Κάτω από τον Πλάτανο…

Αν κάποιος έχει κατάλληλο χώρο (θερμοκηπιακό) και θέλει να φυτέψει ντομάτες υπάρχουν φυντάνια μεγάλα και μεστά, άγνωστης ποικιλίας, που μόλις κάνει κρύο θα καταστραφούν.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βρίσας ευχαριστεί την Ειρήνη Νικέλλη (Πιπήναινα) και τους Μυρσίνη Νικέλλη και Κώστα Καλατζή για την προσφορά 50€ στη μνήμη της αγαπημένης συνυφάδας και θείας τους Μαρίας Νικέλλη, το γένος Καρυωτή.

Από τις γεωτρήσεις στις θέσεις Κατσίλι και Αγμάστια θα υδροδοτηθεί ο Πολιχνίτος.

Σύμφωνα με πληροφορίες του emprosnet.gr εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ δαπάνη 468.000€ για το παραπάνω έργο το οποίο περιλαμβάνει “τοποθέτηση αγωγών Φ90 16 ΑΤΜ συνολικού μήκους 5.488,00 μ., Φ90 10 ΑΤΜ μήκους 670,00 μ. και Φ90 25 ΑΤΜ μήκους 1.000,00 μ σε όρυγμα διαστάσεων 0,50*0,70 μ. και κατασκευή δύο νέων δεξαμενών αποθήκευσης καθώς και την προμήθεια και εγκατάσταση των απαιτούμενων αντλητικών συγκροτημάτων” καθώς και τα έργα ηλεκτροδότησης.

Το δυσοίωνο της υπόθεσης, κατά τη γνώμη μας, είναι ότι το έργο θα παραδοθεί ως το τέλος Ιουλίου 2026 και (αν υπάρξει και παράταση) το πρόβλημα θα εξακολουθεί να υπάρχει και την επόμενη καλοκαιρινή περίοδο ή (στην καλύτερη περίπτωση) σε μεγάλο μέρος της.

Χρόνια πολλά στις Κατερίνες.
Και ας μην έχουμε παπά να λειτουργήσει το εκκλησάκι της.
Γιατί, όσο και να μας υποβαθμίζουν εμείς θα αντέξουμε.
Γιατί πρέπει.
Για τις επόμενες γενιές.
Γιατί, ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς.
——————————————————

Ένα κομμάτι του παλιού μας δρόμου, του ντουσιμέ,
έχει αναδυθεί μπροστά στο πάλαι ποτέ μαγαζί του Μανώλα.

Θυμάται…
Κίτρινη βαμμένη η είσοδος του, φιάλες πετρογκάζ,
και οι δύο πινακίδες στην πόρτα: «Πληροφορίες εντός» και, «Επιστρέφω αμέσως».
Ο εξυπηρετικότατος κ. Γιώργος.
Σήμα κατατεθέν του Πλάτανου.
Το μαγαζί τώρα ένας σωρός μπάζα από τον σεισμό.
Παρατημένα.
Ο παλιός δρόμος εμφανίστηκε, για λίγο, όπως ήταν πριν τσιμεντωθεί.
Γίνονται κάποια έργα στο χωριό ύδρευσης-αποχέτευσης.
Θυμάται…
Αυτό, που κάπου κάποτε διάβασε.
«Δεν υπάρχει δρόμος με βουβές πέτρες, ούτε σπίτι χωρίς αντίλαλο».
Κοιτώντας τον αναπολεί…
Την ζωή της όλη, σαν σε παλιά ασπρόμαυρη ταινία.
Στον «δρόμο»της με τον ακανόνιστο ντουσιμέ.
Κάθε πέτρα του και μια ιστορία.
Είναι σαν να της μιλάει! Να την παροτρύνει.
Θυμήσου.
Όταν ξυπολιτάκι έτρεχες να πας στο σπίτι της γιαγιάς σου.
Όταν γλιστρούσες πάνω στις γυαλισμένες μου από τα χρόνια πέτρες παίζοντας,
και στραμπούλαγες τον αστράγαλο σου.
Που κάθε τρεις και λίγο στην Μαρία την Χρυσούδαινα την χειροπράκτισσα
έτρεχες, για τρίψιμο με βαλσαμέλαιο.
Τα σπασμένα σου γόνατα.
Το «σπίρτο» που σου έβαζε η μαμά σου στις πληγές και το φύσαγε για να μην σε τσούζει.
Θυμήσου.
Όταν με κόπο ισορροπούσες με τα ψηλά τακούνια στην εφηβεία στις ανωμαλίες μου.
Όταν με τον χαρακτηριστικό του θόρυβο πέρναγε ο αραμπάς και τραμπαλιζόταν
και σιγοτραγουδούσαν τα ποτηράκια στο μπουφέ στην καλή κάμαρα.
Τον ήχο από τα πέταλα των στεφανωμένων αλόγων που γύριζαν από το πανηγύρι του αγιού Γιωργιού.
Και τον ήχο από τα πεταλάκια στα παπουτσάκια σου, στα μικράτα σου, που τάβαζε ο Γδούντος ο τσαγκάρης για να μην παλιώνουν.
Όταν κατέβαινε ο λάγκαδος σιγανό ρυάκι στην αρχή
και έκανε ελιγμούς και μανούβρες ανάμεσα στις πέτρες μου μέχρι να τις σκεπάσει,
και να γίνει ορμητικό ποτάμι.
Και τα σπίτια αριστερά και δεξιά, σύριζα στο δρόμο, γεμάτα και πολύβουα.
Με γνωστές φωνές και οικείες που αντιλαλούσαν από μέσα τους.
Θυμάται…
Όλα αυτά που κάποτε ήθελε να αφήσει πίσω της.
Την λαχτάρα της να φύγει για την μεγάλη απρόσωπη πολιτεία.
Στην ελευθερία και στην ανωνυμία.
Ξένη μεταξύ ξένων.
Κουβαλώντας την άγνοια των νιάτων.
Όλα αυτά που με λαχτάρα τώρα γύρισε πίσω για να τα ξαναβρεί.
Τα παλιά της λημέρια.
Γνωστή μεταξύ γνωστών και φίλων.
Κουβαλώντας την σοφία των γηρατειών.
Στο κατεστραμμένο χωριό της.

«Γιατί δεν υπάρχει δρόμος με βουβές πέτρες, και σπίτι χωρίς αντίλαλο».
Κι ας έχουν μείνει λίγα από τα παλιά.
Γιατί αυτή θυμάται…
Γιατί όλα είναι γραμμένα με ανεξίτηλο μελάνι στο μυαλό και στην ψυχή της.
Γιατί όλα τής μιλάνε και ας μη φαίνεται.
Γιατί όλα έχουν αποτυπωμένη επάνω τους ιστορία.
Και την δική της.

Σημείωση της σελίδας:

Κατερίνα να είσαι γερή, πολύχρονη και χαρούμενη. Να είσαι ακμαία να μας θυμίζεις με τον μοναδικό δικό σου, γλαφυρό τρόπο, όλα όσα ζήσαμε και τα άσπρα μαλλιά μας, τώρα πια, απομυζούν για να ξεχάσουμε.

Πολύχρονη!

Προσφορές στο Πολιτιστικό Σύλλογο της Αθήνας

Η Τούλα Νικέλλη σύζυγος του Δημήτρη Νικέλλη  στη μνήμη της πεθεράς της Μαρίας Νικέλλη προσφέρει  το ποσό των 100€

Ο Σύλλογος ευχαριστεί  και εύχεται να είναι αναπαυμένη η ψυχή της .

• Της Αγίας Αικατερίνης αύριο και γιορτάζει το ομώνυμο ξωκλήσι του χωριού μας. Δεν ξέρουμε αν θα γίνει η Θεία Λειτουργία εκεί. Δεν μάθαμε κάτι σχετικό. Πιστεύουμε ότι το εκκλησιαστικό συμβούλιο θα προέβη σε ενέργειες να βρει έναν ελευθερο ιερέα αλλά δεν υπήρχε.

Ακόμα μια “προσφορά” της Μητρόπολής μας στην ενορία μας. Κάθε χρόνο μαζεύονταν πλήθος κόσμου στη χάρη της. Και φέτος σιωπή. Ας όψονται!

• Χτες ο ιερέας που λειτούργησε στον άγιο Ευστάθιο ανακοίνωσε ότι την επόμενη Κυριακή 30 του μήνα και γιορτή του Αγίου Ανδρέα δεν θα μπορέσει να έρθει για να λειτουργήσει. Ελπίζουμε να βρει το Μητροπολιτικό Γραφείο κάποιν άλλον.

Διπλόσχολο, μας έλεγαν τα παλιά τα χρόνια, δεν είναι δυνατόν να μην πάμε στην Εκκλησία. Τώρα αλλάξαν οι καιροί. Τί των Ταξαρχών, τις προάλλες, τί η γιορτί ενός ξεχωριστού ξωκλησιού αύριο, τί του Αγίου Ανδρέα, σε λίγες μέρες, εμάς, τους ενορίτες του χωριού μας, μας έχουν τιμωρήσει! Και μάλιστα εξαιτίας μιας υπέρμετρης …ευθιξίας!

Σας ευχαριστούμε πολύ …πνευματικοί μας πατέρες!

Σημαντικη βλάβη στην περιοχή μας στο δίκτυο ίντερνετ της cosmote δυσκολεύει πολύ το καθημερινό πρόγραμμα.

Ένα ενδιαφέρον άρθρο για το εκθετήριο στα Βατερά φιλοξενεί σήμερα το lesvosnews.net που μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Δεν παραβλέπουμε την όποια αξία του αλλά μήπως μπορούν οι αρμόδιοι να μας ενημερώσουν που βρίσκεται σήμερα (στον ένατο χρόνο μετά το σεισμό) η υπόθεση του κτιρίου της Φυσικής Ιστορίας στο χωριό;

Άρχισαν οι προετοιμασίες, με τον καθαρισμό του χώρου, για την Χριστουγεννιάτικη γιορτή, που για τρίτη φορά θα πραγματοποιηθεί -βασικά- από την Κοινότητα στα Βατερά.

Είναι μια ευχάριστη γιορτινή βραδιά, ιδιαίτερα για τα παιδιά. Αλλά όχι μόνο γι αυτά. Μέσα στη σκοτεινιά και τη μονότονη ερημιά που επικρατεί τις χειμωνιάτικες νύχτες στα Βατερά, η Χριστουγεννιάτικη αυτή γιορτή αποτελεί μια όαση ζωντάνιας και κεφιού.

Το γεγονός ότι η γιορτή επαναλαμβάνεται για τρίτη συνεχή χρονιά με την ομόθυμη συνεργασία όλων των φορέων του χωριού καταδεικνύει πόσο πολύ έχει ικανοποιήσει την τοπική κοινωνία και προπαντός τους διοργανωτές η επιτυχία της.

Αλλά, πόσο αλλιώτικη θα ήταν η διάθεση όλων στον ένατο χρόνο από το σεισμό αν:

• Είχε αρθεί η επικινδυνότητα του χωριού ή έστω είχαμε δει -στην πράξη- κάποιες σημαντικές ενέργειες γι αυτό απ’ τους αρμόδιους.
• Είχαμε δει να αρχίζει η κατασκευή ενός έστω δημοτικού κτιρίου
• Είχαμε δει να κατεδαφίζεται το γκρεμισμένο διδακτήριο σηματοδοτώντας την έναρξη της κατασκευής του νέου.
• Είχαμε δει να ξεκινούν οι ενέργειες για την επισκευή και ανακαίνιση της Ζωοδόχου Πηγής.
• Είχαμε δει να γίνονται έστω τα έργα στήριξης του Αγίου Κωνσταντίνου.
• Είχαμε δει κάποια προεργασία για την εξασφάλιση της ομαλής υδροδότησης των βασικών οικισμών του χωριού μας με τη διασύνδεση των δικτύων ύδρευσης Βρίσας και Βατερών.
• Είχαμε δει το ενδιαφέρον της Δημοτικής αρχής για το χωριό με την πραγματοποίηση κάποιων μικροέργων -έστω- που τόσες φορές έχουν εξαγγελθεί και σε τόσα άλλα χωριά μαθαίνουμε ότι έχουν πραγματοποιηθεί (γηπεδάκι, παιδική χαρά, ασφαλτόστρωση κάποιας βασικής αγροτικής οδού κ.λπ.)

Μαζί με τις γιορτές ας προσπαθήσουμε αποτελεσματικά όλοι μαζί και για τα υπόλοιπα. Γιατί όλες οι προσπάθειες που έχουν γίνει έχουν αποδειχτεί αναποτελεσματικές.

Έφυγε από τη ζωή η Μαρία σύζυγος Τάκη Νικέλλη, το γένος Καρυωτή. Η Μαρία, πλήρης ημερών, απολάμβανε στν Αθήνα τις φροντίες της κόρης της Φρόσως.

Η κηδεία της θα γίνει τη Δευτέρα, στις 12 το μεημέρι στον Κόκινο Μύλο.

Θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειες των παιδιών της, της Φρόσως και του αείμνηστου Δημήτρη. Στα εγγόια και τα δισέγγονά της κα σ’ όλους τους συγγενείς της.