Κάτω από τον Πλάτανο…

Με δεδομένο ότι το αρχείο του Συλλόγου της Αθήνας είναι ανεξάντλητο σε φωτογραφίες (τις οποίες όλοι οι χωριανοί με προθυμία δίνουν για να βγούν τα αγαπημένα τους ή φιλικά πρόσωπα απ’ τη “μούχλα” των μπαούλων) και ο γραμματέας του (Κωστής Σταυρινός) ακούραστος πάντα να εξυπηρετεί παρουσιάζω σήμερα και άλλους χωριανούς μας καφετζήδες. Στην παραπάνω φωτογραφία: Οι Χριστόφορος Σωτηρόπουλος με τη γυναίκα του Φρόσω και ο Κώστας Καλατζής (Τσόπα) με τη γυναίκα του Ελπίδα. Το μικρό καφενεδάκι (η Ωραία Ελλάς) τραβούσε τους ρακιτζήδες μέχρι το τέλος του γιατί ο Χριστόφας ήξερε το βασικό μυστικό του μεζέ: την ποικιλά και την εναλλαγή του.

Μια μικρή απόδραση στα Βατερά, όπου για χρόνια τα δυο ή (κατά καιρούς) τρία καφενεία (δεκαετία του 50) εξυπητερούσαν με πολλούς τρόπους τους λιγοστούς παραθεριστές. Ακόμα και …κουρείο λειτουργούσε μέσα στα καφενεία. Στην εικόνα στο καφενείο ιδιοκτησίας Πελέκου τα αδέλφια Κωστής και Θεοχάρης Νικέλλης και ο μεγάλος γιος του δεύτερου Θεολόγος 

Και μιας η κουβέντα το έφερε στα καφενεία να θυμίσουμε ότι πριν από λίγες μόλις δεκαετίες το χωριό μας είχε (ταυτόχρονα ανοιχτά) 18-20 καφενεία. Καφετζήδες πολλοί. Ο καθένας με τα δικά του χαρακτηριστικά. Για όλους και για όλα (τα καφενεία) υπάρχουν ιστορίες και περιστατικά που δε ξεχνιούνται.

Σήμερα θα σας θυμίσω έναν, που γενικά ως καφετζής έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στο χωριό (και όχι μόνο). Τον Χαράλαμπο Προκοπίου (τον Προκόπα). Πρωτοποριακός με το τζουμπόξ του, τις κομπανίες με τις “ντιζέζ”, τις μηχανές που κέρδιζες πακέτα τσιγάρα (αν τα θυμάμαι καλά) και προπαντός την άφθαστη επαγγελματικότητά του. Ακόμα και η ποδιά που φοράει είναι ενδεικτική. Όταν γυρνούσαμε αργά στο χωριό και περνούσαμε από τον Πλάτανο -όπου όλα ήταν κλειστά- το κεφάλι μας στρέφονταν μηχανικά προς τα πάνω για να διαπιστώσουμε ότι “ο Προκόπας είναι ακόμα ανοιχτός”. Μέχρι τέλους κάθε χρονιά έφερνε μουσική για να κάνει το “πανηγύρι” της Ζωοδόχου Πηγής. Ο Χαράλαμπος έπεσε, μπορούμε να πούμε, όρθιος εκεί στο “τεζιάκ”

Υ.Γ. Αν βρω φωτογραφίες θα αναφερθώ και σε άλλους καφετζήδες του παλιού καιρού.

Εδώ και λίγες μέρες έκλεισε και το καφενείο του Καγκάρα στη γειτονιά της “Παράδεισου”. Έτσι το χωριό σκοτείνιασε ακόμα περισσότερο. Στην ουσία στο χωριό έμεινε μονάχα ένα πλήρες καφενείο (Μπινή). Ευτυχώς που συνεχίζουν οι 3 καφετέριες. Υπάρχει βέβαια και το (κυριολεκτικά όμως) καφενείο του Μαργέτα.

Πάντως ακούγονται ότι κάποιοι ενδιαφέρονται να πάρουν και να ξανανοίξουν το καφενείο αυτό (ιδιοκτησίας κάποιου ή κάποιων παιδιών του Γ. Κοντού και της Μαρίας της Στρατγαράδαινας.

Οι κομπανίες του χωριού αρκετές και καλές. Πριν κάποιες δεκαετίες. Τις τελευταίες δεκαετίες, τίποτα. Αν εξαιρέσεις τη μπάντα του συλλόγου με τον Δημήτρη Βογιατζή και ότι αυτή …κατέλειπε. Σήμερα γίνεται μια καινούρια προσπάθεια για τα μικρά παιδάκια. Κάθε Κυριακή μαζεύονται στην Αγροτολέσχη και κάνουν μάθημα με έναν αγιασιώτη μουσικό. Καλή επιτυχία. Στις φωτογραφίες έχουμε πνευστά, έγχορδα, την μπάντα και τους …διαδόχους της!!!

Ώρα 12.00 το μεσημέρι. Λιακάδα. Κατάγιαλο στο Χονδροκούκι. Βότσαλα πεντακάθαρα και γιαλιστερά. Θάλασσα τραβηγμένη. Ένα μισοκαλίκι (στα τρία), τυρί, σαλαμάκι και προπαντός μπόλικες πιτιλίδες. Τελειώματα. Όχι λάθος. Καλύτερα, γλιτώματα. Εδώ που καταντήσαμε η καλύτερη στιγμή του λιομαζώματος. Καλύτερη ακόμα και από την “τριψιά”. Μας ζήλεψαν τα σύννεφα και κάλυψαν τον ήλιο. Και του χρόνου. Να ‘χει λίγες, να μας δοθεί η ευκαιρία για καινούρια …γλιτώματα!!!

Στην τοπική κοινωνία του χωριού ή αν θέλετε κάτω απ’ τον Πλάτανο συχνά πυκνά γίνεται μνεία χωριανών μας που έχουν, πριν από χρόνια, φύγει απ’ τον κόσμο τούτο. Με δεδομένο ότι “ο νεκρός δεδικαίωται” πάντα η θύμηση του εκλιπόντα γίνεται για κάτι καλό ή κάτι αστείο που είπε ή έκανε στη ζωή του. Ειδική θέση στα “κουτσομπολίστικα μνημόσυνα” αυτά έχουν βέβαια κάποιοι συγχωριανοί μας οι οποίοι είχαν κάτι το ξεχωριστό.

Με καλή καρδιά και διάθεση θα σας θυμίσουμε κάποιους απ’ αυτούς με βάση αυτά που ακούμε στον Πλάτανο.

Σήμερα θα σας θυμίσουμε τον Κωσταντή. Γνωστός σε όλα τα μαθητούδια του Δημοτικού περασμένων δεκαετιών έχει αφήσει στη μνήμη μας πλειάδα αστείων λόγων και πράξεων μερικά απ’ τα οποία δε μπορούν να γραφούν χωρίς να κοκκινίσει η …οθόνη. Μια μέρα τον ρώτησαν πάνω στη κουβέντα αν τρώει τα αυγά. “Οχ(ι)” απαντά αυτός και στη διευκρινιστική ερώτηση του “γιατί” απαντά αποστομωτικά “ε μοι δίν(ει) η Μιρόπ”!!!

Πριν λίγο καιρό σας είχαμε ενημερώσει για τα παράπονα -τρόπο τινά- του ιερέα μας όσον αφορά το προϊόν των δίσκων που -για διάφορους λόγους- βγαίνουν στην εκκλησία. Και είχαμε σημειώσει ότι μπορούν να υπάρξουν άλλες πηγές εσόδων για την εκκλησία. Σήμερα ο ιερέας μας -με φανερή ικανοποίηση- γνωστοποίησε στο εκκλησίασμα ότι οι συγγενείς και φίλοι του Στρατή Μαργαρίτη, που πέθανε πριν λίγες μέρες, πρόσφεραν στην εκκλησία το ποσό των 320€ που συγκεντρώθηκε αντί για στεφάνια. Παρότρυνε μάλιστα το εκκλησίασμα να μιμηθεί την πράξη αυτή και αντί για στεφάνια να καταθέτει σε αντίστοιχες περιπτώσεις ένα ποσό είτε στην εκκλησία είτε σε κάποιο κοινωφελές ίδρυμα.

Με την οικονομική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και η οποία όλο και χειροτερεύει είναι ομολογημένο από πολλούς (ειδικούς) ότι γυρίζουμε πίσω. Αλλοι λένε ότι γυρίζουμε στο 2000, άλλοι στις δεκαετίες του 50 και του 60. Η αλήθεια είναι ότι δε γυρίζουμε συντεταγμένα όλοι μαζί. ‘Άλλοι γυρίζουν πολλά χρόνια πίσω (δυο άνεργοι στο ίδιο σπίτι) άλλοι λιγότερα (περικοπές μισθών και συντάξεων). Άλλοι μένουν ακλόνητοι χωρίς πισωγύρισμα και φυσικά …τα σαΐνια προχωρούν μπροστά ακόμα και μέσα απ’ την κρίση.

Όταν ακούς ότι πάρα πολλοί συνάνθρωποί μας ψάχνουν για μια μερίδα φαγητό στα συσίτια των δήμων και των μητροπόλεων, όταν ακούς ότι παιδάκια λιποθυμούν στα σχολεία γιατί δεν είχαν να φάνε τίποτα τότε το παρελθόν το βλέπεις ως παρόν.

Πάντως το μαγειρείο του σχολείου -ανακαινισμένο μάλιστα- είναι έτοιμο αν χρειαστεί. Έτσι κι αλλιώς κατά πως πάμε ο λέβητας του καλοριφέρ θα είναι άχρηστος.

Σήμερα το μεσημέρι ο καιρός  έκανε πάλι τη λαμογιά του ρίχνοντας μια μπόρα. Οι περισσότεροι όμως, απ’ όσους ήταν στις ελιές, δεν τσίμπησαν. Περίμεναν λίγο, κάποιοι ξεκίνησαν να φύγουν και ξαναγύρισαν. Σε λίγο η βροχή σταμάτησε, βγήκε και ο ήλιος και έτσι το μεροκάματο “βγήκε” ολόκληρο.

Κυριακή πέφτει φέτος η γιορτή του Αη Γιάννη του Καλυβίτη και γι αυτό θα γίνει αύριο θεία λειτουργία στο εκκλησάκι. Θα αρχίσει στις 8.15 Τον  Άγιο αυτόν το έχουν προστάτη τους εδώ και πολλές δεκαετίες οι “καμναροί” των Βατερών, δηλαδή αυτοί που είχαν, έχουν ή δουλεύουν στα κεραμοποιεία της περιοχής μας. Έτσι κάθε χρόνο έχουν κόλυβα και άρτους. Ψάχνουμε -χωρίς να το έχουμε καταφέρει- να βρούμε αν υπήρχε κάποιος λόγος που επέλεξαν αυτόν τον άγιο για προστάτη τους. Πάντως τα παλιότερα χρόνια γίνονταν καλό το πανηγύρι στη χάρη του.

Γνωστό είναι και το περιστατικό με τον “χαλβατζή” του χωριού, που βλέποντας την παραμονή να είναι ο καιρός πολύ καλός ετοίμασε μπόλικο χαλβά για το πανηγύρι και τα ξημερώματα ακούγοντας τη βροχή που έπεφτε φώναξε στη γυναίκα του να του φέρει τον “εγγλέζικο” (κασμά) για να πάει να τον …χαλάσει. Ένοιωθε όχι μονάχα αγανάκτηση αλλά και δικαίωμα ζωής ή θανάτου (του ξωκλησιού) αφού ήταν χτισμένο στο δικό του χωράφι μέσα.

Από αύριο 14 του μήνα αρχίζει η μέρα να μεγαλώνει και το πρωί. Η ανατολή του ήλιου, που εδώ και 15 μέρες γινόταν στις 7.41, θα γίνει στις 7.40.

Σήμερα ήταν μια καταπληκτική μέρα με λιακάδα που μας αποζημίωσε για την πρωινή παγωνιά εξαιτίας του έντονου κεραγιού που είχε ρίξει.