Όταν στις 29 Σεπτεμβρίου του 2010 ξεκίνησα να γράφω τα νέα “κάτω απ’ τον Πλάτανο” στα vatera.gr πίστευα ότι κάτι θα λέει η σελίδα αυτή σε μερικούς χωριανούς μας που λείπουν απ’ το χωριό. Δεν μπορούσα όμως να φανταστώ ότι όλων των χωριανών μας τον αφαλό οι μανάδες τους τον είχαν ρίξει εδώ, κάτω απ’ τον Πλάτανο, στην αμμουδιά των Βατερών, στα βράχια του Αγίου Φωκά.
Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι οι χωριανοί όπου γης, έχουν την έγνοια τί γίνεται στο χωριό και τι λέχτηκε στον Πλάτανο. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι μέσα στην έγνοια της δουλειάς, στις στεναχώριες της κρίσης, στο άγχος της βιοπάλης αλλά και μέσα στην καλοπέραση όσων καλοπερνούν, μέσα στον ορυμαγδό των πληροφοριών που μας βομβαρδίζει καθημερινά, μέσα στις κοινωνικές υποχρεώσεις και εκδηλώσεις θα βρίσκονταν άνθρωποι να ψάχνουν να δουν τί συνέβει στο χωριό. Σε καθημερινή για πολλούς βάση.
Περισσότερα από 150 διαφορετικά πρόσωπα κάθε μέρα (περισσότερα από 500 διαφορετικά πρόσωπα με διαφορετικό ΙΡ τη βδομάδα), απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας απ’ τη Ζάκυνθο μέχρι τη Λήμνο και απ’ τη Δράμα μέχρι την Κρήτη αλλά και τις 4 ηπείρους (η Αφρική δεν έχει δώσει σημεία επαφής) ανοίγουν περισσότερες από 500 σελίδες του vatera.gr βασικά για να δουν τα νέα του Πλάτανου. Και να είμαστε ρεαλιστές δεν είναι τα νέα που τραβούν τους αναγνώστες είναι η αγάπη για το χωριό, η λαχτάρα για τους ανθρώπους του, η φωτιά που σιγοκαίει στη καρδιά του καθενός αναγνώστη της σελίδας (που μπορεί να είναι και ξένος απ’ το χωριό αλλά το έχει βάλει στη καρδιά του) που τους οδηγούν στη σελίδα.
Όλο αυτό το χρόνο η σελίδα δέχτηκε καλά λόγια αλλά και επικριτικά του τύπου “ποιος είναι αυτός και τα γράφει” (το “ποιος” όχι με την ερωτηματική του σημασία αλλά με την υποτιμητική) “είναι κατάντια να γράφεις τέτοια πράγματα” καθώς και το συνηθισμένο “αντιπολιτεύται τον Κατράνη” (Για να αντιπολιτευθείς κάποιον πρέπει να “πολιτεύεσαι” εσύ. Τέτοιο πράγμα ούτε συνέβη ποτέ ΟΥΤΕ πρόκειται να συμβεί στο μέλλον. Ας μην ανησυχεί κανένας) Όποιο κίνητρο έχετε εσείς που διαβάζετε τη σελίδα το ίδιο έχω και εγώ που τη γράφω: ΤΗΝ ΑΓΆΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΌ ΜΑΣ Κανένα δεν κατηγορώ, κανένα δεν αντιπολιτεύομαι. Μεταφέρω τις εικόνες που δημιουργούνται μέσα μου απ’ ότι βλέπω, ακούω και διαβάζω χωρίς σκοπιμότητες και χωρίς παρωπίδες. Τον Κατράνη τον είχα συνάδελφο, τον εκτιμούσα ιδιαίτερα αλλά οι ενέργειες και οι παραλείψεις του σε βάρος του χωριού μας είναι -θεωρώ εγώ-τραγικές. Αλλά ας τα αφήσω αυτά “γιορτινή” -για τη σελίδα- μέρα που είναι σήμερα.
Αισθάνομαι ευτυχής που τη μέρα αυτή τίμησε -άθελά του και εν αγνοία του φυσικά- τη σελίδα ο Βαγγέλης Γραγουδάς με όσα μου δόθηκε η ευκαιρία να σας μεταφέρω (προηγούμενο άρθρο). Εγώ ως δώρο σας βάζω μερικές, όμορφες νομίζω, βατεριανές εικόνες. Να είστε όλοι καλά.
Το τρίτο ξωκλήσι μας, με του οποίου τον περιβάλλοντα χώρο θα ασχοληθούμε, είναι ο καινούριος Άγιος Νικόλαος στα Λημνιά. Όπως φαίνεται και στη φωτογραφία το οικόπεδο που δώρισαν τα αδέλφια Νικέλλη απ’ την Αμερική είναι αρκετά μεγάλο και εκτός απ’ το εκκλησάκι που κατέλαβε ένα τμήμα του θα δημιουργηθεί και ένα περιβαλλοντικό πάρκο για να αναδειχτεί η χλωρίδα και πανίδα της περιοχής μας αλλά και για να δίνει τη δυνατότητα ξεκούρασης και χαλάρωσης στον επισκέπτη και τον περαστικό. Την όλη διαδικασία έχει αναλάβει ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού συνεπικουρούμενος και από το Σύλλογο της Αθήνας. Ήδη έχουν φυτευτεί αρκετά δέντρα και θάμνοι και έχει στηθεί και ένα κιόσκι.
