Μια επισήμανση ιδιαίτερα για τους χωριανούς μας που ζουν μακριά απ’ το χωριό και έχουν εδώ λιοκτήματα που δεν θέλουν να ρημάξουν.
Από τις παραπάνω φωτογραφίες γίνεται φανερό ότι σε πολλά λιοκτήματα που μένουν ακαλλιέργητα φυτρώνουν πολύ εύκολα πεύκα και θάμνοι τα οποία μεγαλώνουν πολύ γρήγορα. Επομένως είναι πολύ εύκολο σε λίγα χρόνια ένα λιόκτημα να μετατραπεί σε δασική έκταση και να γίνουν αγνώριστα για τους ιδιοκτήτες τους!
Ένα όργωμα ανά τακτά χρονικά διαστήματα είναι απαραίτητο.
Αφού μας ξεκούφανε η νοτιά πριν μια βδομάδα, αφού μας χόρτασε το διψασμένο χώμα η διήμερη βροχή και κατέβηκε και το ποτάμι, ήρθε η ζεστή μπουνάτσα της Πρωτοχρονιάς που συνεχίζεται και σήμερα. Μέρες “χαρά Θεού” κατά τη συνηθισμένη έκφραση, μέρες ό,τι πρέπει για το λιομάζωμα (στο οποίο έχουν απομείνει ελάχιστοι πια), μέρες εξαιρετικές και για τους “πεφτσίτες” που έχουν γεμίσει όλα τα …κατατόπια! Κατατόπια που καλύτερα από εμάς γνωρίζουν μερικοί “ειδικοί” αγιασώτες που έρχονται, μαζεύουν ασταμάτητα και τους μεταφέρουν στην αγορά της Μυτιλήνης. Λένε ότι δεν υπάρχουν πια στο πευκοδάσος της Αγιάσου και της Αχλαδερής (όπου είχαν βγει πρώιμα) και γι αυτό …μας προτιμούν!
Λέτε οι μέρες αυτές να έχουν πάρει τη θέση των Αλκυωνίδων και ο υπόλοιπος μήνας να μας σφίξει τα λουριά; Οψόμεθα!
Από το παρακάτω άρθρο του Μανώλη Μανώλα (στο emprosnet.gr) σχετικό με τον παραπάνω δρόμο προκύπτει η πληροφορία ότι η γραφειοκρατία για το έργο συντομεύεται και έτσι επισπεύδεται η προκήρυξή του. Μια εξαιρετικά θετική πληροφορία.
Στο άρθρο του ο Μανώλης αναφέρεται στα πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στην όλη πορεία και επιτάχυνση του έργου.
Εμείς καλοπροαίρετα κάνουμε δυο επισημάνσεις:
Το άρθρο του Μανώλη
Το γεγονός ότι το οδικό έργο Αμπελικός -Σταυρός, συζητήθηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο προκειμένου να αξιοποιηθεί η δυνατότητα υπαγωγής στο νόμο 7Α, ανάβοντας έτσι το «πράσινο φως» να δημοπρατηθεί το ταχύτερο δυνατόν, παράλληλα με τη διαδικασία των απαλλοτριώσεων, αποτελεί μια ευχάριστη εξέλιξη προς το τέλος του 2021, για τον πολύπαθο αυτό δρόμο, που περιμένει εδώ και πολλά χρόνια να ασφαλτοστρωθεί και να ενώσει στο νοτιότερο σημείο του νησιού μας τους δυο δήμους. Είναι αλήθεια ότι ο δρόμος αυτός, παρόλο που η προκήρυξη της μελέτης του έγινε επί νομαρχίας ακόμη του Π. Βογιατζή, έμεινε για μεγάλο διάστημα στα συρτάρια για να επισπευστούν οι διαδικασίες για την ολοκλήρωση της μελέτης και κυρίως της χρηματοδότησής της τα τελευταία χρόνια. Επειδή είναι χρήσιμο να θυμόμαστε ποιοι έπαιξαν ρόλο για να φθάσουμε σήμερα να συζητούμε για τη δημοπράτηση του έργου, αξίζει να αναφερθούμε, πέρα από τους παράγοντες που εσχάτως φρόντισαν να επισπευστούν οι εν λόγω διαδικασίες, φέρνοντας το στο Υπ. Συμβούλιο και μιλάμε για τον Περιφερειάρχη Κ. Μουτζούρη και τον κυβερνητικό βουλευτή Χ. Αθανασίου, και στο δήμαρχο Μυτιλήνης Στρατή Κύτελη, που με ενέργειες του όταν ήταν ακόμη κοινοτάρχης Σταυρού, της γενέτειρας του, έθεσε θέμα ασφαλτόστρωσης του χωμάτινου δρόμου που συνέδεε την περιοχή του Πλωμαρίου μέσω Αμπελικού, με τον Σταυρό και τα Βατερά. Αλλά και την περίοδο που για μικρό χρονικό διάστημα βρέθηκε στο …τιμόνι της Περιφέρειας, τότε που υπήρχε η εκκρεμότητα με την ανακήρυξη της Χρ. Καλογήρου, φρόντισε με τη συμβολή και του Χ. Αθανασίου να εξασφαλιστεί πρόσθετη χρηματοδότηση για την ολοκλήρωση της μελέτης του έργου. Και βέβαια από την αναφορά των προσώπων που κατά κάποιο τρόπο εμπλέκονται με τον εν λόγω δρόμο δεν πρέπει να εξαιρεθεί και ο παπά Στρατής Κακάμπουρας του Αμπελικού, που αν και δεν είχε κάποια θεσμική ιδιότητα, ήταν αυτός που από μέρους της τοπικής κοινωνίας της περιοχής σταθερά και μόνιμα πίεζε και ρωτούσε, κρατώντας στην επικαιρότητα την υπόθεση αυτή. Οπως το έχουμε επισημάνει πολλές φορές τα έργα για να υλοποιηθούν χρειάζεται πολλοί να συμβάλλουν και να βάλουν το …πετραδάκι τους . Από τον αρχικό σχεδιασμό μέχρι την δημοπράτηση και την ολοκλήρωση εμπλέκονται πολλοί παράγοντες, τις περισσότερες φορές και από διαφορετικές παρατάξεις, και γι αυτό αξίζει η αναφορά τους, γιατί πρέπει να αποδίδονται τα του Καίσαρος στον Καίσαρα για να γνωρίζει και η κοινή γνώμη τη συμβολή του καθένα. Ετσι πρέπει…
Λόγω εφαρμογής του πρωτοκόλλου για την αποφυγή διάδοσης του κορονοϊού, ενημερώνονται οι χωριανοί ότι το αρτοποιείο του Τριανταφύλλου θα παραμείνει κλειστό για 5 μέρες.
Στο δημοσίευμα αυτό ένας χωριανός μας απευθύνεται στον εκδότη της εφημερίδας και παραπονιέται ότι δεν γράφει για τα Βατερά, τα οποία προοδεύουν (αναφερόμαστε στον Αύγουστο του 1957) έχοντας αποκτήσει ένα καινούριο καφενείο (των αδελφών Πελέκου που τελευταία το λειτούργησε ως ψησταριά ο Χάρης Πιτζάς) και ένα εκκλησάκι (τον άγιο Ευστάθιο) που θα εγκαινιάζονταν σε λίγες μέρες και φυσικά την πανέμρφη παραλία και πεντακάθαρη θάλασσα.
Το παρακάτω απόσπασμα της εφημερίδας Ταχυδρόμος της Μυτιλήνης δημοσίευσε ο Γιώργος Μαργαρίτης στο fb, στις παλιές φωτογραφίες της Βρίσας.
Ο εκδότης, που υπογράφει με το ψευδώνυμο Σείριος, απαντά στον επιστολογράφο του και τον κατακεραυνώνει με σαφείς κατηγορίες εναντίον όλων των χωριανών ότι δεν προστατεύουν το περιβάλλον των Βατερών. Επισημαίνει κυρίως δυο θέματα. Το ένα αφορά την αμμοληψία και το άλλο την ξύλευση του πευκοδάσους που πλαισίωνε (και πλαισιώνει) την έκταση του οικισμού.
Είναι πολύ οξύς ο Σείριος, που δεν είναι άλλος από τον Θίελπι Λευκία, τον εκδότη της εφημερίδας την περίοδο 1956-57, έναν από τους συντελεστές της Λεσβιακής άνοιξης, φίλο και συνεργάτη του Στρατή Μυριβήλη, βουλευτή Λέσβου με το κόμα των Φιλελευθέρων και με το Σοσιαλιστικό και ο οποίος τα καλοκαίρια του τα περνούσε στα Βατερά, έχοντας το σπίτι του στην Στραβή Βαλανίδα, στους πρόποδες των πευκόφυτων λόφων στους οποίους αναφέρεται στην απάντησή του.
Ο Λευκίας πέθανε το 1957 στα γραφεία του Ταχυδρόμου. Αν ζούσε σήμερα είμαστε σίγουροι ότι δεν θα μας κατηγορούσε και πάλι για την αδιαφορία μας όσον αφορά την προστασία του περιβάλλοντος μας;
Ο Σύλλογος εθελοντών αιμοδοτών “Άγιος Παντελεήμων” διοργανώνει μια ακόμα εθελοντική αιμοδοσία στην Παρασκευή 7 Ιανουαρίου.
Από την Ειρήνη Πετρέλλη
Μέσα σ’ ένα χαμόσπιτο μικρό
ζούσε ένα παιδάκι
χαρούμενο και ζωηρό
και πολύ πολύ σκεφτικό.
Ερχότανε Χριστούγεννα
Πρωτοχρονιά και Φώτα
και τα παιδιά χαρούμενα
κι αυτό όλο σκεφτόταν
Άραγε αυτές τις γιορτές
τί δώρο να ζητούσε απ’ τον Αϊ Βασίλη
Μα είναι δώρο ακριβό, μονολογούσε,
και γι αυτό δεν έγραψε ούτε γράμμα
Μα ο Αϊ Βασίλης έβλεπε
κρυφά μες την καρδιά της
το όνειρό της το κρυφό
να της το κάνει αληθινό.
Και ω! του θαύματος παιδιά
και με το χέρι στην καρδιά
παίρνει απόφαση και φτάνει
το όνειρό της να της κάνει.
Βρίσκει στην πόρτα το κλειδί
ανοίγει σιγά σιγά να μην το δει κανείς,
αφήνει το δώρο του σιωπηλά
και φεύγει, με μια μια κάρτα κρεμασμένη
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ,
ΝΑ ΣΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ!
Την φωτογραφία μας έστειλε ο Philippe de Prateare, ο Βέλγος εραστής της φύσης του χωριού μας, που δεν χάνει ευκαιρία να την αποθανατίζει με όμορφες φωτογραφίες.Από τη φωτογραφία αυτή φαίνεται πόσο διανοίχτηκε η κοίτη στο κύριο τμήμα του γεφυιού αν το συγκρίνουμε με το μικρό αριστερό τμήμα.
Τώρα θα είναι πολύ εύκολο το πέρασμα τρακτέρ και αυτοκινήτων κάτω από τη γέφυρα για την εξυπηρέτηση των αναγκών στα παραποτάμια κτήματα που δεν έχουν πρόσβαση από αλλού.
ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ 2022 ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΌΤΙ ΣΤΕΡΗΘΗΚΑΜΕ ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ.
