Η επιτροπή σίτισης επί 7 μήνες ασκεί ένα έργο που της ανατέθηκε από το τοπικό συμβούλιο με τη συμμετοχή σ’ αυτή ενός μέλους του. Η επιτροπή λειτουργεί με απόλυτη διαφάνεια τόσο ως προς τη διαχείριση των χρημάτων όσο και ως προς τα πρόσωπα τα οποία βοηθιούνται. Επειδή το έργο της επιτροπής είναι εξαιρετικά δύσκολο η επιτροπή ζητά συνεχώς τις προτάσεις καθενός για τη βελτίωση των αποφάσεών της προς το δικαιότερο. Φυσικά επώνυμα.
Σε όλο αυτό το διάστημα η επιτροπή έχει δεχτεί πολλές επώνυμες εισηγήσεις απ’ τις οποίες άλλες τις αποδέχτηκε και για άλλες εξήγησε στους ενδιαφερόμενους το δικό της σκεπτικό.
Σε όλο αυτό το διάστημα η επιτροπή προτρέπει όποιον θεωρεί ότι η λειτουργία της δεν είναι σωστή να προσέλθει και να συμμετάσχει σε αυτήν ώστε με τις προτάσεις και τις αποφάσεις του να βελτιώσει το έργο της. Κανένας δεν τόλμησε να το ζητήσει. Αντ αυτού κατά διαστήματα δέχεται ανώνυμες κατηγορίες.
Η επιτροπή ποτέ και σε κανέναν δεν ισχυρίστηκε ότι οι αποφάσεις της είναι δίκαιες και ιδεατές. Απλά προσπαθεί γι αυτό.
Απ’ τις σημερινές ανώνυμες κατηγορίες και προτάσεις θα μου επιτρέψετε να απαντήσω σε δύο:
Η μία είναι να σταματήσει το πρόγραμμα σίτισης. Η επιτροπή δεν έχει καμιά αντίρρηση σ’ αυτό. Αυτό είναι απόφαση που πρέπει να πάρει το τοπικό συμβούλιο. Τα μέλη της επιτροπής ανέλαβαν ένα έργο και θα προσπαθούν όσο μπορούν να το εκτελούν καλύτερα, παραχωρόντας τη θέση τους όμως σε κάθε άλλον εθελοντή. Όταν αποφασιστεί το σταμάτημα του προγράμματος τα μέλη της επιτροπής που δεν ανήκουν στο τοπικό συμβούλιο θα πουν ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτούς που θα τους απαλλάξουν. Και μια πρόταση: Κάντε μια αίτηση με υπογραφές προς το τοπικό συμβούλιο να σταματήσει το πρόγραμμα ή να αλλάξει τη σύνθεση της επιτροπής. Είναι τόσο απλό.
Η άλλη κατηγορία είναι ότι τα μέλη της επιτροπής γίνονται γελοία. Εκφράζοντας και την άποψη του Μπάμπη Πατσατζή δηλώνω ότι προτιμούμε να γινόμαστε γελοίοι στα μάτια ανώνυμων σχολιαστών που έχουν μάθει στη ζωή τους μόνο να κατακρίνουν και να συκοφαντούν εκ του ασφαλούς παρακινούμενοι συνήθως από τα μικροσυμφέροντά τους παρά να σταματήσουμε να προσφέρουμε με τις μικρές μας δυνάμεις για το κοινό καλό.
Είχαν δίκιο οι παλιοί που έλεγαν “ευλογημένα χέρια και καταραμένα στόματα”


