Χτες το απόγευμα συζητώντας με μια κυρία στο δρόμο προς το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής αναφέρθηκε σε δυο πολύ επικίνδυνα κτίρια στο χωριό δίπλα απ’ τα οποία περνάς πάντα με το φόβο μη σου …λάχει.
Σήμερα το πρωί στη Βιβλιοθήκη, στο χωριό, μπήκε ένας φίλος που ήρθε πριν λίγες μέρες από την Αθήνα και μετά τα καλωσορίσματα αναφέρθηκε στην επικινδυνότητα ενός κτιρίου εκεί κοντά που εκτός των άλλων το ξύλινο κανάτι στο παράθυρο του ορόφου αιωρείται …επιλέγοντας κεφάλι.
Είναι γεγονός ότι το χωριό βρίσκεται σε “καραντίνα” και όσοι μένουν ή κυκλοφορούν σ’ αυτό το κάνουν με δική τους ευθύνη. Εξίσου “γεγονός” όμως είναι ότι στο χωριό κατοικούν περισσότερα από 100 άτομα και τώρα το καλοκαίρι πολλοί περισσότεροι. Φυσικά κυκλοφορούμε ακόμα περισσότεροι. Η πλειονότητα των κατοίκων -απ΄το ανατολικό βασικά τμήμα του- για να βγουν έξω απ το χωριό με δεδομένο ότι το γεφύρι (που όλο φτιάχνεται και όλο στάσιμο και μπαζωμένο παραμένει) είναι αποκλεισμένο -που αλλιώς θα έδινε ασφαλή διέξοδο στους περισσότερους- πρέπει να περάσουν υποχρεωτικά απ’ τα επικίνδυνα σημεία.
Αν συμβεί η στραβή δε νομίζω ότι κάποιοι θα κοιμούνται με ήσυχη τη συνείδησή τους λέγοντας το “ας πρόσεχε”. Είναι επιβεβλημένο ο Δήμος να άρει τις επικινδυνότητες αυτές άσχετα με το ποιος είναι ο υπεύθυνος. Και η άρση μπορεί να γίνει είτε με μερική κατεδάφιση είτε με υποστύλωση. Και πρέπει να γίνει από τον υφιστάμενο Δήμο γιατί αν περιμένουμε να λειτουργήσει ο καινούριος σε συνδυασμό με τις βροχές του φθινοπώρου τελειώσαμε.
