Κάτω από τον Πλάτανο…

Χτες επισκέφθηκε το χωριό μας ο Δήμαρχος Λέσβου Σπύρος Γαληνός συνοδευόμενος από τον Αντιδήμαρχο έργων  Στρατή Τζιμή και τον υπεύθυνο μηχανικό για τα πεζοδρόμια των Βατερών.

Συναντήθηκαν με τον πρόεδρο Στρατή Παράκοιλα και μετά τον καφέ στον Πλάτανο όπου συζήτησαν με τους θαμώνες των καφενείων επισκέφθηκαν τους αγροτικούς δρόμους που συνεχίζουν να βελτιώνονται από τα δυο γκρέιντερ.( Εκεί συνάντησαν και το μέλος του συμβουλίου Απόστολο Αποστολή ο οποίος όλες τις μέρες επιστατούσε, καθοδηγούσε και βοηθούσε στην όλη προσπάθεια.) Μάλιστα έδωσαν παράταση ακόμα τρεις μέρες να παραμείνουν στην περιοχή μας (μέχρι την Παρασκευή) για να ολοκληρώσουν το έργο τους. Να σημειωθεί ότι τα δυο γκρέιντερ θα συμπληρώσουν στο χωριό 11 μέρες το καθένα και αν ληφθεί υπόψιν ότι κάποιες μέρες δούλεψε και ο φορτωτής και όλες τις μέρες κουβαλούσαν μπάζα πότε δυο και πότε τρία φορτηγά θεωρούμε ότι με τις δεδομένες συνθήκες έγινε (και γίνεται) το καλύτερο δυνατό.

Στη συνέχεια επισκέφθηκαν το έργο των πεζοδρομίων των Βατερών (όπου ο εγολάβος είχε επισκευάσει όλα τα χαλασμένα σημεία) τα οποία βρήκαν εντάξει. Συνέχισαν την επίσκεψή τους στο Σταυρό όπου μεταξύ άλλων συζήτησαν το θέμα της επισκευής του δικτύου που φέρνει (ή μάλλον έφερνε) το νερό απ’ τις πηγές Αμπελικού και δόθηκε η υπόσχεση μέχρι το καλοκαίρι να έχει αποκατασταθεί.

Η ξενάγηση ολοκληρώθηκε στον σπασμένο αποχετευτικό αγωγό έξω από το χωριό στην κοίτη του ποταμού και θα αξιολογηθούν δυο λύσεις που προτάθηκαν για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Με την ευκαιρία αυτή να σημειώσουμε ότι το Δημοτικό συμβούλιο έχει ήδη ψηφίσει την επέκταση του δημοτικού φωτισμού στη Χούλιαρη.

Εφόσον δίνονται λύσεις σε σημαντικά προβλήματα του χωριού μας να ευχηθούμε να μας επισκέπτονται συχνά ο  Δήμαρχος και οι αντιδήμαρχοί του.

Συννέφιασε αλλα δεν έβρεξε.Φύσηξε δυνατή νοτιά, το κύμα ανέβηκε ψηλά στην αμμουδιά, σε κάποια μέρη έβγαλε όγκους φυκιών και ενώ περιμέναμε να τον γυρίσει (τον καιρό) δυτικό, ώστε να αστράψει στον “Κουκβά” και να βρέξει, απλά διαψευτήκαμε!

Κόπασε η νοτιά αφήνοντας τα σημάδια της στην παραλία: αμμουδιά επίπεδη χωρίς ίχνος πατημασιάς ή ανωμαλίας και το σχισμένο κουφάρι μιας μαύρης πλαστικής βάρκας απ’ αυτές που μεταφέρουν (και πνίγουν) τους πρόσφυγες.

Σήμερα λιακάδα και ζεστός καιρός. Μάθαμε ότι επρόκειτο να έρθει ο Δήμαρχος Λέσβου στο χωριό γιατί έγιναν καταγγελίες ότι δεν δούλεψαν σωστά τα γκρέιντερ στην επισκευή των αγροτικών δρόμων. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι έβγαζαν μεγάλες ποσότητες μπάζων στις άκρες των δρόμων καταστρέφοντας περιφράξεις.

Πιστεύουμε ότι αυτό θα ήταν αφορμή για μια επίσκεψη και γενικότερη ενημέρωση.

Οι αλευρόμυλοι στο χωριό ήταν δύο (στο τέλος της δεκαετίας του 50) αλλά αν δεχτούμε ότι ο καθένας θα είχε τους πελάτες του, αν παρακολουθήσουμε την ποσότητα του σιταριού που

τα “κατάστιχα” που αναφέρουμε δεν ήταν τίποτα προχειροδουλειές. Ήταν σε εισαγόμενα δερματόδετα βιβλία

αλέθονταν σε μια δεκαετία στον έναν μπορούμε με ασφάλεια να συμπεράνουμε τα σκαμπανεβάσματα της παραγωγής σε ολόκληρο το χωριό.

Με βάση τα “κατάστιχα” του αείμνηστου Λευτέρη οι ποσότητες που αλέστηκαν στο μύλο μέσα σε μια δεκαετία ήταν οι εξής:

1958-59                                   61500

1959-60                                   72030

1960-61                                    105100

1961-62                                     64030

1962-63                                     77230

1963-64                                      53240

1964-65                                       63770

1965-66                                         60980

1966-67                                         42460

1967-68                                         27700

Σημειώνουμε ότι ο λογαρισμός για κάθε χρονιά άρχιζε (ή αλλιώς το κοντέρ μηδενίζονταν) την πρώτη Ιουλίου κάθε χρόνου και έληγε φυσικά στις 30 Ιουνίου της επόμενης χρονιάς)

Οι ποσότητες ζυγίζονταν σε μια πλάστιγγα η οποία είχε δυο μονάχα σταθμά και ελέγχονταν τακτικά απ’ την αρμόδια υπηρεσία. Στην απόδειξη ελέγχου το επάγγελμα του λευτέρη αναφέρεται ως “μυλωθρός”

Σε 8 χρόνια (απ’ το 57 στο 65) το κόστος για την επιθεώρηση των σταθμών αυξήθηκε κατά 67% από 18 σε 30 δρχ. Και φυσικά ένας “μυλωθρός” θα έπρεπε να είναι απόλυτα υγιής για τούτο και η σχετική βεβαίωση του αντιχολερικού εμβολιασμού!

Σήμερα βιώνουμε την κατάσταση του capital control (που ελπίζουμε να λήξει σύντομα) δηλαδή του να έχει κάποιος χρήματα στην Τράπεζα αλλά να μπορεί να διαχειριστεί ένα μικρό μέρος τους μόνο. Πριν από λίγες δεκαετίες (στη δεκαετία του 1950) ο κόσμος δεν είχε καθόλου χρήματα και τα “έφερνε βόλτα” πολύ δύσκολα. Τότε που δεν είχε χρήματα συναλλάσονταν σε σημαντικό βαθμό με ανταλλαγή ειδών. Οι γυναίκες πήγαιναν στον Κώσση (Δημητρό) με αυγά ή μπουκάλι λάδι στη μασχάλη για να αγοράσουν τα απαραίτητα.

Τα αλεστικά στη μηχανή του Καβουρή χρεώνονταν σε δραχμές ανά οκά (ή κιλό αργότερα) αλλά η εξόφλησή τους γίνονταν με διάφορους τρόπους.Έτσι βλέπουμε διάφορες σημειώσεις μέσα στο πολυτελές και εισαγόμενο “βιβλίο ταμείου” της επιχείρησης όπως:

“Έκανε δυο μέρες ζευγάρι (-100 από το χρέος)” ή γίνονταν αναφορά στα κτήματα “Άη Γιάννης, Καμάρα”

“Σόλες δικές μου, σόλες Ευαγγελίας (-20 από το χρέος)”

“Έλαβα 8 οκάδες γάλα” (ακοστολόγητο)

Αλλά και μεταφορά του χρέους από έναν πελάτη σε άλλον (ύστερα φυσικά από συμφωνία των ενδιαφερόμενων) “Μεταφέρθησαν 10 δρχ εις Π. Τριαναταφύλλου”

Σήμερα λοιπόν στην εποχή του capital control  μπορεί να βρεθεί μια …κάποια λύσηλύση:

Πίνουμε καφέ στην καφετέρεια ή το καφενείο και αποθέτουμε …πέντε αυγά.

Αγοράζουμε ψωμί απ’ το φούρνο και προσφέρουμε μια …μαρουλοσαλάτα κ.ο.κ.

Για να επιβεβαιώσουμε και το ρητό “πενία τέχνας κατεργάζεται”

Για τον καιρό λέμε που από χτες το απόγευμα μαυρίζει, αγριεύει, ρίχνει δυο σταγόνες, αλλά βροχή καλή δεν βλέπουμε.

Με απλά λόγια ένας πολύ εκνευριστικός καιρός!

Η σύγκριση των δυο παρακάτω φωτογραφιών δείχνει ότι η διαδικασία της ανακύκλωσης συσκευασιών στο χωριό μπαίνει σιγά σιγά σε σωστό δρόμο, απέχοντας βέβαια πάρα πολύ απ’ το να χαρακτηρίσουμε την κατάσταση καλή.

Οι φωτογραφίες αυτές έχουν χρονική απόσταση 3,5 περίπου μήνες. Η πρώτη αρχές Οκτωβρίου και η δεύτερη τέλος Ιουνίου της φετινής χρονιάς. Τουλάχιστον στο διάστημα αυτό η κατάσταση έχει βελτιωθεί. Μόνο που η αποκομιδή των ανακυκλώσιμων υλικών θα πρέπει να γίνεται λίγο πιο τακτικά ή να αυξηθούν οι κάδοι στο χωριό μεταφέροντας λίγους απ’ τα Βατερά.

Στο χωριό μας κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα λειτουργούσαν αλευρόμυλοι με κινητήρια δύναμη το νερό (στον Αλμυροπόταμο) ή το πετρέλαιο. Με πετρελαιοκίνηση στο χωριό λειτουργούσαν οι αλευρόμυλοι του Καβουρή και του Μανώλα (έχει γίνει μουσείο από τον Θεολόγο Νικέλλη). Για όλους τους μύλους του χωριού υπάρχει εκτενής περιγραφή στο βιβλίο που εξέδωσε το Λύκειο Πολιχνίτου το 2008 ως αποτέλεσμα μιας σχολικής δραστηριότητας με τίτλο “Η Βιομηχανική Βρίσα του 20ου αιώνα”

Ο Μύλος του Καβουρή άρχισε να λειτουργεί το 1925 απ’ τα αδέλφια Στρατή και Χαράλαμπο Καβουρή και συνέχισε μέχρι τη δεκαετία του 80 απ’ το γιο του Στρατή, Λευτέρη. Το κλείσιμο του μύλου συνοδεύτηκε από την εγκατάλειψή του και τη μετατροπή του σε αποθήκη “παντός αχρήστου” Φέτος η κόρη του Λευτέρη Μαριάνθη και ο σύζυγός της Τάσος αποφάσισαν να καθαρίσουν την “κόπρο του Αυγείου” και να αναδείξουν σιγά-σιγά την παλιά αυτή παραγωγική μονάδα του χωριού.

Εικόνες απ’ τη μηχανή αυτή και πληροφορίες για τη λειτουργία της θα παρουσιάσουμε στο σημερινό (και σε επόμενα) σημειώματά μας.

Από τη Δευτέρα 5 Οκτωβρίου άρχισε η εφαρμογή του νέου προγράμματος στη Βιβλιοθήκη.

Χτες άρχισαν με μεγάλη συμμετοχή τα μαθήματα μουσικής από τον δάσκαλο Κώστα Ζαφειρίου.

Ένα στιγμιότυπο από τη διδασκαλία του σαντουριού σε κάποιους απ’ τους συμμετέχοντες.

Η οικογένεια του Κώστα και της Άντζελας Καραΐσκου απόκτησε το δεύτερο κοριτσάκι τους!

Να σας ζήσει! Να τη χαίρεστε και να τη μεγαλώσετε όπως λαχταράτε! Τις πιο θερμές ευχές μας σε παππούδες και γιαγιάδες και προπαντός στην κυρά Ρηνιώ, την προγιαγιά!

Το σημερινό πρωινό στα βατερά ήταν υπέροχο. Μια ολοκάθαρη φωτεινή ατμόσφαιρα και μια λιακάδα απ’ αυτές που μόνο ο Οκτώβρης ξέρει να δίνει.

Η παραλία παρά το πρωινό της ώρας είχε ένα ζευγάρι που την απολάμβανε. Μερικές δεκάδες μέτρα  πιο πέρα προσπαθούσε κάποιος να σύρει απ’ το ακροθαλάσσι προς το δρόμο ένα σκελετό. Το κάτω μέρος του το είχε τοποθετήσει σε ένα καρότσι μεταφοράς κι με το άλλο χέρι τον κρατούσε απ’ το πάνω μέρος. Φαινόταν ότι κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια ή μεγάλη προσοχή.

Κι όμως πριν 2-3 μήνες ο σκελετός στέκονταν όρθιος. Ήταν όλο λεβεντιά! Απολάμβανε το πανέμορφο περιβάλλον μαζί με δεκάδες λουόμενους. Χαίρονταν την ξεγνοιασιά τους, διασκέδαζε με τα παιχνίδια και τις φωνές της πιτσιρικαρίας (που κοντά του ήταν ακόμα πιο πυκνή και ενθουσιασμένη), βοηθούσε ακούραστα να δροσίζονται οι επισκέπτες, έριχνε και καμιά ματιά σε ότι …όμορφο κυκλοφορούσε.

Τώρα όμως αποσύρεται. Σέρνεται πάνω στην αμμουδιά αφήνοντας πίσω του ένα αυλάκι σαν την ουλή μιας πληγής. Ξέσκεπος, έχασε και την αξία του αλλά και τη συντροφιά του.Κανείς δε τον πλησίαζε τόσο καιρό, καμιά φωνή δεν τάραζε την ανία του, κανείς δεν αποζητούσε τη δροσιά που πρόσφερε.

Γι αυτό αποτραβιέται. Γι αυτό αφήνει να τον μεταφέρουν. Να τον προφυλάξουν απ’ τα μανιασμένα κύματα της βατεριανής νοτιάς ώστε σε λίγους μήνες, το ερχόμενο καλοκαίρι, να στηθεί και πάλι στη θέση του.Να δεχτεί στην κορφή του τη ψάθινη ομπρέλα και να χαρίσει μαζί  της τη δροσιά  σε νέους επισκέπτες της παραλίας.

Ένας ξύλινος σκελετός μιας ομπρέλας της παραλίας που το  πάθημά του ή αν θέλετε η ζωή του αντικατοπρίζει τη ζωή των Βατερών.