Κάτω από τον Πλάτανο…

Την Τετάρτη συνεδριάζει το δημοτικό συμβούλιο. Υπάρχουν μερικά θέματα που -θεωρητικά τουλάχιστον- ενδιαφέρουν και την περιοχή μας αλλά θέματα ειδικού ενδιαφέροντος για μας είναι δύο. Το ένα αφορά την εκκαθάριση της επιχείρησης των δημοτικών θερμοκηπίων Πολιχνίτου και το άλλο τη διαγραφή του τέλους παρεπηδημούντων από χωριανή μας επιχειρηματία.

Υ.Γ. Ευχαριστούμε το Θοδωρή Κούσκο που είχε την καλή διάθεση να μας στείλει τον πλήρη κατάλογο των 49 θεμάτων που θα συζητηθούν.

Βελόνα δεν έπεφτε χτες στο Πολύκεντρο Πολιχνίτου στην αποκριάτικη εκδήλωση που πραγματοποίησε ο χορευτικός σύλλογος “Μπάλος”.

Θεατρικά δρώμενα στα οποία συμμετείχαν μέλη και φίλοι του συλλόγου και τα οποία σατύριζαν την επικαιρότητα ενθουσίασαν τους θεατές. Τα κείμενα επίσης ήταν από μέλη και φίλους του συλλόγου.

Υ.Γ.  Τώρα που τέλιωσαν οι πρωτοχρονιάτικες πίτες, οι αποκριάτικες εκδηλώσεις είναι μια διέξοδος όχι τόσο για τους απλούς πολίτες αλλά περισσότερο για τους αιρετούς δημοτικούς μας άρχοντες κάθε βαθμίδας.

Πάνδημη η κηδεία του Απόστολου (Λάκη για τους φίλους του) Στεργίου σήμερα. Τον αποχαιρέτισε όλο το χωριό αλλά και πολλοί γνωστοί, συνάδελφοι και φίλοι του από άλλα μέρη.

Επικήδειους εκφώνησαν η δασκάλα Πάτρα Κρουσταλλιού (εκ μέρους των δασκάλων του χωριού) και ο επίσης δάσκαλος Δημήτρης Ταξείδης (εκ μέρους των φίλων του).

Και σήμερα αρκετοί αντί για στεφάνι κατέθεσαν χρήματα στην εκκλησία.

Λίγα λόγια για τον Απόστολο

Ο Απόστολος γεννήθηκε στο χωριό μας το 1938 και μετά τις εγκύκλιες σπουδές του αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία Μυτιλήνης. Παντρεύτηκε την αγαπημένη του Ελένη Μπενή (χωριανή μας) και απόκτησε δυο γιούς, τον Δημήτρη (οικονομολόγο) και τον Στρατή (δάσκαλο) Ως δάσκαλος διορίστηκε στη Λήμνο, όπου εργάστηκε αρκετά χρόνια, αποκτώντας αρκετούς φίλους με τους οποίους είχε καλή επικοινωνία. Στη συνέχεια μετατέθηκε στο νησί μας και υπηρέτησε στο Σταυρό και στο χωριό μας. Το διδασκαλικό του κύκλο έκλεισε στη Μυτιλήνη και συνταξιοδοτήθηκε ως διευθυντής του 6ου Δημοτικού Σχολείου.

Όταν υπηρετούσε στο νησί μας πρωτοστατούσε στις πολιτιστικές δραστηριότητες στο χωριό ως μέλος της (τότε) Επιτροπής Πολιτιστικών Εκδηλώσεων συνεργαζόμενος με τον αείμνηστο Γεώργιο Μανώλα. Τώρα ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού μας ” Άγιος Κωνσταντίνος” ενώ διατέλεσε και τοπικός σύμβουλος στην “Καποδιστριακή” περίοδο. Για αρκετά χρόνια δημοσίευε κείμενά του στο περιοδικό του συλλόγου της Αθήνας “Αντίλαλος”.

Ο Απόστολος είχε ιδιαίτερη έφεση στη λογοτεχνία και ήταν φανατικός βιβλιόφιλος. Την πρώτη μέρα λειτουργίας της βιβλιοθήκης του χωριού μας πέρασε για να μας ευχηθεί, είδε και περιεργάστηκε  τα βιβλία και μονολόγησε “να τελειώσουμες τις ελιές και να ρθω να δανειστώ κανέ βιβλίο”.  Μανιώδης σταυρολεξάκιας τα οποία ξεπετούσε στο άψε σβήσε με παραδεδειγμένη όμως αντιπάθεια στους αριθμούς και τα sudokou. Αντιπαθούσε την τηλεόραση και προτιμούσε συζητήσεις για διάφορα κοινωνικά ιδιαίτερα θέματα. Του άρεσε να διηγείται ιστορίες απ’ τα νεανικά του χρόνια και οι φίλοι του τον χαρακτήριζαν “γλεντζέ” και άνθρωπο της παρέας. Χαρακτηριστικό το αδιάλειπτο χαμόγελό του και τα καλαμπούρια του. Εκτός από άνθρωπος των “γραμμάτων” όμως ήταν και εραστής της φύσης, του χωραφιού και της δημιουργίας με ιδιαίτερη αδυναμία στον λαχανόκηπό του.

Τα καλοκαίρια με όλα τα παιδιά και τα εγγόνια του κοντά του τον έβλεπες να συνοδεύει τα μικρά εγγόνια του στη θάλασσα και τον άκουγες να αντιπαρέρχεται στα καλοπροαίρετα πειράγματά μας με τα λόγια “Για ποια ταλαιπωρία συζητάς. Όταν με το καλό αποκτήσεις εγγόνια θα δεις τι ευτυχία είναι να ασχολείσαι μαζί τους”

Ο θάνατός του απρόσμενος πριν ένα μήνα, όταν πήγε στο Νοσοκομείο, οδηγώντας το αυτοκίνητό του, για μια επέμβαση ρουτίνας, αλλά αναμενόμενος ύστερα απ’ τις μοναδικής σπανιότητας επιπλοκές που παρουσιάστηκαν είχε αναστατώσει το χωριό -και όχι μόνο-με το ερώτημα: “μάθατε τίποτα για τον Απόστολο” να εκστομίζεται καθημερινά απ’ όλα τα χείλη. Και η μοιραία κατάληξη του έθλιψε πραγματικά όλους όσους τον γνώριζαν. Το χωριό μας είναι από σήμερα πιο φτωχό.

«Συνεχίζω ακόμα να γράφω. Κάθε φορά λέω: “αυτό θα είναι το τελευταίο”, γιατί νομίζω πως δε θα έχω να πω τίποτα άλλο. Αλλά η ζωή είναι ανεξάντλητη.

Έτσι απαντά η κυρία Βαρβάρα στην ερώτηση της δημοσιογράφου αν συνεχίζει να γράφει ακόμα! και συνεχίζει:

Δυο ιστορίες που δημοσίευσα τελευταία, για το πώς ο πατέρας μου έχασε τα δυο του βόδια, άρεσαν σε πολύ κόσμο, ενώ εγώ θεωρούσα ότι δεν ήταν και τόσο ενδιαφέρουσες.

Νομίζω ότι αφενός οι θύμισες της κας Βαρβάρας είναι ανεξάντλητες και αφετέρου έχει το μοναδικό ταλέντο ένα απλό θέμα να το παρουσιάζει με τέτοιο τρόπο ώστε να μαγεύει τον αναγνώστη. Ζωγραφίζει με τις λέξεις και είναι οι ζωγραφιές της ολοζώντανες.

Ολόκληρη τη συνέντευξή της μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

8.   Περί  μπακαλιάρου

1949(;) και ο δεύτερος εθνικός διχασμός στο κατακόρυφό του, μαζί και ο πιο ακραίος φανατισμός. Ο χωριανός μας Κ.Ν. ‘εθνικόφρων’ όσο δεν παίρνει άλλο, βγαίνει για ψώνια σε μπακάλικο, του ομόφρονά του βεβαίως Ν.Μ. ( Το :Ου συγχρώνται Ιουδαίοι-Σαμαρείτες: ίσχυε στο απόλυτο- χωριστά ήταν και τα καφενεία ακόμη). Τα προσφερόμενα είδη μπακαλικής, πολύ περιορισμένα  Όμως ο πελάτης μας βλέπει για πρώτη φορά πως υπάρχει σήμερα και μπακαλιάρος εξαιρετικής μάλιστα  ποιότητας, πράγμα για το οποίο εκφράζει το θαυμασμό του και βέβαια ζητάει ν’ αγοράσει από το φίλο μπακάλη, μισή ‘πλάκα’. Όσο ο μπακάλης ασχολείται με το κόψιμο, ζύγισμα και τύλιγμα του ποιοτικού μπακαλιάρου, ο αγοραστής δεν παύει να του πλέκει εγκώμια. Όταν κάποτε τον παραλαμβάνει, τον πληρώνει και κάνει να φύγει, ο φίλος μπακάλης τον ρωτά γιατί εκφράζει τόσο θαυμασμό για την ποιότητα του μπακαλιάρου αφού πρέπει να θυμάται από προπολεμικά ότι ο ρωσικός μπακαλιάρος ξεχώριζε σαφώς από το νορβηγικό και κάθε άλλον. .Εκρήγνυται ο αγοραστής  -Τιιιιιιιι;! Ρώσικος και δε μου το λες; του φωνάζει ενώ κοκκινίζει το πρόσωπο και το φαλακρό του κεφάλι μαζί, πετώντας το δέμα στον πάγκο!  – Συγνώμη, του λέει ο φίλος μπακάλης, δεν θα στο έλεγα καθόλου, θα σ’ άφηνα να τον φας, να τον ευχαριστηθείς και να ξαναπάρεις …αλλά μόλις τώρα σκέφτηκα, πως αν το μάθαινες αργότερα πως είχες δηλητηριαστεί με το κόκκινο μικρόβιο… δεν ξέρω τι θα τραβούσα ….τι κατάρες θ’ άκουγα!

Αναπάντεχος και γι αυτό οδυνηρός ο αποχωρισμός του Απόστολου Στεργίου από την οικογένειά του αλλά και τη μικρή κοινωνία του χωριού μας, η οποία σίγουρα αισθάνεται φτωχότερη.

Αξιοπρεπής, λιτοδίαιτος, με πνευματικές ανησυχίες ο Απόστολος έφυγε από μια ασθένεια η οποία σε όλο τον κόσμο εμφανίζεται σπανιότατα.

Αύριο το πρωί μετά τη λειτουργία θα τον αποχαιρετίσουμε.

Εδώ και μέρες οι τηλεοράσεις στο χωριό δεν “πιάνουν” το κανάλι “Star”. Και όπως είναι φυσικό αυτό αποτελεί μια ακόμα αφορμή διαφωνιών:

“Φταίει ο αναμεταδότης της Αγιάσου” μια άποψη.

Στον Πολιχνίτο το “πιάνουν” άρα δεν είναι αυτή αιτία, δεύτερη άποψη.

Στο Σταυρό προχτές που άλεθα το έβλεπα, τρίτη άποψη ενισχυτική της προηγούμενης.

Πήρα τηλέφωνο στο “Star” και μου είπαν ότι δεν έχει πρόβλημα ο αναμεταδότης τους στην Αγιάσο, και με την άποψη αυτή ολοκληρώνεται η διχογνωμία.

Το ερώτημα είναι ποιος είναι υπεύθυνος να ενδιαφερθεί για το προβληματάκι αυτό αφού ο Δήμαρχος και οι αντιδήμαρχοι διατυμπανίζουν -και ίσως να έχουν δίκιο- ότι δεν έχει δουλειά ο Δήμος με τους αναμεταδότες των ιδιωτικών καναλιών. Μήπως θα πρέπει ο Δήμος, του οποίου περιουσία ήταν οι αναμεταδότες αυτοί επί “Καποδίστρια”, να καθορίσει το τί πρέπει να γίνει και να παραχωρήσει τους αναμεταδότες αυτούς, όπου νομίζει;

Στην πρώτη φωτογραφία το κοινοτικό συμβούλιο (πρόεδρος Αθανασίου Ευστράτιος, μέλη -στη δεύτερη σειρά- Καφαλούκος Κ και Στεργίου Δημ) συνοδεύουν τους επισήμους οι οποίοι είχαν έρθει στην εκκλησία μας κάποια χρονιάρα μέρα, όπως δείχνει το πλήθος του εκκλησιάσματος πίσω τους.

Στη δεύτερη ποζάρει μια παρέα χωριανών, έναν Οκτώβριο της δεκαετίας του 50, στον Άγιο Φωκά. Μαζί τους και τα αγαθά υποζύγια προς τα οποία δείχνουν τη συμπάθεια τους.

(Φωτ. αρχείο Μαρίνου Στεργίου, ο μικρότερος καβαλάρης)

Στον Πολιχνίτο άγνωστοι διαρρήκτες έκοψαν την πόρτα σπιτιού και αφαίρεσαν ηλεκτρικές συσκευές και πιθανόν και άλλα αντικείμενα.