Πριν λίγες μέρες είδαμε ανεβασμένες στο facebook τις παρακάτω φωτογραφίες από τον κ. Στρατή Μουφλουζέλλη μαζί με το εξής κείμενο:
“Κυριακή 15 Φεβρουαρίου σήμερα με Άγγελο Πάσκο επισκεφθήκαμε το ελαιοτριβείο Βρίσας . Οι ψηλοί τοίχοι που το περιβάλουν , οι κλειδωμένες πόρτες και η καλής κατασκευής σκεπή κράτησαν το χρόνο απέξω !!!
ΙΣΩΣ ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΕΛΑΙΟΤΡΙΒΕΙΟ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΜΑΣ!!!
2 ΜΗΧΑΝΕΣ HERFORD 40 ΑΛΟΓΑ Η ΜΙΑ ΚΑΙ 27 ΑΛΟΓΑ Η ΑΛΛΗ ΜΕ ΤΑ ΛΟΥΡΙΑ ΚΟΜΠΛΑΡΙΣΜΕΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΤΡΟΧΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΤΙΣ ΑΝΑΣΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΒΡΥΧΗΘΟΥΝ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΞΑΝΑ ΖΩΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ 1902 !!!
Τα πιεστήρια είναι όπως βλέπετε κατασκευασμένα εξολοκλήρου στη Μυτιλήνη απο το Λαμπρό εργοστάσιο των Λουκά & Καραμητσόπουλου !!!”
Στην πρώτη ανάγνωση το δημοσίευμα φαίνεται θετικό. Ας προβληματιστούμε λίγο:
1. Αφού οι πόρτες είναι κλειδωμένες πως και γιατί μπήκαν μέσα;
2. Θεωρούμε τους επισκέπτες αυτούς καλοπροαίρετους. Ανοίγουν όμως την πόρτα και για κακοπροαίρετους.
3. Με την ίδια ευκολία μπορούν να μπουν μέσα οι ειδικοί για να ξηλώσουν τις μηχανές και να μετατρέψουν σε εμπορεύσιμα παλιοσίδερα τα πιεστήρια.
4. Οι σύγχρονοι βρισαγωτές καταφέραμε το βιος των προγόνων μας να το αχρηστέψουμε και να το χάσουμε. Τα εργοστάσια -λένε- είναι δεσμευμένα από την Τράπεζα. Και η Τράπεζα τα αφήνει να ρημάξουν. Είναι η ίδια Τράπεζα που έφτιαξε το εξαιρετικό μουσείο ελαιουργίας στην Αγία Παρασκευή.
5. Μήπως πρέπει να νοιαστούμε (αιρετοί και φορείς) μήπως κάτι περισωθεί; Έστω το ελάχιστο για σήμερα: να ασφαλιστούν αποτελεσματικά οι είσοδοι στα ελαιοτριβεία.




