Για το δρόμο της Νυφίδας

Εδώ και βδομάδες η νοτιά, άλλοτε μέτρια και άλλοτε έντονη, είναι το κύριο χαρακτηριστικό του καιρού. Χαρακτηριστικό που δημιουργεί προβλήματα στα Βατερά και κάνει ιδανικό προορισμό για μπάνιο (και όχι μόνο) τη Νυφίδα.

Στη Νυφίδα όμως εξακολουθεί να υπάρχει το πρόβλημα με το δρόμο που έπαθε πολύ μεγάλες ζημιές από την κακοκαιρία του Γενάρη. Τώρα που η κίνηση είναι ακόμα σχετικά μικρή οι δυσκολίες στην κίνηση των αυτοκινήτων δεν γίνονται έντονα αισθητές. Όσο περνά ο καιρός και θα μεγαλώνει η κίνηση -ιδίως τα Σαββατοκύριακα- το πρόβλημα θα γίνεται πιο έντονο.

Διαβάσαμε μια απόφαση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο Δήμο Δ. Λέσβου που αφήνει κάποιο παράθυρο αισιοδοξίας να ξεπεραστούν τα διαδικαστικά (ή γραφειοκρατικά) και να ξεκινήσει το έργο σύντομα.

Ας ελπίσουμε να μην έχουμε στην περιοχή μας ακόμα “ένα γεφύρι της Άρτας”. Μας φτάνει το …γεφύρι της Βρίσας!

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
Δημοσιεύθηκε στη Ειδήσεις | Σχολιάστε

Για εποικοδομητικές συζητήσεις

Τα γεγονότα είναι γνωστά: τα ζώα κάποιου χωριανού ρυπαίνουν εδώ και χρόνια το ξωκλήσι του αγίου Γεωργίου και τον περιβάλλοντα χώρο. Το θέμα ήρθε στη δημοσιότητα από καταγγελία στο διαδίκτυο. Κάποιος χωριανός καθάρισε και ασβέστωσε το χώρο και περιέφραξε το τμήμα μπροστά στην είσοδο του ξωκλησιού.

Και άρχισαν τα σχόλια επώνυμα και ανώνυμα (δημοσιευμένα και όχι όσα ανώνυμα έθιγαν πρόσωπα).

Για μια εποικοδομητική συζήτηση χρειάζεται να βλέπουμε το θέμα σφαιρικά και να γνωρίζουμε ότι “το μη χείρον βέλτιστον”.

Ας σκεφθούμε στη συγκεκριμένη περίπτωση ποιες ενέργειες θα μπορούσαν να γίνουν:

  1. Μετά από σύσταση ο ιδιοκτήτης των ζώων με κάποιο τρόπο να μην τα επέτρεπε να κινούνται στο χώρο. Δεν έγινε.
  2. Κάποιος αρμόδιος(;), κατ’ άλλους ο Πρόεδρος, κατ’ άλλους ο ιερέας να έκαναν κάτι. Τι θα μπορούσαν να κάνουν; να τον συμβουλέψουν ή να τον καταγγείλουν στο δασαρχείο. Δυστυχώς (ή ευτυχώς για κάποιους) αγροφυλακή δεν υπάρχει.
  3. Αφού οι συστάσεις δεν θα έπιαναν τόπο θα έπρεπε να γίνει μήνυση για ρύπανση του περιβάλλοντος. Είναι πολύ απίθανο αν θα γινόταν δίκη και ακόμα πιο απίθανο να υπήρχε καταδικαστική απόφαση. Και αν υπήρχε δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι τα ζώα θα απομακρύνονταν. Εδώ ζώα καταστρέφουν ιδιωτικές περιουσίες και δεν ιδρώνει το αυτί κανενός.
  4. Αφού από τα παραπάνω τίποτα δεν θα έλυνε το πρόβλημα θα μπορούσε να προτείνει κάποιος δραστικά μέσα αυτοδικίας. Ας μην τα αναλύσουμε. Αν κάποιος τα επικροτεί ας βγει επώνυμα να το προτείνει.
  5. Άλλη “λύση” είναι να αφήσουμε τα πράγματα όπως έχουν με τις βρωμιές απείραχτες και να κατακρίνουμε εύκολα στο καφενείο, στο δρόμο ή στο διαδίκτυο όχι μόνο το δράστη αλλά και όσους κατά την άποψή μας δεν κάνουν κάτι. (χωρίς να λέμε τί μπορούν να κάνουν)
  6. Τέλος άλλη λύση είναι αυτή που υλοποίησε χωριανός μας, ο οποίος ούτε τη δημοσιοποίησε πουθενά ούτε ζήτησε την επιβράβευση. Δεν είναι η ιδεατή λύση. Δεν είναι το καλύτερο. Το καλύτερο θα ήταν να γίνει το (1). Αφού όμως αυτό δεν γίνεται και ούτε τα άλλα μπορούν να αποδώσουν κάτι αυτό που προτάθηκε από τη σελίδα μας και υλοποιήθηκε από κάποιον χωριανό μας είναι ότι καλύτερο μπορούσε να γίνει.

Αν κάποιος νομίζει ότι μπορούσε ή μπορεί να γίνει κάτι άλλο πιο αποτελεσματικό ας το κάνει ή ας το προτείνει επώνυμα. Το να κατηγορούμε είναι το εύκολο. Το να δίνουμε κάποιες (έστω και μισές) λύσεις είναι το ζητούμενο και το δύσκολο.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
Δημοσιεύθηκε στη Ειδήσεις | Σχολιάστε

Καλή επιτυχία παιδιά!!!

Αρχίζουν αύριο οι πανελλαδικές εξετάσεις και έτσι κορυφώνεται η προσπάθεια των παιδιών και η …αγωνία των γονιών.

Καλή δύναμη παιδιά και καλή τύχη ώστε να μη σας λάχει η …αναποδιά!

Και φυσικά οι γονείς γνωρίζουν (και δεν περιμένουν από μένα να το θυμίσω) ότι τα παιδιά τους αξίζουν πολλαπλάσια από την όποια επιτυχία τους.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
Δημοσιεύθηκε στη Ειδήσεις | Σχολιάστε

Βρέθηκε ο …”αρμόδιος”!

Ενώ κάποιοι διαφωνούσαν στο ποιος είναι αρμόδιος να επιλύσει το πρόβλημα που εντοπίστηκε στο ξωκλήσι του αγίου Γεωργίου κάποιος χωριανός μας απέδειξε έμπρακτα το πως κάποιος μπορεί να αναλάβει αρμοδιότητα!

Καθάρισε το χώρο, ασβέστωσε όλο το χώρο και τοποθέτησε ένα φραγμό με ένα κάγκελο για να εμποδιστεί το πέρασμα των άκακων ζώων στο χώρο μπροστά απ’ το ξωκλήσι.

Συγχαρητήρια στον ανώνυμο χωριανό μας που πολύ θα θέλαμε το παράδειγμά του να το ακολουθήσουμε πολλοί.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
Δημοσιεύθηκε στη Ειδήσεις | 5 σχόλια

Για το ξωκλήσι του Χριστού

Τελικός οικονομικός απολογισμός


                                  ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ    45

 Για την κατασκευή του “Χριστού” πρόσφεραν  :

 1.Οικογένεια Αχιλλέα Αποστολή                                  100

 2.Οικογένεια Ευστράτιου Μιαούλη                               50

                                                          Σύνολο                    150

  Τελικό   σύνολο  εσόδων     10271,39 +150=10.421,39

   Έξοδα:

1. Απομάκρυνση μπαζών (Λινάρδος Κων)                    50

                                                    Σύνολο                          50

Τελικό σύνολο εξόδων 14.450,50+50 =14.500,50

      Τελικός απολογισμός:                              Έξοδα   14.500,50

                                                                         Έσοδα   10.421,39

                                                                         Διαφορά  4.079,11

Προσφορά εκκλησιαστικού ταμείου                             4.079,11

                           Τελικό υπόλοιπο                                    0.000,00

  Αναλυτικά τα έσοδα και τα έξοδα έχουν ανακοινωθεί σε προηγούμενες ανακοινώσεις.

  Τα στοιχεία όλα βρίσκονται στη κατοχή του εκκλησιαστικού συμβουλίου.

   Στη διάθεση σας για οποιαδήποτε πληροφορία  σχετική με το έργο.

Ευχαριστούμε όλους όσους με κάθε τρόπο βοήθησαν  στην ανέγερση  αυτού του ναού.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
Δημοσιεύθηκε στη Ειδήσεις | 1 σχόλιο

Κοινοποίηση από τον Πρόεδρο Στρατή Παράκοιλα

Βρίσα: Τρία χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό

Από  Πέλλη Γιακουμή  – 12 Ιουνίου 2020 Τα καινούργια σπίτια που χτίζονται στη Βρίσα από τον περασμένο Μάρτιο έχουν γεμίσει αισιοδοξία τους κατοίκους του κατεστραμμένου από το σεισμό χωριού

Ο θόρυβος από τις μπουλντόζες, τα μηχανήματα, τους εργάτες που έχουν ξεκινήσει να δουλεύουν εδώ και δυο μήνες περίπου, στα 24 υπό ανέγερση σπίτια, ηχεί σαν μελωδία στ’ αυτιά των κατοίκων της κατεστραμμένης από το σεισμό της 12ης Ιουνίου 2017, Βρίσας. Η ζωή στο χωριό επιστρέφει δειλά – δειλά, τρία χρόνια μετά από εκείνο το εφιαλτικό μεσημέρι, όταν τα 6,3 Ρίχτερ ισοπέδωσαν τα πάντα. Ωστόσο η γραφειοκρατία και οι καθυστερήσεις συνεχίζουν να τους κάνουν τη ζωή δύσκολη και να πηγαίνουν πίσω τις προσπάθειες ανοικοδόμησης. 

Περίπου 200 κάτοικοι υπολογίζεται ότι ζουν σήμερα στη σεισμόπληκτη Βρίσα. Σχεδόν το ένα τρίτο του  μόνιμου πληθυσμού. Εκτός από τα σπίτια στις παρυφές του χωριού που δεν επηρεάστηκαν από τη μανία του Εγκέλαδου, έχουν επισκευασθεί και περίπου 30-35 «κίτρινα» σπίτια και οι κάτοικοι έχουν επιστρέψει. Ωστόσο στο κέντρο του χωριού επικρατεί «νεκρική σιγή», αφού κανένα μαγαζί δεν λειτουργεί. Ισχύει μάλιστα ακόμη η τελευταία παράταση που έχει δοθεί μέχρι και το Σεπτέμβριο του 2020 και χαρακτηρίζει το χωριό ως «επικίνδυνο». Μετά την άρση της επικινδυνότητας αναμένεται ότι οι ρυθμοί θ’ ανέβουν πλέον στο χωριό. 

Κλειστά τα μαγαζιά

Πέρα απ’ αυτό όμως, η χαμηλή επιδότηση ύψους 450 ευρώ ανά τ.μ. που δίνεται για την ανακατασκευή επαγγελματικών χώρων λειτουργεί αποτρεπτικά για πολλούς επαγγελματίες στο να «χτίσουν» ξανά τα μαγαζιά τους. Η κοινότητα – όπως μας λέει ο Πρόεδρος, Στρατής Παράκοιλας – έχει ζητήσει η επιδότηση ν’ αυξηθεί τουλάχιστον στα 700 ευρώ ανά τ.μ. «Τα μαγαζιά είναι εκείνα που θα δώσουν ζωή στο χωριό. Πρέπει να στηριχθούν οι επαγγελματίες, να τους δοθούν κίνητρα για να φτιάξουν ξανά τις επιχειρήσεις τους», μας λέει.

Φύσει και θέσει αισιόδοξος ο Πρόεδρος της Βρίσας, παρά τις καθυστερήσεις, βλέπει μέσα από τις οικοδομές που ξεκινούν η μια μετά την άλλη στο χωριό, την ελπίδα να ξαναγεννιέται.

«Τρία χρόνια μετά, μπορώ να πω ότι τα σπίτια που χτίζονται μας γεμίζουν αισιοδοξία, μας δίνουν δύναμη. Υπάρχουν όμως πολλές καθυστερήσεις και πολλά που θα μπορούσαν να είχαν γίνει», λέει στα «Νέα της Λέσβου». Ο ίδιος μάλιστα είναι μεταξύ των κατοίκων που έχουν ξεκινήσει την ανέγερση του σπιτιού τους.

Καθυστερούν οι δόσεις

Συνολικά έχουν ήδη βγει 50 άδειες για την ανέγερση κατοικιών, όμως, τα μισά σπίτια έχουν μόνο ξεκινήσει, αφού έχει καθυστερήσει η καταβολή των δόσεων στους λογαριασμούς των δικαιούχων. 

«Χωρίς χρήματα πώς να ξεκινήσουν; Αν είχαν έγκαιρα μπει οι δόσεις, θα είχαμε σήμερα 50 σπίτια να χτίζονται, τα διπλάσια», τονίζει ο Πρόεδρος του χωριού. 

Ο ίδιος έχει ζητήσει παράταση της ΚΥΑ για την επιδότηση ενοικίου η οποία λήγει σήμερα Παρασκευή 12/6 και δεν έχει ακόμη δοθεί παράταση. Για το θέμα έχει ενημερώσει τον Αντιπρόεδρο της  βουλής, Χαράλαμπο Αθανασίου και ήδη έχει κάνει σχετικές επαφές στα αρμόδια υπουργεία.

Επιπλέον παρατηρείται πολύμηνη καθυστέρηση στην καταβολή των επιδομάτων ενοικίου. Εκτιμάται ότι δεν έχουν καν καταβληθεί επιδόματα ενοικίου από τις αρχές του 2020. 

Καθυστερήσεις στην καταβολή των δόσεων εντοπίζονται και στα «κίτρινα σπίτια», ενώ δεν έχουν μαζευτεί τα μπάζα από περίπου 30 «κόκκινα» σπίτια. Το τελευταίο, είναι έργο που έχει δρομολογήσει ο Δήμος Δυτικής Λέσβου. Δεν έχουν επίσης ξεκινήσει τα έργα στο γεφύρι στην είσοδο του χωριού, ενώ στον «αέρα» παραμένει η τύχη του Δημοτικού σχολείου Βρίσας το οποίο στεγάζεται σε προκάτ αίθουσες και δεν έχει εξασφαλιστεί χρηματοδότηση για την ανακατασκευή του.  Το Κολέγιο Αθηνών είχε ανακοινώσει αμέσως μετά το σεισμό την πρόθεσή του να βοηθήσει, όμως, το κόστος για την ανακατασκευή του, όπως υπολογίσθηκε τότε, ήταν… «εξωπραγματικό» και από τότε η «προσφορά» του Κολεγίου είναι ανενεργή.  

Ο Δήμαρχος Δυτικής Λέσβου, Ταξιάρχης Βέρρος, έχει υποβάλει αίτημα στην ΚΤΥΠ να ενταχθεί και το Δημοτικό Σχολείο Βρίσας στα έργα που έχει αναλάβει να υλοποιήσει η εταιρεία του Δημοσίου σε σεισμόπληκτα σχολεία της Λέσβου.

Ο Ναός Ζωοδόχου Πηγής 

Θετικές είναι πάντως οι εξελίξεις όσον αφορά την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, στο χωριό, όπου η μελέτη ολοκληρώθηκε και αναμένεται να προχωρήσει το έργο. Δεν είναι το ίδιο αισιόδοξες οι εξελίξεις για το Ναό Κωνσταντίνου και Ελένης, που μάλιστα φέτος για πρώτη φορά μετά το σεισμό ο ιερέας λειτούργησε στην αυλή την ημέρα της εορτής του Ναού. Υπήρχε απόφαση της ΔΑΕΦΚ για κατεδάφισή του, όμως, η κοινότητα έχει προσφύγει στο ΣτΕ για να σωθεί ο ιστορικός ναός και να ανακαινισθεί. 

Κηρύχθηκε μάλιστα και διατηρητέος πρόσφατα, γεγονός που απομακρύνει μεν το ενδεχόμενο κατεδάφισης, όμως και τα έργα επισκευής σκοντάφτουν σε μια… απέραντη γραφειοκρατία. 

Ο Νίκος Γκουγκούλιος, Πρόεδρος του Συλλόγου Σεισμοπαθών Βρίσας, κάνοντας απολογισμό αυτών των τριών χρόνων, βλέπει τα θετικά, αλλά και τα αρνητικά: «Ξεκινώντας απ’ τα αρνητικά θα πω ότι δεν έχουν ακόμη κατεδαφιστεί περίπου 30 σπίτια από τα 250 «κόκκινα». Επίσης δεν έχουν παρθεί τα μπάζα και μάλιστα από δυσπρόσιτα μέρη. Αναμένεται να μπει εργολάβος από το Δήμο. Υπάρχουν σπίτια που έχουν βγάλει άδειες αλλά δεν έχει μπει η πρώτη δόση για να ξεκινήσουν τα έργα. Υπάρχουν χωριανοί που ξεκίνησαν τα έργα με δικά τους χρήματα και ακόμη δεν πήραν ούτε την πρώτη δόση. Υπάρχουν «κίτρινα» σπίτια που έχασαν την επιδότηση ενοικίου επειδή διαπιστώθηκε μικρή κατανάλωση ρεύματος. Οι ιδιοκτήτες έχουν υποβάλει ενστάσεις χωρίς ακόμη να έχουν πάρει απαντήσεις. Δεν λέω ότι δεν μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις κατοίκων που ζουν μέσα στα σπίτια και κακώς εισέπρατταν την επιδότηση ενοικίου. Και όπου διαπιστωμένα ισχύει αυτό βεβαίως καλώς έκαναν και τη διέκοψαν, όμως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αδικηθεί και κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά», λέει χαρακτηριστικά. 

Στα θετικά από τα τρία χρόνια μετά το σεισμό, είναι όπως τονίζει ο Πρόεδρος των σεισμοπαθών η ολοκλήρωση της μελέτης στο Ναό Ζωοδόχου Πηγής που θα δρομολογήσει και τα έργα ανακατασκευής του, καθώς βέβαια και τα 24 σπίτια που ήδη χτίζονται αλλά και τα 30-35 «κίτρινα» σπίτια που επισκευάσθηκαν και κατοικούνται. «Γίνονται βήματα, όμως προχωράμε με ρυθμούς χελώνας. Το χωριό όπως το ξέραμε, δεν θα γίνει. Ο κεντρικός άξονας του χωριού παραμένει ερειπωμένος, τα μαγαζιά είναι κλειστά. Το καφενείο δεν άνοιξε στο κέντροΗ επιδότηση είναι μικρή για τους επαγγελματίες. Πρέπει να γίνουν ακόμη αρκετά βήματα για να πούμε ότι επιστρέφει η ζωή στο χωριό», λέει ο κ. Γκουγκούλιος. 

Με αργά βήματα, η Βρίσα ξαναγεννιέται σιγά – σιγά μέσα από τα συντρίμμια της με ολοκαίνουργια σπίτια και με νέες υποδομές. «…Χτίζεται στην ουσία  ένα καινούργιο χωριό, με σπίτια που πληρούν όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές με αντλίες θέρμανσης, καλοριφέρ, με ολοκαίνουργιες εγκαταστάσεις. Τα περισσότερα σπίτια πριν το σεισμό ήταν παλιάΤα πάντα στο χωριό θα είναι πλέον με σύγχρονες προδιαγραφές. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θα είναι όπως πριν, όμως θα γίνει ένα καινούργιο χωριό», σημειώνει ο Πρόεδρος της κοινότητας.

Ο Δήμαρχος Δυτικής Λέσβου, Ταξιάρχης Βέρρος, από την ανάληψη των καθηκόντων του έθεσε σε προτεραιότητα να «τρέξουν» οι άδειες για την ανέγερση των νέων σπιτιών. Μέσα στο καλοκαίρι, όπως μας είπε, θα ξεκινήσουν τα έργα στο γεφύρι, ενώ ήδη έχει ανατεθεί και η απομάκρυνση των μπάζων

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
Δημοσιεύθηκε στη Ειδήσεις | Σχολιάστε

Γεννητούρια!

Η Νίκη Χαματζόλα και ο Μπάμπης Μπινής απόκτησαν τη δεύτερη κορούλα τους!

Να σας ζήσει! Να τη χαίρεστε και να την καμαρώσετε όπως επιθυμείτε.

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες να είναι γεροί,να καμαρώνουν παιδιά και εγγονούλες και να χαίρονται με τις χαρές τους.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
Δημοσιεύθηκε στη Ειδήσεις | Σχολιάστε

Μέχρι 3 Ιουλίου η παράταση

Τελικά η υπουργική απόφαση για την παράταση στο Κτηματολόγιο δίνει τελική ημερομηνία την 3η Ιουλίου 2020 και όχι τέλος Σεπτεμβρίου όπως προέβλεπε το ΤΕΕ.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
Δημοσιεύθηκε στη Ειδήσεις | Σχολιάστε

Ένα ρεπορτάζ από το “stonisi”

Τρία χρόνια μετά τα 6,3 ρίχτερ της 12 Ιουνίου 2017

ΑΥΤΟΨΙΑ του «Ν» στο γκρεμισμένο χωριό της Βρίσας. Τα προβλήματα, οι ελπίδες, οι άνθρωποι που επιμένουν

Από το NEWSROOM Δημοσίευση 12/6/2020

Τρία χρόνια μετά το δυνατό χτύπημα του Εγκέλαδου εκείνο το μεσημέρι, 3 και 28 το μεσημέρι της 12ης Ιουνίου, με τα φώτα της επικαιρότητας αλλά και της μικροπολιτικής μακριά πλέον από το ρημαγμένο όμορφο χωριό κι ανηφορίσαμε στη Βρίσα. Ανηφορίσαμε, να δούμε, να ξαναδούμε, να συγκρίνουμε, να κουβεντιάσουμε.

Στον πλάτανο, το κέντρο του χωριού με τους καφενέδες και τα μαγαζιά, δεν έχει απομείνει πια τίποτα. Από εκείνο το πολύβουο πέτρινο μελίσσι, σιωπηλός μάρτυρας το πέτρινο πηγάδι, ο γεροπλάτανος και δυο νεώτερης κατασκευής μαγαζιά. Ένα καφενείο κι ένα εμπορικό κατάστημα, τα μόνα που επέζησαν. Όλα τα άλλα κτήρια, αυτά που γνωρίσαμε ζωντανά μαγαζιά ενός ζωντανού χωριού ή ερείπια όπως η εικόνα τους ταξίδεψε στην άλλη Ελλάδα μετά το σεισμό, έχουν εξαφανιστεί. Μεγάλα ανοίγματα, εκεί όπου θα χτιστούν λέει καινούργια μαγαζιά, ακόμα και το ιστορικό καφενείο με τα τραπέζια κάτω από τα φύλλα του πλάτανου. «Θα ξαναπιούμε ούζο μια μέρα εδώ» λέει ο Πρόεδρος του χωριού κ. Στρατής Παράκοιλας. «Μπορεί να αργήσει αλλά θα γίνει. Θα ξαναγυρίσουμε στο χωριό μας» επιμένει.

Ο κ. Παράκοιλας περιγράφει πώς από εκείνο το μεσημέρι το χωριό των 850 κατοίκων έμεινε πια σήμερα σκιά του παλιού του εαυτού με 250 κατοίκους. Μόνο για τόσους τα σπίτια έμειναν κατοικήσιμα. Απείραχτα «πράσινα» δηλαδή ή «κίτρινα» δηλαδή επισκευάσιμα.  Μας λέει για το χτύπημα της Εγκέλαδου αλλά και το χτύπημα της γραφειοκρατίας που ακολούθησε. «Δε φτάνει το κακό της μοίρας, έχουμε να αντέξουμε και όλο το κακό που ακολούθησε».

Μιλά με καλά λόγια για τον πρώην συντονιστή Βασίλη Τεντόμα. «Μας βοήθησε πολύ» λέει. Μιλά και για τον ανύπαρκτο διάδοχο του. «Τον πήρα τις προάλλες τηλέφωνο γιατί δεν ήξερα αν ζει ή αν πέθανε…». Μιλά με καλά λόγια για το βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Χαράλαμπο Αθανασίου. «Προσπαθεί, αλλά….» προσθέτει. «Να για παράδειγμα το πρόγραμμα για το επίδομα ενοικίου τελειώνει τους επόμενους μήνες. Οι άνθρωποι είναι ξεσπιτωμένοι ακόμα και θα τους κόψουν το ενοίκιο;».

Πολλά από τα σπίτια που έχουν χαρακτηριστεί κόκκινα και κατεδαφιστέα στη Βρίσα έχουν κατεδαφιστεί. Πολλά παραμένουν στη θέση τους. Πολλά από τα κίτρινα δεν έχουν επισκευαστεί ακόμη, αλλά η ελπίδα είναι τα 25 περίπου σπίτια που ξαναχτίζονται. «Όλα θα ξαναχτιστούν. Όλα….» λέει ο Πρόεδρος του χωριού.

Για να ξαναχτιστούν βέβαια τα σπίτια οι ιδιοκτήτες τους πρέπει να νικήσουν σε αυτόν τον απίστευτο «πόλεμο» με δεκάδες προβλήματα εξαιτίας της γραφειοκρατίας, της ασυνεννοησίας μεταξύ υπουργείου Υποδομών και Πολιτισμού, αλλά και της υποστελέχωσης, λόγω των φονικών καταστροφών σε Μάνδρα, Μάτι και αλλού της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Φυσικών Καταστροφών (ΔΑΕΦΚ).

Αν ανηφορίσεις ψηλά, στο λόφο όπου το σχολείο βλέπεις τα άδεια κομμάτια του χωριού τα σπίτια που γκρεμίστηκαν και δε ξαναχτιστηκαν. Βλέπεις και το σχολείο που έμεινε όπως έγινε εκείνο το μεσημέρι της 12ης Ιουνίου. Ακούς την ιστορία του Αμερικάνικου Κολεγίου που έσπευσε να ξαναχτίσει το σχολείο και οι άνθρωποι του έφυγαν τρέχοντας όταν έμαθαν ότι το κράτος ζήτησε πάνω από τρία εκατομμύρια ευρώ για να το ξαναφτιάξει…

Τα παιδιά σχολάν από το μάθημα τους και φεύγουν παίρνοντας μια μερίδα φαγητό. Από το πρόγραμμα σίτισης στο σχολείο. Εγκρίθηκε προχθές στις 9 Ιουνίου! Απίστευτο αλλά Ελληνικό.

Απίστευτο και το σχολείο και μπράβο σε όλους όσους συνέτειναν σε αυτό, που φτιάχτηκε τον Οκτώβριο του 2017 για τα παιδιά του χωριού. Για να  γυρίζουν τα παιδιά στο χωριό τους. Και να λένε ακόμα και σήμερα κι ας μη το γνώρισαν ποτέ τα παιδιά σαν σχολείο, για το σχολείο τους και να εννοούν το ρημαγμένο σχολείο εκεί μπροστά τους. Το θαύμα θα γίνει. Σαν το θαύμα του Μάγκα, του σκύλου του σχολείου που χάθηκε το μεσημέρι του σεισμού για να επιστρέψει στο καινούργιο σχολείο τέσσερις μήνες μετά, σαν άκουσε το κουδούνι. Ο Μάγκας που επιμένει και αυτός σαν τη Διευθύντρια του σχολείου τη Μυρσίνη Νικέλη στης οποίας τα πόδια κάθεται.

Εκεί στον ετοιμόρροπο Άγιο Κωνσταντίνο που κηρύχτηκε «διατηρητέο μνημείο» και την πόρτα του τη κλείνουν με ένα σύρμα και κανείς δεν ξέρει για το μέλλον του «αν και μια μέρα θα πέσει, να μου το θυμηθείς» λέει ένας περαστικός.

Εκεί δίπλα στέκει το παλιό σχολείο του χωριού όπου λειτουργούσε η έκθεση των απολιθωμένων παλαιοντολογικών ευρημάτων της περιοχής.

«Τα μαζέψαν και τα κλείσανε από τότε σε ένα κοντέινερ. Κανείς δεν ασχολήθηκε με τίποτα. Κι εγώ βαρέθηκα να κάθομαι…» λέει ο Κώστας Κωστάκης. Υπάλληλος του Πανεπιστημίου Αθηνών αρμόδιος για την έκθεση και τη συλλογή. Ζήτησε να μετακινηθεί σε μια άλλη υπηρεσία να δουλέψει. Δεν έχει ολοκληρωθεί τούτο το απλό πράγμα τρία χρόνια μετά…

Στη Βρίσα, Τρία χρόνια μετά το σεισμό…

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
Δημοσιεύθηκε στη Ειδήσεις | 1 σχόλιο

Από το δάσκαλο Θέμη Ναούμη

Βρίσα-Λέσβου 12 Ιουνίου 2017…Ώρα 15:20… Μια μέρα σαν σήμερα…

Ένας άνθρωπος που αγάπησα κι αγαπώ πολύ παρόλο που ‘χει φύγει από κοντά μας εδώ κι αρκετά χρόνια(6 Φεβρουαρίου 2007),ο αγαπημένος μου παππούς, μου ‘χε κάποτε πει: «Ποτέ μην αγανακτείς και μη λιγοψυχάς για κάτι που περνάς αν δεν έχεις με κάτι άλλο να το συγκρίνεις!» Τότε δεν τον κατάλαβα…Θες η ηλικία; Θες η απουσία δύσκολων καταστάσεων από την ως τότε ζωή μου; Θες η θετική μου σκέψη; Θες το ότι πίστευα πως ό,τι και να μου έρθει στη ζωή θα το ξεπεράσω; Τότε δεν συνέλαβα τι ήθελε να μου πει…

Έπρεπε να φτάσω στα 29 μου, για να ζήσω κάτι πραγματικά σοκαριστικό και να αντιληφθώ πόσο δίκιο είχε… Συγκεκριμένα ήταν πριν ακριβώς τρία χρόνια…

Το 2017. Τότε που ένιωθα ότι ζούσα ένα όνειρο…

Η χρονιά που υπηρετούσα ως δάσκαλος στο χωριό Βρίσα της Λέσβου. Σ’ ένα 3/Θέσιο Δημοτικό Σχολείο, που τελικά ήταν γραφτό να μείνει χαραγμένο για πάντα στην ψυχή μου…

Να κερδίσει την καρδιά μου…Η σχολική χρονιά είχε κυλήσει σαν νεράκι…

Η ατμόσφαιρα τόσο με τους συναδέλφους όσο και με τους μαθητές μας εξαιρετική…Έλεγα μέσα μου, πως αυτό το ζει κανείς μια φορά στα χίλια χρόνια!

Δεν ήθελα να τελειώσει η χρονιά! Παρακαλούσα να δώσει ο Θεός να ξαναδουλέψω εκεί…

Με απλά λόγια…Μαγνητίστηκα…Έγινα ένα με τον τόπο και τους ανθρώπους του…

Το παράξενο; Όσο οι ημέρες περνούσαν αισθανόμουν ένα βάρος στην ψυχή!
Μια θλίψη να με κυριεύει…Λες και κάτι επρόκειτο να γίνει! Κάτι λυπηρό! Κάτι μη διαχειρίσιμο! Τρομακτικό και παγωμένο! Έπιασα τον εαυτό μου να κλαίει με σπαραγμό χωρίς να μπορώ να εξηγήσω το γιατί! Όλη αυτή η ένταση μέχρι εκείνη την ημέρα…

Με τη φρικτή ζέστη…Με τον ήλιο να σε καίει…Είχαμε μόλις τελειώσει με τα παιδιά τις πρόβες για τη γιορτή της λήξης και συγκεντρωθήκαμε στην τάξη να πάρουμε μια ανάσα, πριν σχολάσουμε! Με κοιτούν στα μάτια και ξαφνικά αρχίζω να αισθάνομαι πως θα πέσω κάτω!

Πως δε θα αντέξω! Ένιωθα να πνίγομαι…

Με φωνή που έτρεμε από συγκίνηση λέω στους μαθητές μου: «Θέλω να ξέρετε ότι σας λατρεύω όπως ποτέ δεν αγάπησα παιδιά…Θα σας θυμάμαι όλους με πολλή πολλή αγάπη! Ο Θεός μου έδωσε μεγάλη τύχη σε όλη μου την πορεία ως τώρα! Από τα χέρια μου πέρασαν τα πιο γλυκά και ξεχωριστά παιδιά του κόσμου! Από την πρώτη μέρα που ξεκίνησα να δουλεύω ως και σήμερα που είμαστε μαζί…Θα μου πείτε γιατί σας τα λέω τώρα και δεν περιμένω την αυριανή ημέρα…Η ζωή αγάπες μου είναι τόσο παράξενη που ποτέ δεν ξέρεις τι θα φέρει αύριο! Γι’ αυτό θέλω να ξέρετε τι αισθάνομαι μέσα μου για εσάς! Σας λέω πάλι ότι σας αγάπησα πολύ κι ότι θα σας κουβαλώ πάντα μαζί μου! Ότι κι αν γίνει! Εύχομαι ο Θεός να σας προστατεύει και να σας τα φέρνει πάντα όπως πρέπει στη ζωή σας! Να προσέχετε! Να ‘χετε θάρρος ότι και να γίνει..”

Μετά γίναμε ένα κουβάρι! Αγκαλιαστήκαμε κι έπειτα φίλησα το κάθε ένα από τα παιδιά στο μέτωπο σαν πατέρας! Γιατί έτσι νιώθω για όλους μου τους μαθητές ΠΑΤΕΡΑΣ! Έπειτα η τάξη άδειασε! Έμεινα μόνος για λίγο κι έκλαψα! Ξαφνικά ήρθε η διευθύντριά μου και με πήρε για να πάμε στο γραφείο να τελειώσουμε με τους ελέγχους που θα παραδίδονταν την επομένη… «Νιώθω λες και δε θα τα ξαναδώ…» Της λέω. «Ξεκούραση θες»… Μου απαντά και με αγκαλιάζει! Μόλις τελειώσαμε τις δουλειές μας στο γραφείο φύγαμε…Η γυναίκα μου που οδηγούσε μπερδεύτηκε κι έκανε βόλτα μέσα στην πανέμορφη Βρίσα, αντί να φύγει κατευθείαν! Εγώ άρχισα να στρεσάρομαι λες και δεν θα ξανάβλεπα το “χωριό μας”, όπως το λέγαμε τότε…

Τελικά μετά από λίγο επιστρέψαμε στο σπίτι μας, που βρισκόταν στο διπλανό χωριό.

Δεν προλάβαμε ν’ ανασάνουμε λίγο και τότε το προαίσθημα βγήκε αληθινό: Η γη άρχισε να τρέμει ενώ ένα φοβερό βουητό έκανε το σπίτι να τρίζει…Ασυναίσθητα μπήκα κάτω από το τραπέζι, αλλά μάταια! Η γη με πετούσε προς τα πάνω! Όταν κατάλαβα τι έγινε σάστισα… Ευτυχώς ήμασταν όλοι καλά! Έπειτα το μυαλό ξανάφυγε και πήγε στο χωριό…Στο σχολειό…Τηλεφωνώ στη συνάδελφο που δούλευε στο ολοήμερο κι εκεί ήταν που αντιλήφθηκα τη σοβαρότητα της κατάστασης:

«Θέμη μου πάει!…ωχ Παναγία μου!…Έπεσε!…Πάει!…Τέλειωσε!…»

Πάγωσα! Το σχολείο είχε πέσει αλλά ήταν όλοι ζωντανοί! Δεν ήξερε κανείς τους το πως, αλλά είχαν προλάβει να βγουν από το κτίριο…Η δασκάλα και τα παιδιά!

Ήταν μια καλοκαιρινή ημέρα σαν τη σημερινή! 12 Ιουνίου 2017…Ώρα 15:20…

Μια ημέρα που με έκανε να καταλάβω πόσο μικροί είμαστε…πόσο εύκολα μπορούμε να χάσουμε τα πάντα και να χαθούμε και ‘μεις!

Ήταν η ημέρα που είδα με τα μάτια μου τον ανθρώπινο πόνο…Την απελπισία…Τη θλίψη, αλλά είχα μπροστά μου και το Θαύμα της λύτρωσης…Της ΣΩΤΗΡΙΑΣ! Της βοήθειας του Θεού! Εκείνη τη μέρα, μόλις ένα άτομο έχασε τη ζωή του, αφού καταπλακώθηκε από τα συντρίμμια του σπιτιού που διέμενε! Ένας μόλις νεκρός από ένα χωριό που καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά…Αν δεν είναι θαύμα αυτό τι είναι;

Από τότε κάθε χρόνο μου έρχεται στο μυαλό η φράση του παππού μου…Πόσο δίκιο είχε…Τελικά δεν πρέπει να λιγοψυχάμε σε τίποτα…Αρκεί να σκεφτόμαστε πάντα ότι υπάρχουν και χειρότερα…Τελικά φίλοι μου ναι! Για μένα ως τώρα το χειρότερο και πιο σοκαριστικό αλλά και δύσκολο γεγονός που έζησα δεν ήταν ούτε η οικονομική κρίση, ούτε η πανδημία, ούτε η ανεργία…

Ήταν εκείνη η ημέρα…

Η 12η Ιουνίου 2017… Εκείνη η ημέρα που είδα το σχολείο στο οποίο εργαζόμουν να γίνεται σκόνη…Το υπέροχο εκείνο χωριό να χάνεται…Η ημέρα εκείνη που μετά τα 6,8 ρίχτερ συνειδητοποίησα ότι θα μπορούσα να γίνω παρελθόν… Γι’ αυτό λοιπόν και δεν απελπίζομαι…Απλά θυμάμαι κι εκτιμώ όλα όσα έχω…Ένα είναι βέβαιο: Την ημέρα αυτή δεν θα την ξεχάσω ποτέ! Μιας και σήμερα είναι αυτή η μαύρη επέτειος θέλησα να μοιραστώ αυτή τη θλιβερή εμπειρία μου μαζί σας…Μια εμπειρία που με έκανε σοφότερο…Μιας και κάθε χρόνο αυτήν τη μέρα ο λογισμός μου είναι εκεί! Ένα κομμάτι της ψυχής μου επίσης ήταν είναι και θα είναι πάντα εκεί…Στη Βρίσα…Στο “χωριό μου”…Που πάντοτε θυμάμαι με αγάπη και νοσταλγία…Αφού επέζησα από αυτό το γεγονός της ολικής καταστροφής, δε φοβάμαι τίποτα…Απλά υπομένω με καρτερικότητα….Γιατί όπως είπα και πιο πάνω: Υπάρχουν και χειρότερα…

(Αφιερωμένο σε όλους όσους έζησαν τούτο το γεγονός από κοντά με την ευχή να τους έχει ο Θεός καλά…Να είναι όλοι τους σίγουροι πως δεν τους ξεχνώ, αλλά αντίθετα είναι πάντα μέσα μου! Αφιερωμένο και στη μία και μοναδική ψυχή που ο Θεός πήρε κοντά του τη μέρα εκείνη! Ιδιαίτερα αφιερωμένο στους συναδέλφους εκείνης της χρονιά που έγιναν η δεύτερη μου οικογένεια…Ιδιαίτερα αφιερωμένο όμως σ’ εκείνες τις ψυχούλες που ο Θεός τις φύλαξε και δεν πάθανε κακό!!Οι μαθητές μας…Τα παιδιά μας! Την αγάπη μου σε όλους!!!)

Ναούμης Θέμης

Τηλ: 6932609796

E-mail: demis.naoum@gmail.com

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
Δημοσιεύθηκε στη Ειδήσεις | 1 σχόλιο