Η Μαρία, σύζυγος του Σεβαστού Σάββα, του πρόσφερε το δώρο της ζωής του: ένα κουκλάκι γένους θηλυκού!

Να σας ζήσει!!! Να είστε γεροί να τη μεγαλώσετε και να την καμαρώσετε όπως επιθυμείτε. Την προίκα φυσικά την αναλαμβάνουν πάντα …οι παππούδες!

Από τον δημοτικό σύμβουλο Στρατή Καραγεωργίου πήραμε και δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο για τις θερμοπηγές.

Διάβασα τη συζήτηση για τις θερμές πηγές της περιοχή μας και θα ήθελα να αναφέρω μερικά πράγματα για την υπόθεση αυτή.

Οι θερμές πηγές και η εκμετάλλευση τους, είναι μία δύσκολη υπόθεση με διάφορες παραμέτρους. Το ιαματικό ρευστό ανήκει στο Ελληνικό κράτος και είναι αυτό που δίνει το δικαίωμα-άδεια χρήσης του. Δεν είναι ιδιοκτησία κανενός άλλου.

Σήμερα πραγματοποιείται μία προσπάθεια καταγραφής και αξιοποίησης των θερμών πηγών της χώρας, προωθώντας την ιδιωτική πρωτοβουλία, μακριά από τις εσωστρέφειες του παρελθόντος. Εσωστρέφειες που έχουν καταφέρει να καταστρέφουν τον τόπο μας.

Κανείς δεν λέει να πουλήσουμε ή ακόμα περισσότερο να χαρίσουμε τον πλούτο της χώρας μας σε άλλους. Είναι άλλο η ιδιωτική πρωτοβουλία και τελείως διαφορετικό πράγμα το ξεπουλάω κάτι στους ξένους.

Οι θερμές πηγές είναι πηγή πλούτου για μία περιοχή, τόσο από ιαματικής πλευράς όσο και από τη χρήση τους ως πηγή θερμότητας (θέρμανση κτιρίων, θερμοκηπίων κ.α.). Βέβαια η εκμετάλλευση τους απαιτεί έρευνα και μελέτη για να προστατευτούν από την χρήση τους.

Παράδειγμα αν από τις θερμές πηγές Πολιχνίτου επιχειρήσουμε να θερμάνουμε κάποια κτίρια ή όλο το χωριό υπάρχει ο κίνδυνος να προκαλέσουμε πρόβλημα στη θερμοκρασία των πηγών. Το θερμό ρευστό πάει στο κτίριο, δίνει θέρμανση στο νερό του καλοριφέρ και επιστρέφει πίσω στη πηγή με μείωση της θερμοκρασίας του. Θα πρέπει να υπολογιστεί η μείωση της θερμοκρασίας και οι επιπτώσεις που θα έχει στο γεωθερμικό πεδίο.

Το θερμό ρευστό έχει μέσα του κάποια στοιχεία που προσφέρουν στην ιαματική χρήση του από τον άνθρωπο. Μπορεί όμως να γίνει επικίνδυνο αν δεν ελεγχθούν όλες οι επιπτώσεις του στον ανθρώπινο οργανισμό.

Σήμερα στη περιοχή μας υπάρχουν δύο θερμές πηγές τις οποίες για διαφόρους λόγους εσωστρέφειας και αγκυλώσεων που μας διακρίνουν δεν τις έχουμε αξιοποιήσει, ως νησί. Του Λισβορίου που δεν λειτουργούν και του Πολιχνίτου που υπολειτουργούν με περίεργο καθεστώς.

Θα σας αναφέρω μόνο τη περίπτωση των Ιαματικών Λουτρών Πολιχνίτου, για να καταλάβουμε τι εννοώ. Θα μπορούσα να αναφέρω όλο το μέγεθος των προβλημάτων αλλά είναι αδύνατο να αναπτυχθεί σε κείμενο εδώ μέσα.

ΙΑΜΑΤΙΚΑ ΛΟΥΤΡΑ ΠΟΛΙΧΝΙΤΟΥ

Για τη λειτουργία των ιαματικών λουτρών είχε δημιουργηθεί από παλιά μία ανώνυμη εταιρία λαϊκής βάσης (ήταν στη μόδα τότε) με διοικητικό συμβούλιο και μετόχους. Ο Δήμος Πολιχνίτου είναι ο βασικός μέτοχος με λιγότερο, όμως από το 50% των μετοχών και οι υπόλοιπες μετοχές (πάνω από το 50%) είναι διασκορπισμένες σε κατοίκους του Πολιχνίτου.

Η εταιρία μίσθωσε τα ιαματικά λουτρά στον κύριο Τσελεμπιδάκη με οικονομικό αντάλλαγμα.

Ως ανώνυμη όμως εταιρία έχει κάποιες φορολογικές υποχρεώσεις προς το κράτος, της οποίες δεν εκπλήρωσε. Για παράδειγμα έχει να καταθέσει ισολογισμούς για πάνω από 10 χρόνια. Έτσι πριν το 2009  η Νομαρχεία Λέσβου (ως όφειλε) ζητά το κλείσιμο της εταιρίας και την εκκαθάριση της.

Το έτος 2010, μετά από αντιδράσεις της τότε αντιπολίτευσης του Δήμου Πολιχνίτου και μετά από αδυναμία που προέκυψε για πολυετής μίσθωση που ζήταγε ο κύριος Τσελαμπιδάκης,  για να μπορέσει να εντάξει τα ιαματικά λουτρά σε κάποιο πρόγραμμα. Η Δημοτική Αρχή του κυρίου Συκά αποφάσισε να ασχοληθεί με το πρόβλημα.  Ανατέθηκε η υπόθεση σε δύο άτομα που ασχολούνται με εταιρίες, τους κυρίους Πανσεληνά Στρατή και Σαλταμάρα Γιώργο να προτείνουν λύσεις. Έτσι μετά από εισήγηση τους, έγιναν οι παρακάτω ενέργειες:

• Με δικαστική απόφαση ορίστηκε νέο διοικητικό συμβούλιο με μοναδικό σκοπό να πραγματοποιήσει γενική συνέλευση των μετόχων και την εκλογή συμβουλίου.
• Έγινε γενική συνέλευση των μετόχων και εκλέχτηκε το νέο διοικητικό συμβούλιο της εταιρίας. Επίσης στη γενική συνέλευση αυτή, αποφασίστηκε η αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρίας, ώστε να βρεθούν τα χρήματα για να πληρωθούν οι υποχρεώσεις της εταιρίας (ήταν περίπου 51.000,00 ευρώ)
• Το Δημοτικό Συμβούλιο της εποχής εκείνης αποφάσισε να διαθέσει ο Δήμος το ποσό των 51.000,00 ευρώ (δεν θυμάμαι με ακρίβεια το ποσό) για να αγοράσει μετοχές τις εταιρίας.

Με τις παραπάνω ενέργειες θα λυνόταν το οικονομικό πρόβλημα της εταιρίας και δεν θα κινδύνευε να βρεθούν σε πλειστηριασμό τα περιουσιακά της στοιχεία.

Δυστυχώς ο τότε Δήμαρχος κύριος Συκάς δεν διέθεσε το ποσό των 51.000,00 ευρώ, θεωρώντας μάλλον, ότι είναι προτιμότερο να αγοράσει ο Δήμος το σπίτι του κυρίου Μπάρου από το να σώσουμε τα ιαματικά λουτρά Πολιχνίτου (ήταν την ίδια εποχή).

Η νέα Δημοτική Αρχή Βουνάτσου και ο πρόεδρος της ΑΔΕΛ κύριος Ταξείδης, έθεσαν την εταιρία σε εκκαθάριση.

Έτσι σήμερα η εταιρία και κατά επέκταση τα ιαματικά λουτρά Πολιχνίτου βρίσκεται σε εκκαθάριση, κινδυνεύοντας να σταματήσει η λειτουργία τους και να βγουν σε πλειστηριασμό τα ακίνητα της εταιρίας.

Για να μην γίνει παρανόηση εννοώ τα οικόπεδα που βρίσκονται τα ιαματικά λουτρά Πολιχνίτου, όχι οι θερμές πηγές Πολιχνίτου. Αυτές ευτυχώς ανήκουν στο Ελληνικό κράτος και στους Πολίτες του.

Υ.Γ. Η σωστή ιδιωτική πρωτοβουλία δεν σημαίνει ξεπούλημα. Οι λάθος χειρισμοί και οι αγκυλώσεις του παρελθόντος σημαίνουν ξεπούλημα, υποχρεωτικό μάλιστα στις περισσότερες περιπτώσεις.

Από το φωτογραφικό αρχείο της Μαρίας Κατσιγίνη Καραΐσκου

Στο μέσον διακρίνεται η γιαγιά της Μαρία Αλατζάδαινα, καθαρίστρια του σχολειου και μαγείρισσα

Εμπρησμός(;) σε όχημα Ρουμάνου στον Πολιχνίτο

Να μη γρινιάζουμε μόνο. Το μνημόνιο άνοιξε πολλές πληγές αλλά έφερε και καλά!!! Ξαφνικά τα παιδιά αγάπησαν τους υπερήλικες γονείς τους! Πριν από καιρό είχαμε γράψει ότι το γηροκομείο Πολιχνίτου παρότι δόθηκε στα Φιλανθρωπικά καταστήματα της Μητρόπολης για να το λειτουργήσει δεν προβλέπεται να δεχτεί -στο ορατό μέλλον- γέροντες για τον απλό λόγο ότι δεν υπάρχουν αιτήσεις.

Οι υπερήλικες μεταφέρονται από τα γηροκομεία στα σπίτια γιατί τα παιδιά έχουν ανάγκη τη σύνταξη!!! Το παρακάτω κείμενο αναφέρεται στο θέμα αναλυτικά και παρότι δεν έχει σχέση με την περιοχή μας είναι ενδιαφέρον γιατί το πρόβλημα είναι κοινό.

Ένα μετά το άλλο αδειάζουν τα δωμάτια των γηροκομείων και των ξενώνων φιλοξενίας ηλικιωμένων στην Πάτρα και την ευρύτερη περιοχή .
Αιτία για την «ομαδική» εκκένωση των μονάδων …
φροντίδας ηλικιωμένων στην περιοχή, η οικονομική κρίση, η οποία μαστίζει χιλιάδες οικογένειες που δεν έχουν πλέον από πουθενά εισόδημα ή το βλέπουν καθημερινά να μειώνεται.
Σε μια προσπάθεια τόνωσης των οικονομικών τους, ο ένας μετά τον άλλο γιοί και κόρες, που είχαν κυριολεκτικά «παρκάρει» τους γονείς τους στα ιδρύματα αυτά, σπεύδουν και τους αποσύρουν, καθώς τώρα που ήρθε η εποχή των ισχνών αγελάδων, έχουν κάτι παραπάνω από ανάγκη την σύνταξη που παίρνουν οι γέροι γονείς τους.
Σε πολλές μονάδες φροντίδας υγείας της περιοχής , εκεί που άλλοτε επικρατούσε το αδιαχώρητο και χρειαζόταν ακόμα και μέσον για να βάλει κάποιος τους γέρους γονείς του – γινόταν και επιλογή ανάλογα με το ύψος της σύνταξης που θα έδινε ο «τρόφιμος» – σήμερα συναντά κανείς άδεια δωμάτια, ενώ η ανάκληση στον οικογενειακό ιστό ανθρώπων που κάποτε έκαναν μήνες να δεχθούν επίσκεψη, έχει πάρει μορφή χιονοστιβάδας.
Υπεύθυνοι ιδιωτικών μονάδων αλλά και ιδρυμάτων φιλοξενίας γερόντων στην περιοχή καταθέτουν πλέον ανοικτά τον προβληματισμό τους ακόμα και για την επιβίωση τους, καθώς σε λίγο δεν θα υπάρχει κανένας στους θαλάμους.

Του αγίου Χαραλάμπου σήμερα και γιορτάζουν αρκετοί Μπάμπηδες, Χαρίλαοι και Χαραλαμπίες. Χρόνια πολλά σε όλους

Το όνομα Χαράλαμπος ευδοκιμεί κατά κόρον στον Πολιχνίτο. Από κει …κολλήσαμε και στο χωριό.

Το πρωί μια οικογένεια με εορτάζοντα Μπάμπη ξεκίνησε απ’ το χωριό να πάει στον Άγιο Χαράλαμπο στην Αγία Παρασκευή αλλά αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω διότι ο Βούβαρης είχε ξεχειλίσει και ήταν αδύνατον να περάσουν από το γεφύρι.

Αφού το έχω γράψει επανειλλημένα ότι όσες φορές πήγα για πευτσίτες δεν βρήκα παρά μόνο έναν, αφού το είχα πει και προφορικά στον ίδιο, αυτός ο σαδιστής με βομβάρδισε με φωτογραφίες απ’ τις επιτυχίες του χωρίς να έχει την ευαισθησία να στείλει “μια τηγανιά”!!!

Επιπλέον ζητά ο …τσιγκούνης και ανωνυμία, προφανώς για να μη πλακώσουν στο σπίτι οι απροσκάλεστοι φίλοι.

Το μόνο που θα καταφέρεις φίλε μου θα είναι να με στείλεις μέσα στη λασπουριά να ψάχνω πάλι.

Δε βαριέσαι γερός να είσαι και πάντα επιτυχίες. Εμάς τους άτυχους μας αρκεί και το “φάτε μάτια ψάρια…”

4. Μιχαλιός κατά Μικέ

 Ξέχωρος τύπος ο Μιχαλιός.( το επίθετό του δεν το μάθαμε ποτέ) Ήρθε πρόσφυγας κατά το διωγμό, χωρίς οικογένεια. Τα δυο απαραίτητα για την επιβίωση του, δουλειά, στέγη και ένδυση τα βρήκε μια κι έξω αφού εντάχθηκε σε μια οικογένεια. Μιλούσε καθαρά ελληνικά (όχι την ντοπιολαλιά), γινόταν παιδί με τα παιδιά και δεν δίσταζε να λέει την αλήθεια έναντι όλων, ίσια και ντόμπρα. Καθώς του άρεσε να ακούει και να μαθαίνει, στο καφενείο έστηνε αυτί, άκουγε και τύπωνε… Παραμυθάς ο ίδιος, ήθελε να ακούει ιστορίες και παραμύθια και από άλλους. Όταν έμαθε ότι στον Παράδεισο συχνάζει ένας που διηγιόταν αληθινές ιστορίες με περιπέτειες του, βρήκε τρόπο να πάει να τον ακούσει, έστω για μια φορά.

-Με συγχωρείτε κύριε Μικέ μου, (λέει μόλις τέλειωσε την πρώτη ιστορία του κι άρχιζε απνευστί τη δεύτερη) τα τελευταία που μας είπες, δεν τα κατάλαβα καλά… Όταν είχε βάλει νερά το καΐκι σας και κόντευε να βουλιάξει από τη μεγάλη φουρτούνα, εσύ παλικαράκι ακόμα πήδηξες μέσα στ’ αμπάρι κι από κει άρπαζες τα σακιά με την άμμο (έρμα) και τα πετούσες πάνω από την κουπαστή απ’ ευθείας στη θάλασσα?… Ε λοιπόν αυτό εγώ δεν το πιστεύω! Εσύ λέεεγε τα !Λέγε τα για τα παιδάκια…! Εγώ πάντως δεν τα πιστεύω}Πονηρά κρυφοχαμόγελα στην ομήγυρη που αρχίζει να διαλύεται και ένα δήθεν χαμόγελο από το Μικέ που βέβαια δεν συνεχίζει για κείνη τη μέρα τουλάχιστον..

Όπου κι αν πας, όσο κι αν εκτιμήσεις τους ανθρώπους που έχεις τώρα γύρω σου, την παλιά σου γειτονιά δεν την ξεχνάς. Τους ανθρώπους της, τα χούγια τους, τις χαρές τους, τις φωνές τους, τα αστεία τους, την ανθρωπιά τους. Οι πολλοί (απ’ τους μεγάλους) έχουν φύγει αλλά στα μάτια τα δικά μας υπάρχουν, τους βλέπουμε, τους ακούμε και τους θυμόμαστε.

Αυτοί που έχουν φύγει: Πελαγία Κουγκούλιου, Βαγγέλης Γανώσης,  Ζαχαρώ Γομοπούλου (Τσιλέκαινα), Παναγιώτης Γομόπουλος, Νικόλας  Σιγιώργης.

Ο δρόμος ντουσεμές και χορταριασμένος, τα σπίτια σχετικά απεριποίητα, η γειτονιά όμως γεμάτη και οι άνθρωποι,  Άνθρωποι! Η γειτονιά, πραγματική, ανθρώπινη, ζεστή γειτονιά!!!

(απ’ το φωτογραφικό αρχείο Μαρίας Κατσιγίνη-Καραΐσκου)