Μια παρόμοια περίπτωση «απαλλοτρίωσης» συνέβη πριν αρκετά χρόνια αλλά με αίσια κατάληξη. Στο κτήμα του Μανώλη του Κοτζάμπαση στον Ορνό πριν από το μνημείο των Ηρώων βρισκόταν μια κρήνη φτιαγμένη κάπου στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Αυτή έπαιρνε νερό από το πηγάδι που είχε μέσα στο κτήμα και με τρομπαρισιές και κάποιες σωληνώσεις έφθανε μπροστά. Εκεί έτρεχε από τη «φούχτα» για τους ανθρώπους και γέμιζε και μια γούρνα για τα ζωντανά.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη γιαγιά μου τη Ρηνιώ (ανηψιά του Μανώλη) να λέει ότι παλιά τις βρύσες «τς κάναν για να πίνιν κι να σχωρνούν». Κάποια στιγμή το πηγάδι στέρεψε και η κρήνη έμεινε χωρίς νερό.
Επειδή όμως ήταν πάνω στον δρόμο κάποιος σκέφτηκε ότι μπορούσε να την «πάρει». Ευτυχώς έγινε αντιληπτός και ο τότε αγροφύλακας μας ειδοποίησε και πήγαμε και την πήραμε πίσω.
Κάθησε τότε ο αξέχαστος ο Αντώνης ο Ταξείδης, παλιός τεχνίτης της πέτρας, την συναρμολόγησε φτιάχνοντας με το χέρι και τα κομμάτια που έλειπαν, και τη στήσαμε στον κήπο προστατευμένη πλέον.
Αυτή είναι στη σημερινή της μορφή.




