Αναπάντεχος και γι αυτό οδυνηρός ο αποχωρισμός του Απόστολου Στεργίου από την οικογένειά του αλλά και τη μικρή κοινωνία του χωριού μας, η οποία σίγουρα αισθάνεται φτωχότερη.
Αξιοπρεπής, λιτοδίαιτος, με πνευματικές ανησυχίες ο Απόστολος έφυγε από μια ασθένεια η οποία σε όλο τον κόσμο εμφανίζεται σπανιότατα.
Αύριο το πρωί μετά τη λειτουργία θα τον αποχαιρετίσουμε.
Εδώ και μέρες οι τηλεοράσεις στο χωριό δεν “πιάνουν” το κανάλι “Star”. Και όπως είναι φυσικό αυτό αποτελεί μια ακόμα αφορμή διαφωνιών:
“Φταίει ο αναμεταδότης της Αγιάσου” μια άποψη.
Στον Πολιχνίτο το “πιάνουν” άρα δεν είναι αυτή αιτία, δεύτερη άποψη.
Στο Σταυρό προχτές που άλεθα το έβλεπα, τρίτη άποψη ενισχυτική της προηγούμενης.
Πήρα τηλέφωνο στο “Star” και μου είπαν ότι δεν έχει πρόβλημα ο αναμεταδότης τους στην Αγιάσο, και με την άποψη αυτή ολοκληρώνεται η διχογνωμία.
Το ερώτημα είναι ποιος είναι υπεύθυνος να ενδιαφερθεί για το προβληματάκι αυτό αφού ο Δήμαρχος και οι αντιδήμαρχοι διατυμπανίζουν -και ίσως να έχουν δίκιο- ότι δεν έχει δουλειά ο Δήμος με τους αναμεταδότες των ιδιωτικών καναλιών. Μήπως θα πρέπει ο Δήμος, του οποίου περιουσία ήταν οι αναμεταδότες αυτοί επί “Καποδίστρια”, να καθορίσει το τί πρέπει να γίνει και να παραχωρήσει τους αναμεταδότες αυτούς, όπου νομίζει;
Στην πρώτη φωτογραφία το κοινοτικό συμβούλιο (πρόεδρος Αθανασίου Ευστράτιος, μέλη -στη δεύτερη σειρά- Καφαλούκος Κ και Στεργίου Δημ) συνοδεύουν τους επισήμους οι οποίοι είχαν έρθει στην εκκλησία μας κάποια χρονιάρα μέρα, όπως δείχνει το πλήθος του εκκλησιάσματος πίσω τους.
Στη δεύτερη ποζάρει μια παρέα χωριανών, έναν Οκτώβριο της δεκαετίας του 50, στον Άγιο Φωκά. Μαζί τους και τα αγαθά υποζύγια προς τα οποία δείχνουν τη συμπάθεια τους.
(Φωτ. αρχείο Μαρίνου Στεργίου, ο μικρότερος καβαλάρης)
Στον Πολιχνίτο άγνωστοι διαρρήκτες έκοψαν την πόρτα σπιτιού και αφαίρεσαν ηλεκτρικές συσκευές και πιθανόν και άλλα αντικείμενα.
Τα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στις γυναίκες η σελίδα μας σήμερα τα λέει μέσα από μια συνοπτική περιγραφή της πορείας για την απόκτηση του δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στη χώρα μας
Το 1887 – 1888 είναι η χρονιά που ακούγεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα το σύνθημα: “Ψήφος στη Γυναίκα” (από γυναικείο έντυπο).
Το 1924 αποφασίζεται να δοθεί στις γυναίκες μετά την πενταετία (5), το δικαίωμα ψήφου στις Δημοτικές εκλογές με τους εξής όρους:
• Θα μπορούν μόνο να εκλέγουν και όχι να εκλέγονται
• Θα πρέπει να είναι πάνω από 30 χρονών
• Και θα πρέπει να ξέρουν ανάγνωση και γραφή.
Το 1934 οι γυναίκες καλούνται να ψηφίσουν στις Δημοτικές εκλογές. Οι εκλογές αυτές είναι οι πρώτες στην ιστορία της Ελλάδας που οι γυναίκες – έστω και υπό όρους – έχουν δικαίωμα ψήφου.
14.000 γυναίκες περίπου γράφονται στους πρώτους εκλογικούς καταλόγους και ψηφίζουν στις εκλογές του Φεβρουαρίου 12.000
Το 1952 ο νόμος 2159, κατοχυρώνει το δικαίωμα της γυναίκας όχι μόνο να εκλέγει, αλλά και να εκλέγεται στις Δημοτικές και Βουλευτικές εκλογές. Ωστόσο οι γυναίκες δεν ψηφίζουν τον Νοέμβρη που γίνονται εκλογές, γιατί δεν έχουν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι. Σε επαναληπτικές όμως εκλογές, μόνο για την Θεσσαλονίκη και λόγο εκκένωσης μιας έδρας στις 18 Ιανουαρίου 1953, εκλέγεται με την παράταξη “Ελληνικός Συναγερμός” η πρώτη Ελληνίδα Βουλευτής. Είναι η κ. Ελένη Σκούρα.
Το 1956 Η πρώτη γυναίκα υπουργός. Είναι η Λίνα Ταλδάρη, υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας, βουλευτής του Κόμματος της Ε.Ρ.Ε.
Η Καλλιρρόη Παρρέν – Σιγανού είναι η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που εργάστηκε για την εξύψωση του φύλου και τη θέση που του ανήκει στην κοινωνία. Ζήτησε να δοθεί ψήφος στη γυναίκα, να γίνονται δεκτές οι γυναίκες στο Πανεπιστήμιο και στο Πολυτεχνείο. Είναι η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που δημοσιογράφησε και εξέδιδε 30 χρόνια την “Εφημερίδα των Κυριών”.
Οι αντιδράσεις απ’ την πλευρά των ανδρών υπήρξαν πολύ έντονες “Θα την συντρίψω(την Παρρέν) διότι μαστροπεύει τας γυναίκας.Έχω και μάννα και αδελφήν άγαμον”, δήλωνε ο διευθυντής της εφημερίδας ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ, ενώ ο άλλος της ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ συμπλήρωνε “Αι γυναίκες είναι πετεινόμυαλαι και ελαφραί. Δεν αξίζει τον κόπον να ασχοληθώμεν”. Kαι ο μισογύνης Εμμανουήλ Ροϊδης έλεγε: “Δύο επαγγέλματα αρμόζουν εις τας γυναίκας. Εκείνα της νοικοκυράς και της εταίρας.”.
Τσικνοπέμπτη σήμερα και οι απόκριες ζωντανεύουν ακόμα πιο πολύ. Στη βιβλιοθήκη η Μάγια απεικόνισε τις απόκριες στο χαρτί για να σας ευχηθεί “καλές Απόκριες-καλή διασκέδαση”
Κουβεντιάζει ο καφετζής του Αγίου Φωκά(μπαρμπα Γρηγορής με τον παραγιό του (ο συγγραφέας) και του έχει διηγηθεί την ιστορία της κότας με τα χρυσά αυγά:
“Ε! τί δε κατάλαβες το επιμύθιο βρε ζευζέκη, όχι του παραμυθά βέβαια. Ούλη μας η ζωή είναι η κόττα με τα χρυσά αυγά που όλοι μας σχεδόν την έχουμε σφαγμένη. Εγώ της έβαλα μαχαίρι δω και χρόνια τώρα. Μόνο λίγοι τη φυλούν και παίρνουν τ’ αυγά της, τα χρυσά, κι αυτά είναι τα βιβλία…”
“Είναι πολλοί που διαβάζουν υστερόβουλα, άλλοι για να γίνουν κάτι, άλλοι για να γράψουν κάτι. Λίγοι τα διαβάζουν από αγνό πόθο, να γω και συ λόγου χάρι. Τι χασκογελάς μωρέ… ή με βλέπεις καφετζή, νομίζεις ότι ο νους μου είναι στο μπρίκι; Ανάθεμα την περίσταση. να σου δείξω γω τσαγγάρη που θα θαμάξης τα μυαλά του…”
Απ’ τους τρεις ο ένας (με το μουστάκι ξεχωρίζει). Στο στυλ και στο ύφος!
Είναι να το ‘χεις μέσα σου!
Γιώργο, να είσαι πάντα καλά!
Πριν λίγα σχετικά χρόνια στο χωριό η Τσικνοπέμπτη δεν ήταν αφορμή για τσίκνισμα! Σιγά -σιγά όμως επικράτησε για αρκετούς και αυτή η …μόδα. Βοηθάνε βέβαια και τα καταστήματα των Βατερών που ανοίγουν τέτοια μέρα εφοδιασμένα με τα σχετικά.
Ε! σεις της Αθήνας προσέξτε! Σήμερα Τσικνοπέμπτη, το Σάββατο ο χορός, η χοληστερίνη τραβά την ανηφόρα. Γι αυτό, χορό, πολύ χορό για να την …κάψετε!!!
Αυτός είναι ο τίτλος ενός βρισαγώτικου βιβλίου. Το υπογράφει ο Ανέστης Μυράκτιος και εκδόθηκε στην Αθήνα το 1938. Το “Ανέστης Μυράκτιος” είναι το φιλολογικό ψευδώνυμο του Ανέστη Λιβιέρη.
Ο Ανέστης Λιβιέρης γεννήθηκε στο χωριό μας το 1914. Ο πατέρας του, Θεοδόσιος, είχε επίσης γεννηθεί στο χωριό μας το 1877 (και οι δύο φέρονται εγγεγραμμένοι στα μητρώα αρρένων της κοινότητας). Κάποια στιγμή (μάλλον όταν ο ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στη Σμύρνη) έφυγαν για τη Σμύρνη, απ’ όπου επέστρεψαν το 1922 ή 23 στο χωριό μας και ο Ανέστης γράφτηκε στην Γ΄τάξη του δημοτικού σχολείου μας. Το Μάιο όμως πάλι φεύγουν για τον Πειραιά απ’ όπου επιστρέφουν το Δεκέμβριο του 1923 και ο Ανέστης ξαναγράφτηκε στην Γ΄ τάξη. Αποφοιτά απ’ το δημοτικό σχολείο το 1928 με βαθμό 5,5 άριστα (τον μεγαλύτερο ανάμεσα στους συμμαθητές του) και την επόμενη χρονιά φοιτά στην πρώτη τάξη τοπυ Γυμνασίου Πολιχνίτου απ’ την οποία προάγεται με το βαθμό 10 άριστα. Στη συνέχεια η οικογένειά του φεύγει και τελικά τον βρίσκουμε να αποφοιτά απ’ το Γυμνάσιο της Πάτρας.
Το 1938 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο σε ηλικία 24 ετών. Πρόκειται για το βιβλίο “Υγροί τάφοι” Μια σειρά αλληλένδετων ιστοριών οι οποίες ξεκινάνε απ’ το ακρωτήρι του Αγίου Φωκά και ξετυλίγονται στο πέλαγος ανάμεσα σε Λέσβο και Μικρασία με αναφορά στα Βατερά, στη Βρυσσά, στο Λογαρά, στον Κόλπο Καλλονής, στη Σκάλα Πολιχνίτου και τη Δρώτα. Ξεκινά με τη φράση ” Στο μικρόν όρμο του ακρωτηριού, Άγιος Φωκάς, σπάνια θα συναντήσεις τιο καλοκαίρι φουνταρισμένο πλεούμενο”
Περιέχει εξαιρετικές περιγραφές του τοπίου και των Βατερών, αναφέρεται στο καμίνι με τα πήλινα δοχεία των Βατερών (του Χαχαδάκη) και όλες τις ιστορίες του τις πλέκει στο γεωγραφικό χώρο που μεγάλωσε. Είναι τόσο παραστατικές οι εικόνες της ζωής του στη τράτα του καπετάν Κούκα που μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ίσως να δούλεψε για κάποιο διάστημα σε τράτα. Εντύπωση προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο “πασσάρει” την αξία των βιβλίων.
Το βιβλίο αυτό είναι ένα απ’ τα βιβλία που μας κληροδότησε ο δάσκαλος Κώστας Τσέλεκας στην τεράστιας αξίας λεσβιακής βιβλιοθήκης του.
Η αιτία που ξετρυπώσαμε το βιβλίο αυτό και μάθαμε για τον βρισαγώτη συγγραφέα του είναι η έρευνα του Κώστα Μίσσιου για τη λεσβιακή λογοτεχνία που μας παρεκίνησε να συμμετάσχουμε σ’ αυτήν όσον αφορά τον βρισαγώτη Ανέστη Λιβιέρη.
