν δε ζωστήρα η ζώνη που κρατούσε το παντελόνι στην θέση του.
Δεν το έκανε, αλλά και μόνο η ιδέα ήταν αρκετή για να σταματήσουμε.
Και από κει και μετά άρχιζε το μαρτύριό μας.
Κλεισούρα, σκοτεινιά, ζέστη, και κάποιες μύγες που είχαν τρυπώσει και γλυτώσει από τον πόλεμο που τους είχε κηρύξει η μαμά μου γυρνούσαν μέσα στα αυτιά μας, καθόταν επάνω μας, και μεις κουκουλωνόμαστε με τα σεντόνια να μην μας ενοχλούν αλλά γρήγορα σκάγαμε, και τα πετάγαμε από πάνω μας και φτου από την αρχή.
Πολλές φορές μας δάγκωναν κιόλας, ειδικά όταν ήταν να αλλάξει ο καιρός.
Για την Πελαγία η μύγα ήταν βρωμερό ζώο και φοβερός εχθρός που έπρεπε να κατατροπωθεί με κάθε τρόπο.
Με κουφωμένα παράθυρα και στο ημίφως ζούσαμε τα καλοκαίρια μας σε όλο το σπίτι, κάνοντας αέρα γρήγορα και με δύναμη με τις πετσέτες του προσώπου μας όλοι μαζί, κατευθύνοντας αυτές που τρύπωναν κατά λάθος όταν ανοίγαμε την πόρτα προς την φωτεινή ρωγμή που υπήρχε ανάμεσα στα πατζούρια, τις απείθαρχες τις σημαδεύαμε και τις σκοτώναμε με παλιά περιοδικά ή καταφεύγαμε σαν έσχατο μέσο στο φλίτ που όμως γινόταν όταν λείπαμε από τα δωμάτια.
Η Πελαγία με την τρόμπα στα χέρια σαν όπλο ενάντια στα “σμάρια” όπως έλεγε τις άμοιρες μυγούλες που έκαναν το σφάλμα να μπούν στα χωράφια της.
Το τι “ντι-ντι για τς ψύλ”, που φώναζε διαλαλώντας την πραμάτεια του ο Στρατής ο τυφλός που ερχόταν με τα πόδια από τον Πολιχνίτο για να πουλήσει κάτι μικροπραγματάκια εισπνεύσαμε στα μικράτα μας, δεν λέγεται.
Αλλά δυστυχώς παρ’ όλες τις συντονισμένες ενέργειες αρκετές από τις καταραμένες, χαρακτηρισμός από την μαμά μου αυτός, τρύπωναν μέσα, γιατί την εποχή για την οποία ο λόγος, τα σκουπίδια, τα ζώα και οι ακαθαρσίες γενικώς ήταν προϊόντα εν υπέρ επαρκεία στα χωριά μας, και ως εκ τούτου ο παράδεισος, η χαρά και η τροφή των μυγών.
Υπερπληθυσμός και η εξόντωσή τους αδύνατη.
Ζέστη όπως είπαμε αφόρητη μολονότι οι τοίχοι τού σπιτιού ήταν χοντροί και από πάνω υπήρχαν κεραμίδια, πλην όμως ήταν σε λακκούβα στο κέντρο του χωριού, και έτσι κατάκλειστα που είμαστε, ρεύμα για να δροσίσει δεν γινόταν από πουθενά.
Μόνο το βράδυ τα ανοίγαμε διάπλατα τα παράθυρα που κοιμόταν οι μύγες.
Τα σεντόνια τσαλακωμένα, μούσκεμα από τον ιδρώτα, και πολλές φορές κατεβαίναμε από το κρεβάτι και ξαπλώναμε κατάχαμα στα σανίδια που ήταν πιό δροσερά αλλά ύπνος ποτέ δεν μας κόλλαγε.
Ατέλειωτες, χαμένες και δυστυχισμένες ώρες, όταν μάλιστα ξέραμε ότι ένα σωρό παιδιά κυκλοφορούσαν στους δρόμους και στα σοκάκια.
Γι αυτό ένας ένας με μικρά διαστήματα από τον άλλον την κοπανάγαμε στις μύτες των ποδιών για να μην γίνουμε αντιληπτοί από τους γονείς, και κατεβαίναμε στην αυλή.
Η δικαιολογία μας αν ξυπνούσαν θα ήταν ότι πηγαίναμε για νερό ή στην τουαλέτα για τσίσα μας.
Σιγά σιγά κατεβαίναμε την σκάλα, αποφεύγοντας ένα σκαλί που έτριζε, και από το πορτί του χαγιατιού βγαίναμε στο φως και στην ελευθερία, αλλά με πολύ περισσότερες μύγες για να λέμε και του στραβού το δίκιο που όμως δεν μας φαινόταν τόσο ενοχλητικές όσο στην κρεβατοκάμαρα.
Το πρώτο που κάναμε ήταν να πλυθούμε και να τσαγκριστούμε καλά καλά με νερό για να δροσιστούμε και μετά κάναμε ότι ήθελε ο καθένας πάντα σιωπηλά όμως γιατί ο μπαμπούλας τής ζωστήρας παραμόνευε.
Η δική μου μεγάλη χαρά ήταν την ώρα που τα αγόρια διάβαζαν ή έλυναν τα σταυρόλεξα της Φωνής του Παιδιού που είμαστε συνδρομητές να παίζω με τις δύο γάτες μας που ήταν ήμερες και καθόταν ελεύθερα στην αγκαλιά μου γιατί τις άλλες ώρες με μάλωνε η Πελαγία που φοβόταν ότι μπορεί να κόλλαγα καμιά αρρώστια γιατί έτρωγαν ποντίκια.
Δύο είχαμε ολόδικές μας που τις άφηνε και μπαίνανε και λίγο στο σπίτι η μαμά μου. Μητέρα και γιό.
Την μεγάλη μάς την είχε δώσει γατάκι ο παπά-Δημήτρης, κόρη τής δικιάς του που ήταν περσικιά, μόνο που η δική μας έμοιαζε στον μπαμπά της και είχε κοντό μαλλί, αλλά ήταν πολύ καλό ζώο και ευγενικό, ακόμα και κατά την μαμά μου που ήταν δύσκολος κριτής γενικά.
Μόνο μία φορά, και αυτό για καλό το έκανε, που της είχαν πεθάνει τα μωρά της δεν ξέρω και πώς, μάζεψε ξένης γάτας που τα είχαν πετάξει σε ένα χάλασμα, τα ανέβασε ένα ένα στην κρεβατοκάμαρα και τα έκρυψε σε ένα μισογεμάτο κασόνι με βιβλία που ήταν κάτω από το κρεβάτι.
Και η ξύπνια η μαμά μου δεν ξέρω τι έκανε τα γατούλια, πάντως τα βιβλία τα έκαψε όλα, που ήταν και δικά μου και καθόλου δεν συχαινόμουν άλλως τε.
Τη γάτα την συγχώρησα γιατί πού να ξέρει. Την μαμά μου όμως όχι.
Μέρες έκλαιγα για τα παιδικά βιβλία που κάηκαν και για τα γατάκια που δεν ήξερα τι τα έκανε.
Τέλος πάντων για να συνεχίσω την ιστορία μου, μια μέρα που κατεβήκαμε πάλι σκαστοί κάτω, οι γάτες εξαφανισμένες κάπου στην δροσιά του κατωνιού πίσω από καμιά φτύνα θα κοιμόταν, αποφάσισα μια και σκυλοβαριόμουν να κάνω δουλειές.
Μπήκα σιγά σιγά στην κουζίνα και πήρα μια κούκλα μου, νύφη με ωραίο νυφικό και πέπλο, που όμως είχε λερώσει λίγο και είχε χάσει το κάτασπρο χρώμα του το τούλι.
Και βάζω σε ένα κουβαδάκι νερό και το σαπούνι και άρχισα να σαπουνίζω το πέπλο μαζί όμως και το κεφάλι, και ξαφνικά οι μπογιές που είχε η κούκλα, χαρτόνι βαμμένο ήταν το πρόσωπο και πού να το ξέρω, άρχισαν να χαλάνε και πάνε τα φρύδια και τα μάτια και το στόμα, τόπους τόπους έμειναν λίγα χρώματα, και το χειρότερο ξεκόλλησε το πέπλο και έμεινε η κούκλα χωρίς το πίσω μέρος του κεφαλιού της.
Ναι όπως το ακούτε. Μόνο μούρη είχε.
Ένα κολλημένο κομμάτι πανί είχε πριν που κάλυπτε την τρύπα, δεν ήταν ολόκληρο το κεφάλι, και εκεί επάνω ήταν ραμμένο το πέπλο που από τα νερά και τα σαπούνια μού έμεινε στα χέρια.
Από μια πανέμορφη κούκλα ένα τέρας βαστούσα με ένα ξεβαμμένο μούτρο και χωρίς κεφάλι πίσω.
Τσιρίδες και κλάματα εγώ και τα αγόρια να προσπαθούν να με κάνουν να σωπάσω να μην ξυπνήσουν οι μεγάλοι και εγώ να ουρλιάζω χειρότερα.
Γιατί σιγά που με ένοιαζε το ξύλο και η ζωστήρα εκείνη τη στιγμή, μετά από το τεράστιο δράμα που μόλις ζούσα.
Και τις φάγαμε από το χέρι της μαμάς στον κώλο, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, όχι από την ζωστήρα του μπαμπά που καθόλου άλλως τε δεν με πείραξε μολονότι έφαγα τις περισσότερες.
Το ότι χάλασε η κούκλα μου όμως, που επειδή ήταν σπάνια σαν νύφη που ήταν, και ήμουν πάντα περιζήτητη στις διάφορες παρέες και στους γάμους που κάναμε με τις φίλες μου όταν παίζαμε τα “φαγέλια”, με πόνεσε φριχτά.

Με καθυστέρηση μας ήρθε η ενημέρωση για την παρουσίαση του βιβλίου της Πολιχνιάτισας Μαρίας Χατζόγλου.

Παραθέτουμε την πρόσκληση απλά και μόνο για αδράξουμε την ευκαιρία να της ευχηθούμε να είναι καλοτάξιδο και να αποκτήσει …αδελφάκια.

Συγχαρητήρια Μαρία!

Η Βιβλιοθήκη Βρίσας αισθάνεται την υποχρέωση να ευχαριστήσει ιδιαίτερα για τη συμβολή τους στην επιτυχία της θεατρικής παράστασης τους:

1.Πολύκεντρο Πολιχνίτου και τον υπεύθυνο υπάλληλο Αντώνη Σαμιώτη για την παραχώρηση της μεγαλύτερης (από αυτή του σχολείου μας) ηχητικής κονσόλας με τα ηχεία κ.λπ. καθώς και τον Μανώλη Καστανάκη για τη μεταφορά και λειτουργία της.

2. Ανδροκλή Τσέλεκα για τη (με τη χρήση της βιντεοκάμερας της Βιβλιοθήκης) βιντεοσκόπηση της παράστασης.

3. (πτυχιούχο Φυσικής αγωγής) Ελένη Βουλαλά-Τσιτσάνου (του γνωστού κέντρου της Νυφίδας “ο Γρηγόρης”) η οποία με πολύ μεγάλη προθυμία και (από το αποτέλεσμα) επιτυχία ανέλαβε ανιδιοτελώς τις χορογραφίες του έργου.

Κατά τη φετινή περίοδο στο κοντέινερ στα Βατερά η νηπιαγωγός του χωριού μας Μυρσίνη Παπαγιάννη κρατούσε μια φορά τη βδομάδα συντροφιά τα μικρά παιδιά (νήπια και πρώτων τάξεων του Δημοτικού ) και τα καθοδηγούσε δημιουργικά.

Όμορφες κατασκευές τους έχουμε παρουσιάσει μέσα από τη σελίδα μας.

Χτες στο περιθώριο της θεατρικής παράστασης εκτέθηκαν δείγματα των παιδικών αυτών κατασκευών. Οι κακής ποιότητας φωτογραφίες αδικούν τα έργα αλλά αποτυπώνουν την παιδική δημιουργικότητα όταν καθοδηγείται σωστά και με μεράκι!