Ο Πρόδρομος Ευθυμιάδης και η σύζυγός του Τζόη Κουτσοπούλου απόκτησαν το δεύτερο παιδάκι τους, την πρώτη τους κορούλα!
Να σας ζήσει, να είναι καλότυχο και να φέρνει χαρά και ευτυχία στο σπιτικό σας.
Οι παππούδες και οι γιαγιάδες να χαίρονται παιδιά και εγγόνια, να τα καμαρώνουν όλα και να βοηθούν όσο …αντέχουν!
Δεν κινείται τίποτα! Κατεδαφίσεις δεν γίνονται, μπάζα δεν απομακρύνονται, εγκρίσεις και πληρωμές με το …σταγονόμετρο και με πολύ μεγάλη καθυστέρηση.
Κι εμεις περί άλλων τυρβάζουμε. Το χαρακτηριστικό μας γνώρισμα: τα αντίπαλα στρατόπεδα! Στην αρχή της μετασεισμικής περιόδου τα αντίπαλα που τεχνητά δημιουργήθηκαν ήταν ντόπιοι σεισμόπληκτοι και “Αθηναίοι”. Τώρα πάμε να δημιουργήσουμε καινούρια: “φιλοτεντομικοί” και “αντιτεντομικοί”!
Και τα προβλήματα συνεχίζουν όχι μόνο να υπάρχουν αλλά και να αυξάνονται. Όσο περνάμε από το ένα στάδιο στο επόμενο για την οριστική αποκατάσταση των συνεπειών του σεισμού τόσο τα βλέπουμε να ξεπηδάνε μπροστά μας χωρίς να τα έχουμε φανταστεί.
Κι εμείς ασχολούμαστε με τα δευτερεύοντα. Για να γίνει αυτό κατανοητό και για τη συνέχεια της σκέψης θα υποθέσουμε ότι οι όποιες κατηγορίες αποδίδονται στον κ. Τεντόμα είναι αληθινές και υπαρκτές. Και λοιπόν; Ο Τεντόμας ευθύνεται για τις καθυστερήσεις; ο Τεντόμας ευθύνεται και διαχειρίζεται τα χρήματα; ο Τεντόμας ελέγχει και διοικεί τη ΔΑΕΦΚ; ο Τεντόμας κάνει προσλήψεις; ο Τεντόμας εκπροσωπεί τους σεισμοπαθείς και κατά κύριο λόγο τους βρισαγώτες; Αν το πιστεύαμε δεν θα χρειάζονταν να συστήσουμε ειδικό Σύλλογο.
Αντί λοιπόν να προωθήσουμε με κάθε μέσο τα προβλήματά μας στην πηγή, στην εξουσία, αντί να διαμαρτυρηθούμε σε όσους ψηφίσαμε για να μας εκπροσωπούν (Βλέπε Δήμο, Περιφέρεια, βουλευτές) και δεν ασχολούνται καθόλου με τα προβλήματά μας, αντί να ψαχτούμε, ο καθένας μας χωριστά και προπαντός τα συλλογικά μας όργανα, αν κάνουμε αυτό που πρέπει, εμείς προσπαθούμε αφενός να ανακαλύψουμε εχθρούς και αφετέρου να φαγωθούμε μεταξύ μας.
Αυτή τη στιγμή – ύστερα από την πολιτεία- τεράστια ευθύνη έχει ο Δήμος ο οποίος πορεύεται ως να μην είναι δημότες του οι σεισμοπαθείς. Είδατε καμιά διαμαρτυρία του; Είδατε κανένα δημοτικό σύμβουλο να νοιαστεί για το χωριό μας;
Σε προηγούμενη ανάρτηση είχαμε προτείνει τρόπους για να ασκήσουμε πίεση σ’ αυτούς που μπορούν και οφείλουν να δώσουν λύσεις. Εμείς περιμένουμε να οριστεί η πολυθρύλητη συνάντηση με τον υπουργό! Και κοντεύει να βγει και ο Οκτώβρης!
Προσωπικά θεωρώ ότι τώρα φαίνονται οι συνέπειες του αυτοευνουχισμού που επέβαλε το καταστατικό του συλλόγου σεισμοπαθών με το να αποκλείσει τους “Αθηναίους” να συμμετάσχουν στο ΔΣ του. Τώρα χρειάζονταν 1-2 άτομα στην Αθήνα να τρέξουν στα υπουργεία, στη ΔΑΕΦΚ, στο Μαξίμου, στα κόμματα, στα ΜΜΕ να φωνάξουν και να προβάλλουν την κατάσταση που βιώνουμε. Ο Σύλλογος της Αθήνας είναι Πολιτιστικός. Όσοι ανακατεύθηκαν με τα διοικητικά του ανακατεύθηκαν για άλλα πράγματα και όχι για να λύσουν τα προβλήματα των σεισμοπαθών. Για τα προβλήματα αυτά δημιουργήθηκε ο Σύλλογος σεισμοπαθών. Και αν κάποιοι ζητούσαν να συμμετάσχουν στο ΔΣ από την Αθήνα θα ήταν νέοι άνθρωποι με όρεξη, με δυναμισμό, με γνώσεις αλλά και με τις απαραίτητες διασυνδέσεις για την προβολή και επίλυση των προβλημάτων μας.
Το θέμα που δημιουργήθηκε σχετικά με τον κ. Τεντόμα είναι μεγάλο -ηθικά- γι αυτόν αλλά δεν πρέπει να γίνει αφορμή να φαγωνόμαστε μεταξύ μας. Προσωπικά πιστεύω ότι θα είναι πολύ δύσκολο για τον κ. Τεντόμα να αρνηθεί, ύστερα από ψυχραιμότερη εκτίμηση της κατάστασης, να συνεχίσει να προσφέρει τις υπηρεσίες του.
Ας κάνουμε μια νέα αρχή. Ενωμένοι.
Εν όψει της ελαιοκομικής περιόδου για τη διευκόλυνση των αγροτών μας η Τοπική Κοινότητα έχει ξεκινήσει κόψιμο κλαδιών και θάμνων στους αγροτικούς δρόμους. Εδώ και τρείς ημέρες δύο συνεργία εργάζονται ταυτόχρονα το ένα στην περιοχή ΜΠΛΟ ΚΑΙ ΛΑΓΚΑΔΙΑ και το άλλο στις περιοχές ΚΟΚΚΙΝΕΛΙ -ΠΑΛΙΑΜΠΕΛΑ -ΛΙΒΑΝΗ- ΑΧΛΑΔΕΡΗ -ΜΕΛΙΣΣΑ -ΓΩΝΙΕΣ -ΤΓΑ.Στη συνέχεια θα καθαριστούν οι περιοχές ΚΑΜΑΡΕΣ-ΠΑΛΑΙΟΠΥΡΓΟΣ-ΟΡΝΟΙ ΒΑΤΕΡΩΝ και θα γίνει προσπάθεια να καθαριστούν και άλλοι δρόμοι.
Από το Δ.Σ. του Πολιτιστικού Συλλόγου Βρισαγωτών Λέσβου Αθήνας για τις δύο
παρατηρήσεις του κου Βασίλη Τεντόμα
Κύριε Τεντόμα,
Δυστυχώς για σας, το ένα κείμενό σας διαψεύδει το άλλο. Υποστηρίξατε αρχικά ότι μέλος
του Δ.Σ. του Συλλόγου μας τηλεφώνησε στον Υπουργείο Ναυτιλίας για να αναφέρει ότι δεν
κάνετε καλά τη δουλειά σας και δεν φέρεστε καλά στον κόσμο. Στη συνέχεια υποστηρίζετε
ότι τηλεφώνησε ο κος Αθανασίου για να ελέγξει το Υπουργείο για το αν είστε ακόμα
συντονιστής, αφού έχει λήξει ο διορισμός σας. Γιατί η ερώτηση του Συλλόγου μας
θεωρήθηκε «έλεγχος του Υπουργείου»; Δεν έπρεπε να γνωρίζουμε ποιες είναι οι
αρμοδιότητές σας, ώστε να ξέρουμε και σε ποιον μπορούμε να απευθυνθούμε για τον
συντονισμό των ενεργειών, αφού το χωριό μας είναι ακόμα γεμάτο ερείπια; Αναφέρεστε
επίσης σε μια επιστολή του Συλλόγου μας. Δεν γράφτηκε χωρίς να υπάρχουν σοβαροί
λόγοι, αλλά επειδή επανεκτιμήσαμε την κατάσταση, προτιμήσαμε να μην την στείλουμε
ποτέ. Όσον αφορά τη δημοσιοποίηση της επιστολής αυτής, αναζητήστε αλλού τις ευθύνες.
Αν θέλετε να παρουσιάσετε τον εαυτό σας ως θύμα, για τους δικούς σας προσωπικούς
λόγους, θα έπρεπε να το κάνετε χωρίς να υποπίπτετε σε αντιφάσεις εκθέτοντας ταυτόχρονα
το Υπουργείο που σας τοποθέτησε σε αυτή τη θέση. Γιατί είναι τουλάχιστον προβληματικό
ένας Υπουργός να επηρεάζεται σε τέτοιον βαθμό από ένα τηλεφώνημα που αφορούσε το
ΦΕΚ διορισμού σας, ώστε να καθυστερεί την ανανέωση της τοποθέτησής σας. Εκτός πια κι
αν έχει ο Σύλλογός μας τόση δύναμη στο Υπουργείο, που ούτε οι ίδιοι την υποψιαζόμαστε.
Δεν θα συνεχίσουμε αυτή την αντιπαράθεση όσο και αν το επιθυμείτε, καθώς το αμισθί Δ.Σ
του Συλλόγου μας έχει να αγωνιστεί , μαζί με τους άλλους φορείς, για τα πολλά και άλυτα
προβλήματα που απασχολούν τους Βρισαγώτες και να επιτελέσει το πολιτιστικό έργο για
το οποίο εκλέχτηκε.
Στη μνήμη του Τρύφωνα η Ειρήνη Θεοδώρου Νικέλλη, αντί για στεφάνι, πρόσφερε στη Βιβλιοθήκη του χωριού μας το ποσό των 50€.
Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί.
Ο Μάριος Βάσσος του Κυριάκου και της Γιούλης και η σύζυγός του Βενετία απόκτησαν το πρώτο τους παιδί, ένα χαριτωμένο αγοράκι.
Γονείς, παππούδες και γιαγιάδες να το χαίρεστε, να είναι καλότυχο και το καμαρώνετε όπως θα μεγαλώνει.
Δυο χρηστικές σελίδες παρουσιάστηκαν τον τελευταίο καιρό με αναρτήσεις μας.
Η μια αφορούσε τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή μας, όπως αυτές καταγράφονται άμεσα από τον μετεωρολογικό σταθμό του Πανεπιστημίου Αιγαίου που είναι εγκατεστημένος στο κτίριο Γυμνασίου Λυκείου στον Πολιχνίτο.
Η άλλη αφορούσε τη δυνατότητα να έχουμε άμεσα εικόνα ενός μεγάλου τμήματος του χωριού μας μέσα απ’ την web κάμερα επίσης του Πανεπιστημίου.
Για ευκολότερη πρόσβαση στις δυο αυτές πληροφορίες έχουν τοποθετηθεί δυο σύνδεσμοι στην αρχική σελίδα (vatera.gr).Η πρώτη αριστερά (καιρικές συνθήκες στον Πολιχνίτο) και η άλλη δεξιά (δείτε on line εικόνα από τη Βρίσα).
Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου δασκάλα Έλλη για όσα μου δίδαξε. Κάτι σαν επικήδειος.
Η έκθεση
Το δημοτικό σχολείο του χωριού μας στην εποχή μου ήταν τετρατάξιο.
Τα παιδιά της Πρώτης και της Δευτέρας τάξης κάνανε μάθημα μόνα τους, ενώ η Τρίτη με την Τετάρτη καθώς και η Πέμπτη με την Έκτη, συνδιδασκαλία.
Και μόνο τα Ελληνικά δηλαδή ανάγνωση γράψιμο ορθογραφία και γραμματική της Τρίτης γινότανε από την δασκάλα της Πρώτης.
Πηγαίναμε για μία ώρα ή δύο, στην τάξη των παιδιών της Πρώτης και κάναμε μάθημα ενώ τα πρωτάκια ή ζωγραφίζανε ή παρακολουθούσαν το μάθημα των μεγάλων ή κάνανε κάποιες ασκήσεις που τους έβαζε η δασκάλα .
Αυτό γινόταν κάθε μέρα επί έξη μέρες την εβδομάδα γιατί τότε δεν είχε εφευρεθεί ακόμα το γουίκ έντ και είχαμε μάθημα και το Σάββατο.
Όταν εγώ λοιπόν πήγα στην Τρίτη τάξη κανονικός μου δάσκαλος ήταν ο κ.Λαμπρινός αλλά για τα Ελληνικά ήταν η κ.Έλλη η Ψαλτήρα.
Η κ. Έλλη εκεί γύρω στον Ιανουάριο είχε την φαεινή ιδέα να μας βάλει κάθε Κυριακή να γράφουμε μία έκθεση στο σπίτι, και να της την πηγαίνουμε την Δευτέρα.
Εγώ καθόλου δεν το ανέφερα αυτό στην μαμά μου γιατί με καταπίεζε συνέχεια με τα μαθήματα, και νά, αυτό δεν το ξέρεις νερό και κομπιάζεις, και νά, τα γράμματα σου δεν είναι καλά ξαναγράψτο, και κάτσε να σκεφτείς καλά πρίν ξεκινήσεις την έκθεση, και δεν προλάβαινα με αυτά και με αυτά να παίξω όσο ήθελα.
Και να έχουμε όλο το πρωί μάθημα το Σάββατο και μετά να θέλουμε να λουστούμε, και μην γελάτε, γιατί δεν ξέρετε τι σήμαινε αυτό και πόση ώρα έπαιρνε.
Μιλάμε λοιπόν για Γενάρη μήνα με ένα ψωφόκρυο απ’έξω και το μόνο δωμάτιο που ζεσταινόταν ήταν η κουζίνα με το τζάκι, απουσία παντελώς μπάνιου και τέτοιας πολυτέλειας και πόσο μάλλον θερμαινόμενου!
Ένα “αποχωρητήριο” υπήρχε, άν υπήρχε, μακρυά από το σπίτι γιατί μύριζε κιόλας.
Έπρεπε λοιπόν προς αποφυγή κρυολογήματος, στο οποίο είμαστε επιρρεπείς και εγώ και ο αδερφός μου, να υπερθερμανθεί το δωμάτιο, το οποίο σημειωτέον έμπαζε από παντού, καί με ξύλα μπόλικα στο τζάκι, αλλά καί με κάρβουνα στο μαγκάλι καλά αναμμένα.
Και το τονίζω αυτό γιατί μια φορά παρ’ολίγον να πεθάνουμε από τα κάρβουνα, που δεν είχαν ανάψει καλά και τα βάλαμε στο μαγκάλι και έβγαλαν “μονοξείδιο του άνθρακος”.
Αυτές τις δύσκολες λέξεις τις έμαθα μετά που κινδυνέψαμε να πεθάνουμε, γιατί τις λέγανε συνέχεια στο σπίτι μας η μαμά μου και ο μπαμπάς μου.
Και αφού ζεσταινόταν η κουζίνα τραβούσαμε στην άκρη τις κουρελούδες να μην βραχούν φέρναμε μέσα την σκάφη που πλέναμε τα ρούχα και είχε μείνει με νερό από προηγούμενες μέρες για να φουσκώσει το ξύλο και να μην τρέχει, και κουβάδες, και “φτιάχναμε” το νερό.
Σημειωτέον ο ένας κουβάς ήταν άδειος και ο άλλος είχε κρύο νερό γιατί νερό τρεχούμενο δεν είχαμε τότε στα σπίτια μας μέσα.
Αυτό σημαίνει ό,τι στην φωτιά έβαζε η μαμά μου στην πυροστιά ένα μεγάλο τζεντζερέ και έβραζε νερό και από αυτό παίρναμε και το βάζαμε στον άδειο κουβά, και ρίχναμε και κρύο από τον άλλο, μέχρι να γίνει καλό για λούσιμο.
Και είχαμε φέρει από τον πάνω όροφο πετσέτες και καθαρά εσώρουχα από νωρίς, για να είναι ζεστά και από το κατώνι το σαπούνι και…άρχιζε το μαρτύριο.
Σφιχτά τα μάτια όσο γινόταν πιό πολύ γιατί το σαπούνι ήταν δικής μας παραγωγής και έτσουζε, και τρία “χέρια” παρακαλώ γιατί λουζόμαστε μιά φορά την εβδομάδα ή και στις δεκαπέντε μέρες αν είμαστε λίγο άρρωστοι, και δεν έκανε και σαπουνάδα εύκολα, ειδικά στο πρώτο χέρι.
Και μετά το σώμα και τα αυτιά και τα πόδια και άντε μετά να ξεμπλέξεις το μαλλί που γινότανε τζίβα με αυτό το σαπούνι, μιλάμε γιά τήν περιπέτεια και τό κλάμα.
Και μετά έπρεπε να κάτσουμε μέσα να στεγνώσουν τα μαλλιά μας, γιατί πιστολάκια και τέτοια δεν υπήρχανε, και να καθαριστούν αυτιά με σπιρτόξυλο και μπαμπάκι, ενίοτε και οινόπνευμα, και να κοπούν τα νύχια.
Το καλοκαίρι ήταν πιό εύκολα τα πράγματα γιατί το μπανιάρισμα γινόταν στην αυλή.
Η ιστορία μας όμως διαδραματίζεται όπως έχω πεί Γενάρη.
Επίσης, και αυτό ήταν δουλειά δική μου, το Σάββατο, έπρεπε να βαφτούν με μπογιά “κάμελ” όλα τα παπούτσια της οικογένειας, ειδικά τα καλά μας, ενόψει του κυριακάτικου εκκλησιασμού.
Και νύχτωνε και νωρίς και δεν μπορούσα να πάω ούτε στην φίλη μου την Μαίρη να παίξουμε λίγο.
Την Κυριακή πάλι πρωί πρωί πηγαίναμε ανελλιπώς στην εκκλησία, μετά κάναμε καμιά βόλτα αν ήταν καλός ο καιρός, τρώγαμε επισήμως όλη η οικογένεια μαζί το καλό φαγητό της σκόλης, έκανα τα μαθήματα μου και μετά, “φτού ξελευτερία”, έτοιμη για παιχνίδι.
Όσο λοιπόν πιό λίγα μαθήματα είχα, τόσο πιό γρήγορα ξεμπέρδευα.
Γι αυτό και γώ , “ξέχασα” να αναφέρω την έκθεση στην Πελαγία.
Την πρώτη Κυριακή στα μουλωχτά και στα γρήγορα, είχα βρεί και το θέμα εγκαίρως, έφτιαξα μια ιστοριούλα και την έγραψα χωρίς να πάρει είδηση η μαμά μου.
´Ε μην φανταστείτε τίποτα μεγάλα πράγματα, αρχές τρίτης δημοτικού ήμουν.
Της άρεσε της δασκάλας μου και μου έβαλε δέκα.
Φυσικά δεν είπα τίποτα στην μαμά.
Έλα όμως πού την άλλη Κυριακή το ξέχασα εντελώς, και δεν υπήρχε και Πελαγία να μου το θυμίσει μια και είχε παντελή άγνοια του θέματος;
Και ξημερώνει η Δευτέρα, και μούρχεται στο μυαλό, και αμάν, πώς να πάω χωρίς έκθεση στο σχολείο;
Και κατεβαίνω γρήγορα γρήγορα στην κουζίνα, και αρπάζω το μολύβι και το τετράδιο, και ανεβαίνω πάνω στην κρεβατοκάμαρα μην με δει η μαμά μου, και να μην μου έρχεται τίποτα στο κεφάλι.
Το απόλυτο κενό.
Και εκείνη την στιγμή έτυχε να περνάει από το δρόμο ένα αρνάκι μοναχό του και να βελάζει καλώντας την μανούλα του, ο από μηχανής Θεός που λένε, και μου έρχεται η έμπνευση, θυμήθηκα και το τραγουδάκι για το βοριά που τα αρνάκια παγώνει και σου γράφω ένα συγκινητικό πράγμα στο πίτς φυτίλι.
Δέκα με τόνο και μπράβο και να την διαβάσουμε στην τάξη η Έλλη, και τέτοια μεγαλεία η δική σου.
Αλλά και πάλι κουβέντα στην Πελαγία.
Αυτά την Τρίτη που τις είχε διορθώσει η Έλλη η δασκάλα μας.
Και απογευματάκι Πέμπτης νά σου χτυπάει το τζάμι μας κάνω έτσι και τί να δώ;
Η Έλλη που ήρθε για επίσκεψη γιατί είμαστε και συγγενείς.
Μαράθηκα.
Έσκυψα δήθεν στο βιβλίο μου και έκανα πως διάβαζα, ενώ από μέσα μου έκανα χίλιες δυό προσευχές και τάματα, να μην πεί τίποτα για την έκθεση, και εγώ από δώ και πέρα θα το πώ στην μαμά μου, και θα την γράφω κιόλας από το Σάββατο.
Και αφού είπαν τα δικά τους, σηκώθηκε να φύγει η Έλλη χωρίς να πεί τίποτα, και πάνω που ευχαριστούσα το Θεούλη για την καλοσύνη του κοντοστέκεται στην πόρτα, και λέει:
-Βρέ Πελαγία τι ταλέντο που έχει η Κατινούλα και τι όμορφη έκθεση ήταν αυτή με το αρνάκι! Μπράβο και πάλι μπράβο.
Κόκκαλο εγώ αλλά και η Πελαγία.
Δεν ξέρω τι έγινε όμως με την μαμά μου, μάλλον την έπιασε έξ απροόπτου και προσπαθούσε να θυμηθεί για ποιό αρνάκι ο λόγος, το θέμα είναι ό,τι δεν μίλησε εκείνη τη στιγμή αλλά χαμογέλασε αμήχανα και ξεπροβόδισε την Έλλη έξω.
Όταν όμως γύρισε δε χαμογελούσε καθόλου γιατί ήταν πλήρως συνειδητοποιημένη κρίνοντας και από το ένοχο ύφος μου ό,τι κάποιο λάκο έχει η φάβα.
Και επιέσθην και ομολόγησα και ετιμωρήθην δεόντως.
Διότι κατά την μαμά μου αυτά τα μπράβο δεν τα θέλει, αλλά θέλει να είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου, και καλό παιδι, και να μην λέω ψέματα και..και….και…ένα σωρό άλλα.
Και τελικά αυτή ήταν η καλύτερη έκθεσή μου όλης της χρονιάς, και αυτά παθαίνει όποιος είναι αχάριστος, δηλαδή η μαμά μου,που δεν ήθελε δήθεν τα δέκα με τόνο και τα μπράβο.
Απάντηση στην ανάρτηση του Συλλόγου Βρισαγωτών Αθήνας
Δύο παρατηρήσεις:
1. Σημασία δεν έχει ότι αυτή η κατάπτυστη επιστολή προς τον Φ. Κουβέλη δεν στάλθηκε, αλλά μόνο και μόνο που γράφτηκε.
2. Αν δεν υπήρξε παρέμβαση του Συλλόγου Βρισαγωτών προς το υπουργείο Ναυτιλίας, η ιδιαιτέρα του γραφείου του υπουργού από το μυαλό της έβγαλε το όνομα του Γιώργου Αθανασίου, μέλους του ΔΣ του συλλόγου, που τηλεφώνησε στο υπουργείο για να το ελέγξει ΠΩΣ ΕΓΏ ΕΊΜΑΙ ΑΚΌΜΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΉΣ, ΑΦΟΎ ΈΧΕΙ ΛΉΞΕΙ Ο ΔΙΟΡΙΣΜΌΣ ΜΟΥ.
Βασίλης Τεντόμας
Η δασκάλα Έλλη Ψαλτήρα έφυγε σήμερα από τη ζωή πλήρης ημερών όπως συνηθίζεται να λέγεται. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της είχε τη φροντίδα των παιδιών του αδελφού της. Η Έλλη υπηρέτησε μικρό χρονικό διάτημα και στο σχολείο του χωριού μας.
Επίσης υπηρέτησε και στην Αγιάσο και στη σελίδα μας είχαμε ανεβάσει την μεγάλη εντύπωση που είχε κάνει σε μια μαθήτριά της -όπως μας εξομολογήθηκε ίδια 60 σχεδόν χρόνια μετά- τόσο η ομορφιά της όσο και η πρωτοποριακή διδασκαλία της.
Ο χρόνος της κηδείας της δεν έχει ακόμα καθοριστεί.
Θερμά συλλυπητήρια σε όλους τους συγγενείς της.
