Θα ξεκινήσω με μια σύντομη ιστορική αναδρομή. Σε πολύ δύσκολους και πολύ πιο φτωχούς χρόνους (αλλά τότε που υπήρχε αυτόνομη Κοινότητα Βρίσας), το 1951, αποφασίστηκε η απαλλοτρίωση οικοπέδων στον Πλάτανο για να χτιστούν δημόσιες τουαλέτες (“πρώτο δείγμα πολιτισμού”, όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της απόφασης) και οι τουαλέτες ετοιμάστηκαν (με πορσελάνινα σκεύη και πλακάκια) το 1953.
Από τότε οι τουαλέτες λειτουργούσαν κανονικά με υπεύθυνο άτομο για τηνκαθημερινή καθαριότητά τους. Απ’ τη δεκαετία του 90 (μάλλον) άρχισαν να πραγματοποιούνται καταστροφές και γι αυτό ο τελευταίος πρόεδρος του χωριού (αείμνηστος Δ. Σιγεώργης) είχε εξασφαλίσει ένα εκατομμύριο δραχμές για την ανακατασκευή τους την οποία δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει. Ο πρώτος καποδιστριακός δήμαρχος Πολιχνίτου μόλις ανέλαβε έχτισε την είσοδο τουαλετών. Η αντίδραση που υπήρξε ήταν έντονη (ο τότε πρόεδρος του χωριού και δημοτικός σύμβουλος με το συνδυασμό του δημάρχου ήρθε σε απόλυτη ρήξη με το δήμαρχο σχετικά με το τί έγινε το ένα εκατομμύριο που υπήρχε για την επισκευή) Αναγκάστηκαν γι αυτό να επισκευάσουν τις τουαλέτες και να τις δώσουν ξανά για χρήση.
Η ελλειπέστατη όμως καθαριότητα και συντήρηση (με ευθύνη των δημάρχων Πολιχνίτου) σε συνδυασμό με την κάκιστη επιπόλαια ή και από σκοπιμότητα χρήση τους, τις οδήγησε σε σύντομο χρονικό διάστημα σε άθλια κατάσταση, τέτοια που κανένας δεν έμπαινε μέσα αλλά χρησιμοποιούσαν σαν υποκατάστατο το διάδρομο της εισόδου με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια αφόρητη δυσοσμία και επικίνδυνη εστία μικροβίων στο κέντρο του χωριού. Το τοπικό συμβούλιο, αφού απέτυχαν οι προσπάθειες του (στον καλλικρατικό τώρα Δήμο Λέσβου) όχι μόνο για την επισκευή αλλά και για τον ορισμό υπεύθυνου για την καθαριότητά τους, αποφάσισε να τις κλείσει. Αυτά είναι τα πραγματικά περιστατικά και αν κάπου κάνω λάθος δέχομαι ευχαρίστως τη διόρθωση.
Σχετικά τώρα με τα σχόλια γύρω απ’ το θέμα που αναρτήθηκαν σε άλλη θεματική (για το νερό που πίνουμε (4)) καταθέτω και την προσωπική μου άποψη:
1. Κατανοώ απόλυτα τα οργισμένα σχόλια τόσο της φίλης Μεταξίας Κώσση από την Αμερική (η οποία με αυτό τον τρόπο αντέδρασε στο μαρτύριο της μητέρας της) όσο και του φίλου Κώστα ο οποίος εξέφρασε το συναισθηματικό του φορτίο που δημιουργεί μια οικτρή κατάσταση που αντιμετωπίζει η υπερήλικη γιαγιά του. Βάλτε τον εαυτό σας στη θέση τους και θα τους κατανοήσετε όλοι.
2. Απορώ γιατί δεν μπορούμε να εκφράσουμε αντίθετες απόψεις χωρίς προσωπικές αιχμές. Θεωρώ ότι το πρόβλημα έχει τις εξής συνιστώσες:
2.1. Η κατάσταση στο χωριό είναι αφόρητη και θα το νοιώσουμε αυτό ακόμα πιο έντονα μόλις ζεστάνει λίγο ο καιρός. Τότε η ζέστη και η έλλειψη βροχής για να πλένει τους δρόμους θα εντείνουν και τη δυσοσμία και τον κίνδυνο ασθενειών.
2.2. Ποιος φταίει για την κατάσταση αυτή; Μου κάνει εντύπωση ότι όλοι όσοι σχολίασαν το θέμα δεν αναφέρθηκαν στους πραγματικούς υπαίτιους, που είναι όσοι δημιουργούν το πρόβλημα, ουρόντας εδώ και κεί. Έλλειψη στοιχειώδους παιδείας και σεβασμού στον ίδιο τους τον εαυτό και στους συγχωριανούς τους. Δεν μπορεί για ότι συμβαίνει “ο λαός” να μη φταίει ποτέ. Εκτός από αυτούς που δημιουργούν το πρόβλημα φταίνε και αυτοί που δεν το αντιμετωπίζουν. Για τον καθένα από μας τους δημότες φταίνε οι υπεύθυνοι άσχετα αν έχουν τη δυνατότητα να το λύσουν ή όχι. Και υπεύθυνη είναι η τοπική αυτοδιοίκηση. Πρώτη υπεύθυνη είναι η Πρόεδρος, ακριβώς επειδή είναι Πρόεδρος. Άμεσα υπεύθυνοι είναι τα υπόλοιπα μέλη του τοπικού συμβουλίου τα οποία δεν είναι (δεν μπορεί να είναι ) αντιπολίτευση αφού δεν υπάρχει πλειοψηφία. Τρία άτομα είναι από τρεις διαφορετικούς συνδυασμούς. Επόμενος φταίχτης είναι ο αντιδήμαρχος Πολιχνίτου ο οποίος εισηγείται για τα έργα που πρέπει να γίνουν στην περιοχή και οποίος διαχειρίζεται το προσωπικό καθαριότητας του Δήμου που υπάρχει στην περιοχή. Από κοντά φταίει ο αντιδήμαρχος ποιότητας ζωής γιατί το θέμα εμπίπτει στην αρμοδιότητά του. Βαθμωτά η ευθύνη μεταφέρεται σε ολόκληρο το δημοτικό συμβούλιο και το Δήμαρχο και ιδιαίτερα στους δικούς μας δημοτικούς συμβούλους.
2.3 Η ευθύνη τώρα σε κάθε περίπτωση αξιολογείται ανάλογα με το τι δικαιώματα δίνει ο νόμος του Καλλικράτη (αλλά και αυτοί που τον υλοποιούν) σε κάθε έναν από τους παραπάνω. Η πρόεδρος και τα μέλη του τοπικού συμβουλίου μπορούν μονάχα να προτείνουν και να εκφέρουν γνώμη. Τίποτα άλλο. Δεν μπορούν να αποφασίσουν τίποτα, δεν έχουν κανένα εργάτη στη διάθεσή τους, δεν διαχειρίζονται ούτε ένα ευρώ. Οι αντιδήμαρχοι και ιδιαίτερα ο τοπικός, θεωρητικά τουλάχιστον, μπορούν να διαθέσουν προσωπικό για την καθαριότητα των τουαλετών μετά από μια υποτυπώδη έστω επισκευή τους. Το δημοτικό συμβούλιο και ο Δήμαρχος έχουν την τελική ευθύνη για το τι γίνεται ή δεν γίνεται σε όλο το Δήμο, πάντα όμως μέσα στα πλαίσια των οικονομικών δυνατοτήτων που έχουν. Οι δικοί μας δημοτικοί σύμβουλοι έχουν ευθύνη στο κατά πόσο προωθούν και στηρίζουν τη λύση του προβλήματος. Επομένως η ευθύνη του καθένα αξιολογείται ανάλογα με το πόσο καλά αξιοποιεί τις δυνατότητες που του παρέχει ο νόμος (και αυτοί που τον υλοποιούν) Εδώ ο καθένας μας δικαιούται να έχει την προσωπική και υποκειμενική του άποψη.
2.4 Τι πρέπει ή τι μπορεί να γίνει. Στα σχόλια που δημοσιεύτηκαν δεν είδα καμιά πρόταση. Εγώ καταθέτω τη δική μου: Επειδή με τη δεδομένη συγκυρία δεν βλέπω άμεση λύση του προβλήματος (επαναλειτουργία των τουαλετών) για την οποία όμως όλοι πρέπει να συνεχίσουμε να διεκδικούμε και επειδή λύση δεν είναι να φύγει το πρόβλημα απ’ τη δική μου πόρτα και να ρθει στη δική σου η μόνη λύση είναι να αναλάβουμε όλοι μας να πείσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας να σταματήσει την απαράδεκτη συμπεριφορά του. Με φιλική κουβέντα. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι θα αλλάξουν συμπεριφορά. Και όποιοι λίγοι συνεχίσουν, μπορούν να πιεστούν να αλλάξουν. Όσο για το σοκάκι της πολύπαθης κυρίας Μαρίας, η οποία δεν έχει άλλο τρόπο αντίδρασης, μια λύση είναι ένας προβολέας με ένα φωτοκύτταρο για να ανάβει μόλις εμφανιστεί ο …επισκέπτης.
