50 κρούσματα ανιχνεύτηκαν τις τελευταίες 24 ώρες στο νησί μας με τα περισσότερα να εντοπίζονται στην πόλη της Μυτιλήνης.
Η κατάσταση γύρω μας γίνεται όλο και πιο δύσκολη.
Αν εντοπίζονται 50 κρούσματα σε μια μέρα ας φανταστούμε πόσα ακόμα υπάρχουν που δεν εντοπίστηκαν και προπαντός πόσοι ασυμπτωματικοί υπάρχουν γύρω μας.
Χωρίς ρατσιστικές υστερίες ένα καλό μέτρο προφύλαξης είναι να θεωρούμε τον κάθε έναν (και τον εαυτό μας) ως εν δυνάμει φορέα του ιού και να φοράμε μάσκα (τουλάχιστον σε κάθε συνάντηση) και να κρατάμε την απόσταση.
Παράκοιλα Στρατή, ως Πρόεδρο της Κοινότητας, για την προσφορά αθλητικού υλικού αξίας 100 € από τα έσοδα του “χορού” που είχαν συνδιοργανώσει το καλοκαίρι του 2019 με τον Ιππικό Σύλλογο στην αυλή του σχολείου.
Αριστέα και Ειρήνη Δημητρίου Σαμίου για την προσφορά αναλώσιμων υλικών (λαμπτήρες, γραφική ύλη) αξίας 100€ στη μνήμη των γονέων τους.
Θοδωρή Τσέλεκα για την προσφορά ενός ηλεκτρονικού θερμομέτρου μετώπου.
Griechenlandhilfe για την προσφορά πολύ μεγάλης ποσότητας μαρκαδόρων ζωγραφικής για παιδιά.
Από 17 μέχρι 27 Νοεμβρίου πρέπει οι κατά κύριο επάγγελμα αγρότες να υποβάλλουν την αίτηση για την οικονομική ενίσχυση που θα λάβουν εξαιτίας της μείωσης του εισοδήματος τους λόγω της μη καλής λειτουργίας της αγοράς ως συνέπεια του κορονοϊού.
Ο Γιάννης Παππάς μας έστειλε τη σχετική ενημέρωση από την εφημερίδα “Ύπαιθρος χώρα” την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ
Την ώρα που έπλενε τα δόντια της πριν πάει για ύπνο κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Η πρεσβυωπία την εμπόδιζε ευτυχώς να δει καλά τις ρυτίδες της αλλά την «ρίζα» στα μαλλιά της την είδε καθαρά έτσι που είχε μεγαλώσει. Θέλουν βάψιμο είπε από μέσα της. Και έχουν αραιώσει κιόλας, σκέφτηκε. Το μέτωπο «αεροδρόμιο» όλο και επεκτείνεται. Μια κυρία που μιλάει σαν «οπλοπολυβόλο» διαφημίζοντας τα Medi Jeunesse, την ζαλίζει κάθε μέρα από τον ΣΚΑΙ ισχυριζόμενη ότι τώρα πλέον μπορούν να φυτρώνουν μαλλιά, με τα δικά σας βλαστοκύτταρα τονίζει, ή κάνουν εμφυτεύσεις τρίχα τρίχα πάλι από τα δικά σας μαλλιά, λέει. Μήπως να το κάνει, τολμάει να αναρωτηθεί. Μια φωνή μέσα της την επαναφέρει στα σύγκαλά της. Μήπως ξεχνάς βρε ότι μπήκες στα 76; Δεν κοιτάς το χάλι σου που σταμάτησες το κολύμπι για τον πόνο στον ώμο σου, απλωτές μού ήθελες, και τώρα σε πονάει και το γόνατο; Οι ομορφιές και τα Medi Jeunesse σε μάραναν κάγχασε από μέσα της οικτίροντας τον εαυτό της. Είναι όμως και «νταμαχιάρα». Κάθε φορά που κάνει κάτι για να γυμναστεί το κάνει με πάθος και νά το αποτέλεσμα. Κουσουράκι. Ώμος, μέση, γόνατο. Τι έχει ο Γιάννης δεν μπορεί πάλι ο κώλος του πονεί, που λέγανε οι παλιοί. Άλλως τε έτσι που πάνε τα πράγματα, για την ρίζα πάλι σκέφτεται, δεν υπάρχει και κανείς να την δει. Καραντίνα και έχει ο θεός πότε θα ξεμυτίσει από την απομόνωση. Πόσες ανόητες σκέψεις και άλματα από το ένα στο άλλο πάει το μυαλό της νυχτιάτικα! Γέρασα και ξεμώρανα σκέφτεται και πηγαίνει στο κρεββάτι.
Ο ύπνος όμως δεν έρχεται γρήγορα γιατί πονάει ο ώμος αλλά κοιμάται και το μεσημέρι για να πούμε την αλήθεια. Να και ένα πλεονέκτημα των γηρατειών σκέφτεται και χαμογελάει χαιρέκακα από μέσα της για τους νέους που έχουν μαλλιά μεν αλλά δεν προλαβαίνουν να ξεκουραστούν το μεσημέρι. Ξαφνικά θυμάται καθώς στριφογυρίζει ότι η φίλη της η Μαρία της λέει ότι εκείνη για να κοιμηθεί εύκολα κλείνει τα μάτια και σκέφτεται σπίτια και ανθρώπους που ζούσαν σε αυτά πιο παλιά στο χωριό γυρνώντας με το μυαλό της σε όλες τις γειτονιές, άλλοτε πάλι μετράει τα παράξενα γυναικεία ονόματα που υπάρχουν στην γειτονιά της από της εκκλησιάς το λαγκάδι μέχρι την Παράδεισο, πόσοι έχουν πάει στο εξωτερικό ή έχουν πεθάνει και πού βρίσκονται τώρα τα παιδιά τους. Σκέφτεται να κάνει και αυτή αυτό το κόλπο.
Το μυαλό της πάει στο γεφύρι του χωριού της που έχει πάθει ζημιά από τον σεισμό και τώρα θα αρχίσουν επιτέλους να το φτιάχνουν αλλά θα το αλλάξουν λέει. Πως και τι δεν κατάλαβε. Έτσι έγραψε ο Στρατής στο Κάτω από τον Πλάτανο. Μακάρι να αρχίσουν επιτέλους και αν είναι για καλό ας αλλάξει κιόλας. Τρισήμυσι χρόνια πέρασαν ήδη. Είχε περάσει τις προάλλες από εκεί με τα πόδια και στεναχωρέθηκε πολύ για την κατάσταση που επικρατούσε με τα μπάζα και τα σκουπίδια.
Ποταμό μεγάλο δεν έχει το χωριό της. Ένας ξεροπόταμος υπάρχει που αν ήταν βροχερή η χρονιά «κατέβαινε» το χειμώνα και ξεραινόταν το καλοκαίρι. Με ένα απλό γεφύρι χωρίς στολίδια και καμάρες που όμως ήταν το δικό τους. Μερικές φορές το νερό αν ήταν πολύ σκέπαζε μέχρι και τα «αυγά» του, και τρέχαν παλιά όλα τα παιδιά να το απολαύσουν όταν σταμάταγε η βροχή έτσι που κατέβαινε ορμητικό, κατακόκκινο από την λάσπη και στροβιλιζότανε γύρω τους, το γεφύρι που στις ράγες του όταν ήταν ξερός ο ποταμός κρεμόταν τα αγόρια από κάτω και έκαναν μονόζυγο, που πάνω στα τοιχία του που συγκρατούσαν τα κάγκελα ανέβαιναν πάλι τα αγόρια, μιλούσαν και γελούσαν με χαζομάρες, αντάλλασσαν τους βόλους και τις ψήφες τους ή τα χαρτονάκια με τις εικόνες ποδοσφαιριστών και ηθοποιών που έβρισκαν στις σοκολάτες, που διηγόταν ιστορίες ή διάφορα κατορθώματα και ανδραγαθήματα δικά τους, αληθινά ή προϊόντα της φαντασίας τους, τα αγόρια που έβαζαν στοιχήματα μεταξύ τους μαλώνοντας και παλεύοντας και πείραζαν τα κορίτσια που πέρναγαν τις Κυριακές και γιορτές για βόλτα στον καροτσόδρομο ή σιδηρόδρομο όπως τον έλεγαν. Άραγε από τα κάγκελα ή τις ράγες του γεφυριού πήρε το όνομα σιδηρόδρομος; Παλιά είχε πάντα την απορία γιατί λεγόταν έτσι ο δρόμος μέχρι που κάποιος την ενημέρωσε ότι οφειλόταν στο γεφύρι αλλά για να είναι ειλικρινής δεν πολυκατάλαβε το γιατί. Μάλλον από τις ράγες θα είναι σκέφτηκε. Να θυμηθεί όταν ξυπνήσει να ρωτήσει τον άντρα της που είναι μεγαλύτερος. Ωραίες απορίες έχεις μετά από έναν αιώνα ζωής σε αυτό τον τόπο σκέφτηκε και γέλασε με τον εαυτό της αυτή τη φορά. Το γεφύρι πάντως ήταν ένα σήμα κατατεθέν του χωριού. Ήταν ακριβώς λίγο πριν από την μοναδική είσοδο και έξοδο του προς τα άλλα χωριά και την πρωτεύουσα, τότε δεν υπήρχε περιφερειακός, ανάμεσα στα δυο ελαιοτριβεία, και από εκεί περνούσαν τα αυτοκίνητα που έφταναν ή διέσχιζαν το χωριό για να παν στα Βατερά, τα ζώα φορτωμένα με ελιές, τα κάρα με τα λάδια και εκεί στην πλατιούλα που είχε δίπλα του ήταν η στάση του λεωφορείου που πήγαινε Μυτιλήνη. Αυτό έγινε όταν μεγάλωσαν τα λεωφορεία και ήταν δύσκολο πια να μπουν στο χωριό ενώ πριν έφταναν μέχρι την Παράδεισο. Από εκεί ξεκινούσε βασικά και ο δρόμος της βόλτας και του «νυφοπάζαρου», τότε στα παιδικά και νεανικά χρόνια της που οι ελευθερίες ήταν περιορισμένες και τα αγόρια με τα κορίτσια ήταν σε ξεχωριστές παρέες και αρκούνταν με το να ανταλλάζουν κλεφτές ματιές μεταξύ τους, πειράγματα και γελάκια. Όλο σχεδόν το χωριό εκτός από τους πολύ γέρους πέρναγαν από πάνω του για να περπατήσουν τις Κυριακές στον χωματόδρομο και μετά να κάτσουν στο Αγροκήπιο απέναντι από τον άγνωστο στρατιώτη ή στην Πίστα.
Θυμάται τον πατέρα της με τον Γδούντο και την μαμά της με την Μαρίτσα την γυναίκα του με τα καλά τους, απόγευμα γιορτών να «σουλατσάρουν» πάνω κάτω και πάντα με μια ζακέτα στο χέρι ακόμα και με τις μεγάλες ζέστες. Φοβόταν μήπως την «αρπάξουν» όπως έλεγαν σε κανένα ρεύμα. Αλλά και τα Φώτα το γεφύρι πρωτοστατούσε όταν είχε νερό ο ποταμός. Επάνω του ανέβαινε ο παπάς και έψελνε το «εν Ιορδάνη» και της άρεσε πολύ που γινόταν στον ποταμό η βάφτιση για τον «τζερτζελέ» και την βόλτα. Θυμάται και γελάει, σε καλό να μου βγουν τα γέλια σκέφτεται.
Μια χρονιά που η μάνα της για τα Χριστούγεννα τής έραψε ένα κόκκινο φόρεμα από βελούδο. Πολύ καμάρωνε για αυτό το φόρεμα. Κάπου σε ένα άλμπουμ υπάρχει μια φωτογραφία της με αυτό. Δεν θυμάται αν την έβγαλε ο Ηρακλής ή ο φωτογράφος από τον Πολιχνίτο που ξεχνάει τώρα και το όνομα του. Των Φώτων λοιπόν που ο καιρός ήταν καλός αλλά είχε βρέξει τις προηγούμενες μέρες βγήκαν βόλτα το απογευματάκι με τις φίλες της. Φορούσε το καινούργιο φορεματάκι το περσυνό παλτό της και καινούργια λουστρινένια παπούτσια.Την ώρα ακριβώς που περνούσαν πάνω από το γεφύρι κάποιος από τους νεαρούς που ήταν σκαλωμένοι στα τοιχία κάτι είπε για κόκκινα, αν θυμάται καλά φωτιά στα κόκκινα είπε, γύρισε να τον κοιτάξει και γλύστρισε η γυαλιστερή ακόμα σόλα από το καινούργιο παπούτσι σε λάσπη και αυτή προσγειώθηκε καθιστή σε μια λακκούβα που υπήρχε εκεί με νερό. Μούσκεμα το βρακί της και ευτυχώς που το νερό ήταν λίγο και δεν χάλασε και το βελούδο στα λασπόνερα. Ήθελε να άνοιγε εκείνη τη στιγμή η γη και το γεφύρι μαζί να την καταπιεί γιατί τα αγόρια είχαν ξεραθεί από τα γέλια. Γρήγορα επέστρεψε στο σπίτι να αλλάξει. Η θεία της η Κατίνα που ήταν σπίτι τους για επίσκεψη είπε ότι την μάτιασαν και να βάλει μια μπλε ψήφα μαζί με το φυλαχτό της γιατί τραβάει το κακό μάτι. Αυτή ή η ψήφα δεν κατάλαβε. Πολύ που την ένοιαζε όμως εκείνη τη στιγμή το κακό μάτι. Τα μάτια των αγοριών που την είδαν να πέφτει την ένοιαζαν και το γέλιο τους το κοροϊδευτικό. Μα αφού οι παλιοί έλεγαν ότι δεν ματιάζονται αυτοί που έχουν γαλανά μάτια… ήταν η τελευταία σκέψη της πριν βυθιστεί στον ύπνο.
Υ.Γ. Αποδεχόμενη την πρόσκληση- πρόκληση του Στρατή προσπάθησα μολονότι το γεφύρι ήταν φέουδο των αγοριών και δεν διέθετα αρκετό υλικό και μνήμες, να το ζωντανέψω. Δύσκολη υπόθεση. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα. Παρακαλώ να εκτιμηθεί η προσπάθεια.
Ακυρώνεται η συζήτηση του κανονισμού καθαριότητας, που είχαμε δημοσιεύσει πριν λίγες μέρες, στο επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο, όπως είχε προγραμματιστεί. Αιτία οι πολλές αντιδράσεις που δημιούργησε.
Απορία: Οι δημοτικοί σύμβουλοι της Επιτροπής Ποιότητας ζωής που τον ψήφισαν τον είχαν διαβάσει και τον έβρισκαν σωστό ή έτσι χωρίς ενδοιασμούς είπαν το “ναι” από “παραταξιακή νομιμοφροσύνη”;
Σε μια ομάδα που ανεβάζει παλιές φωτογραφίες ο Δημήτρης Τσερδάνης ανέβασε την παρακάτω φωτογραφία από τη θεατρική παράσταση που ανέβασε μια ερασιτεχνική ομάδα του χωριού το 1958 με το έργο του Δ. Ψαθά “Ένας βλάκας και μισός”.
Διακρίνονται μπροστά οι δάσκαλοι Κώστας Λαμπρινός και Γιώργος Ταξείδης. Οι πρωταγωνιστές του έργου σίγουρα θα τους γνωρίζουν όλους
Έφυγε για το μεγάλο ταξίδι ο Δημήτρης Βογιατζής, ένας χαρισματικός, ακούραστος άνθρωπος, ένας μεγάλος δάσκαλος που είχε χαρίσει άπειρες στιγμές διασκέδασης και είχε προσφέρει την ψυχή του στο χωριό του που τόσο αγαπούσε.
Τώρα πλέον ανήκει στη μεγάλη ορχήστρα του Παράδεισου όπου εκεί θα παίζει ατέρμονα, όπως του άρεσε.
Τον ευχαριστούμε για όσες φορές στάθηκε δίπλα μας και με τη στήριξη του Συλλόγου μας έδωσε τα φώτα του σε μια ολόκληρη γενιά παιδιών που μεγάλωσαν με τις νότες της μουσικής του.
Για πάντα θα παραμείνει στις μνήμες μας, ευχόμενοι να είναι “Αιώνια η μνήμη του”.
Τα πιο ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην κόρη του, στην οικογένειά της και σ’ όλους τους συγγενείς του.
Στη μνήμη του αγαπημένου τους δάσκαλου οι μαθητές του στη μπάντα της Βρίσας Σεβαστός Σάββας, Ειρήνη Καλατζή, Γιάννα Καλατζή, Κώστας Νικέλλης και Ανέστης Νικέλλης πρόσφεραν στον μουσικό κουμπαρά της Βιβλιοθήκης το ποσό των 150€.
Ως γνωστόν μια ομάδα συνταξιούχων που είχαν εισπράξει αναδρομικά το 2013 και το 2014 και δεν τα είχαν δηλώσει έλαβαν από τη ΔΟΥ (οι πρώτοι) ένα μπουγιουρντί με μπόλικες προσαυξήσεις. Στη Βουλή είπαν ότι θα μείωναν τις προσαυξήσεις και έτσι όλοι έκαναν συμπληρωματικές δηλώσεις για κάθε χρόνο ξεχωριστά και περίμεναν τη νέα εκκαθάριση. Τώρα ξαφνικά (χωρίς να γνωστοποιήσουν τις νέες εκκαθαρίσεις) άρχισαν στο αρχικό ποσό που είχαν καταλογίσει να βάζουν επιπλέον προσαυξήσεις!!!
Στο μεταξύ το θέμα παίρνει μια άλλη διάσταση και προοπτική με βάση την ενημέρωση που μας έστειλε ο πάντα καλά ενημερωμένος φοροτεχνικός Δημήτρης Στυλ. Νικέλλης τον οποίο και ευχαριστούμε. Σύμφωνα με την ενημέρωση που παραθέτουμε στη συνέχεια διοικητικά εφετεία έχουν βγάλει αντισυνταγματική την ενέργεια των ΔΟΥ και το θέμα βρίσκεται στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΕΤΩΝ 2013 ΚΑΙ 2014 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ……ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ.
Εκδόθηκαν τρεις δικαστικές αποφάσεις πραγματικά βόμβα για τα φορολογικά έσοδα, που αφορούν τα αναδρομικά των συνταξιούχων …….. που ξέχασαν να δηλώσουν τα έτη 2013 και 2014 και τους καταλογίστηκαν πρόσθετοι φόροι « οίκοθεν ». στο τέλος του έτους 2019.
Δύο Διοικητικά Εφετεία της Θεσσαλονίκης (2) και Αθήνας (1), τα οποία έκριναν αντισυνταγματικές τις πράξεις καταλογισμού των αναδρομικών ποσών που βεβαιώθηκαν από τις φορολογικές αρχές στους εν λόγω “ξεχασιάρηδες» συνταξιούχους στα τέλη του 2019.
Με τις υπ’ αριθμόν αποφάσεις 759/2019 και 716/2020 των Διοικητικών Εφετείων Θεσσαλονίκης και της 734/2020 του Διοικητικού Εφετείου Αθήνας κρίθηκε αντισυνταγματική η διάταξη της παραγράφου 11 του άρθρου 72 του κώδικα Φορολογικών Διαδικασιών (Κ.Φ.Δ.) του Ν. 4174/2013, η οποία προβλέπει ότι η παραγραφή του δικαιώματος του δημοσίου για την επιβολή φόρου ή προστίμου διακόπτεται με την έκδοση πράξεων προσδιορισμού φόρου ή επιβολής προστίμου, ακόμη και αν οι πράξεις αυτές κοινοποιηθούν στον φορολογούμενο μετά τη λήξη της περιόδου παραγραφής.
Σύμφωνα με το σκεπτικό της δικαστικής απόφασης η διάταξη αυτή οδηγεί σε επιμήκυνση του χρόνου παραγραφής και αντίκειται στις διατάξεις των παραγράφων 1 & 2 του άρθρου 78 του Συντάγματος περί της αρχής διατάξεων ασφάλειας δικαίου.
Η συνήθης πρακτική των φορολογικών αρχών, ήταν η έκδοση πράξεων καταλογισμού φόρου λίγο πριν εκπνεύσει το φορολογικό έτος παραγραφής και η κοινοποίηση αυτών των πράξεων μετά τη λήξη του.
Το θέμα παραπέμφθηκε στο Σ.Τ.Ε. προς επίλυση, διότι οι παραπάνω αποφάσεις των Διοικητικών Δικαστηρίων έχουν στηριχθεί σε αρκετά σίγουρα και ισχυρά νομικά θεμέλια, πράγμα που ενδεχομένως και το Σ.Τ.Ε. να τις υιοθετήσει.
Σε περίπτωση που το Σ.Τ.Ε. κρίνει θετικά υπέρ των ανωτέρω δικαστικών αποφάσεων, τότε το δημόσιο θ’ αναγκαστεί να επιστρέψει τα χρήματα που εισπράχθηκαν από την παραπάνω βεβαίωση φόρων προκαλώντας νέα διαρροή φορολογικών εσόδων από τα κρατικά ταμεία.
Μετά την παραπάνω αρνητική εξέλιξη η Α.Α.Δ.Ε. και ο διοικητής της Κος Γ. Πιτσιλής με κατεπείγον εγκύκλιο δίνει οδηγίες σε όλες τις φοροελεγκτικές υπηρεσίες της χώρας, σχετικές με το ζήτημα έκδοσης και κοινοποίησης καταλογιστικών πράξεων εντός των προβλεπόμενων προθεσμιών παραγραφής.
Η εγκύκλιος με Αρ.Πρωτ. : Ο ΔΕΛΗ 1130255 ΕΞ 2020, εφιστά την προσοχή των προισταμένων των Υπηρεσιών στους οποίους και απευθύνεται, να παρακολουθούν τον χρόνο έκδοσης των καταλογιστικών πράξεων ανεξαρτήτως της χρήσης που αφορούν, να κοινοποιούν αυτές εντός του έτους κατά το οποίο λήγει το δικαίωμα της Φορολογικής Διοίκησης για την έκδοση πράξης προσδιορισμού φόρου και μέχρι την 31/12 του εν λόγω έτους.
