Ακόμα ένας λεβέντης εύζωνας με βρισαγώτικο αίμα! Αυτός είναι της νέας γενιάς!
Πρόκειται για τον Μιχάλη Ματαλλιωτάκη, γιο του Χάρη και της Σαπφώς Χαρ. Προκοπίου.
Λεβέντης το παλληκάρι μας! Να το χαίρονται οι γονείς τους και να τον καμαρώνουν. Ο ίδιος να είναι γερός και καλότυχος!
Ενώ κλείσαμε 2 βδομάδες σε καραντίνα τα κρούσματα στο νησί μας συνεχώς αυξάνονται. Σήμερα ανακοινώθηκαν 70 κρούσματα στις τελευταίες 24 ώρες.
Έχει γίνει γνωστό εδώ και 2-3 μέρες ότι υπάρχουν αρκετά (καμιά δεκαριά μου είπαν) κρούσματα στα Βασιλικά. Και όμως φαίνεται ότι μερικοί νομίζουν ότι ο κορονοϊός είναι για τους άλλους και όχι για μας!!!
Δυστυχώς δεν επιδεικνύεται από όλους μας (στο χωριό) η απαιτούμενη σοβαρότητα και υπευθυνότητα και αν συνεχίσουμε έτσι δεν θα αργήσουμε να το πληρώσουμε.
Επαναλαμβάνουμε ότι ύστερα από την μεγάλη διάδοση του κορονοϊού στο νησί μας ο μόνος ασφαλής δρόμος (χωρίς ρατσιστικές υστερίες και υπερβολές) είναι να προφυλασσόμαστε σαν να είναι ο καθένας εν δυνάμει φορέας του κορονοϊού.
Ακόμα ένας μαθητής του Δημήτρη, ο Δημήτρης Ιωαν. Κουγκούλιος, τιμά τη μνήμη του δασκάλου του προσφέροντας στη Βιβλιοθήκη του χωριού μας το πόσο των 50€.
Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί.
Στις 12 Οκτωβρίου στη σελίδα μας είχαμε αναφερθεί στην επικινδυνότητα του δρόμου κοντά στο γεφύρι των Βατερών όπου ο εργολάβος του έργου έχει βάλει μπετόβεργες και πλαστικό δίχτυ ως προστατευτικό των πλαϊνών του δρόμου για να μην πέσει κάποιος …στα βαθιά!
Στις 15 Οκτ ο Πρόεδρος της Κοινότητας ενημερώνοντας μέσα απ’ τη σελίδα μας για διάφορα θέματα μας μετέφερε την απάντηση του αρμόδιου για το έργο μηχανικού της Περιφέρειας σε σχετική επισήμανση για την παραπάνω επικινδυνότητα ότι μέχρι του τέλους του μήνα θα είχε τακτοποιηθεί το θέμα από τον εργολάβο. Όλοι νομίσαμε ότι εννοούσε τον Οκτώβριο αλλά μάλλον κάναμε λάθος διότι έχουμε 20 Νοεμβρίου και οι μπετόβεργες παραμένουν στη θέση τους.
Οι εύζωνοι, ως τμήμα του ελληνικού στρατού, είτε σε καιρό ειρήνης είτε σε καιρό πολέμου ξεχώριζαν (και ξεχωρίζουν) για τη λεβεντιά τους!
Δυο βρισαγώτες ευζώνους έχουμε υπόψη μας, τον ένα σε καιρό πολέμου και τον άλλο σε καιρό ειρήνης. Ας τους καμαρώσουμε για μια ακόμα φορά και ας είναι αναπαυμένοι όπου βρίσκονται.
Α. Ανδροκλής Αν. Τσέλεκας, στην πρώτη γραμμή του μετώπου στα αλβανικά βουνά, ήρωας κατά την άποψη του αδελφού του Κώστα, που κι αυτός βρίσκονταν στο μέτωπο αλλά όχι μέσα στη δίνη της φωτιάς.
Β. Δημήτρης Ιωαν. Βογιατζής, που πρόσφατα τον αποχαιρετήσαμε, στην ανακτορική φρουρά της ΑΣΔΥΣ.
Διαβάζουμε στο προφιλ του πολιτιστικού συλλόγου Ακρασίου στο fb:
Διάνοιξη αγροτικού δρόμου Δρώτας – Βατερών
Κατατέθηκε μέσα στον Οκτώβριο Αίτημα των κατοίκων των χωριών Ακράσι – Δρώτα , Νεοχωρίου και Αμπελικού αίτημα προς τις αρμόδιες Υπηρεσίες (Περιφέρια Β. αιγαίου, Δήμου Μυτιλήνης, Δασαρχείο , κλπ.) το οποίο συνοδεύεται από 275 υπογραφές και συνημμένο χάρτη για την διάνοιξη Αγροτικού Δρόμου στο δάσος που υπάρχει ανάμεσα στην Δρώτα και τα Βατερά ώστε να μπορούν τα Πυροσβεστικά Οχήματα να έχουν εύκολη πρόσβαση σ΄αυτό.
Το αίτημα αυτό είναι ζωτικής σημασίας για το δάσος αυτό, απαράμιλλου κάλλους και αυτό γιατί εκτός από την διαφύλαξη του, ο δασικός αυτός δρόμος είναι μια φυσική διέξοδος σε περίπτωση φωτιάς, αφού ο δρόμος Ακρασίου – Δρώτας είναι πολύ στενός με πολλές στροφές και χωματόδρομος, και απαιτείται παρα πολύς χρόνος για να πανε στο δάσος αυτό τα Πυροσβεστικά οχήματα.
Ο Πολιτιστικός μας Σύλλογος Ακρασίου πιστεύει ότι είναι άκρος απαραίτητο να γίνει διάνοιξη Αγροτικού δρόμου μεταξύ Δρώτας και Βατερών για την διάσωση από την φωτιά της πανέμορφης αυτής δασικής περιοχής, αποτελεί ο δρομος αυτός πράξη αναπτυξιακού χαρακτήρα και Πολιτισμού.
Ο Γιάννης Π. Παππάς και η σύζυγός του Ειρήνη θαλασσέλλη απόκτησαν ακόμα έναν γιο.
Να τον χαίρεστε και να τον καμαρώνετε σε κάθε βήμα του!
Όλη η πολύτεκνη οικογένειά σας να είστε γεροί και χαρούμενοι. Αν το ένα παιδί είναι ευτυχία, τότε είστε απ’ τους πιο πολλαπλά ευτυχισμένους ανθρώπους. Να είστε παντα δημιυργικοί και πετυχημένοι σε ότι κάνετε.
Στις γιαγιάδες ευχόμαστε να είναι γερές και να είναι πάντα οι αγκαλιές τους γεμάτες από εγγόνια και ευτυχία!
Πολύ δύσκολη και η φετινή χρονιά για τους ελαιοπαραγωγούς και φυσικά ιδιαίτερα για τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες που περιμένουν μια καλή σοδειά με αντίκρισμα στο εισόδημά τους.
Πέρσι η παραγωγή ήταν πολύ μεγάλη αλλά η μεγάλη προσβολή από το δάκο και οι πολύ χαμηλές τιμές άφησαν μια πικρή γεύση σε όσους ασχολήθηκαν επαγγελματικά ή ερασιτεχνικά με το λιομάζωμα.
Φέτος η πρωτοφανής ανομβρία (ούτε μια ίντσα νερό δεν έχει πέσει ακόμα) έχει κάνει τις ελιές να μοιάζουν ως μικρά ή στην καλύτερη περίπτωση μεγάλα …ρεβίθια! Σπάνια στην περιοχή μας να δεις μεγαλύτερες. Οι τιμές του λαδιού που ανακοινώθηκαν είναι το ίδιο εξευτελιστικές με πέρσι. Ο άσσος 1,70, τ0 δυάρι 1,45 και τα τρία δέκατα (που να τα βρεις!) 2,50
Ήδη πολλοί έχουν αρχίσει να ραβδίζουν και κάποια ελαιοτριβεία έχουν ανοίξει εδώ και καιρό.
Η Μητρόπολη Μυτιλήνης επί αρχιερατείας του Μητροπολίτη Ιακώβου Β΄ Κλεομβρότου ανέπτυξε τεράστιο φιλανθρωπικό έργο. Ελάχιστα από τα φιλανθρωπικά ιδρύματα που ιδρύθηκαν τότε λειτουργούν σήμερα. Στην περιοχή μας είχε ιδρυθεί το Γηροκομείο στο Δαμάνδρι αλλά και οικοκυρική σχολή στον Πολιχνίτο.
Ένα από τα δημιουργήματα του μακαριστού Μητροπολίτη ήταν και το Οικοτροφείο των αριστούχων γυμνασιοπαίδων το οποίο ιδρύθηκε το 1961 και ύστερα από δυο χρόνια στεγάστηκε στο νέο κτίριο της Μητρόπολης, δίπλα στον Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Αθανασίου. Το οικοτροφείο αυτό φιλοξενούσε 35 περίπου μαθητές των δυο (τότε) γυμνασίων της Μυτιλήνης που έρχονταν από τα χωριά στην πόλη για να φοιτήσουν στα γυμνάσια της.
Να σημειώσουμε ότι τότε τα -όποια υπήρχαν- γυμνάσια της επαρχίας του νησιού ήταν υποστελεχωμένα με αποτέλεσμα πολλοί μαθητές των χωριών που στόχευαν την εισαγωγή τους σε ανώτατες σχολές να αναγκάζονται να κατέβουν στη Μυτιλήνη -ιδιαίτερα στις τελευταίες τάξεις- για να φοιτήσουν σε “καλά σχολεία” και να κάνουν και φροντιστήρια.
Το οικοτροφείο αυτό έδινε στέγη και τροφή σε αριστούχους μαθητές της παραπάνω κατηγορίας σε εξαιρετικές συνθήκες . Να σημειωθεί ότι εκτός από το οικοτροφείο αυτό λειτουργούσαν σε ισόγεια αίθουσα του ίδιου κτιρίου και συσσίτια για τους λοιπούς μαθητές.
Τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του φιλοξενούσε αποκλειστικά αριστούχους μαθητές. Αν κάποιος οικότροφος δεν πετύχαινε άριστα στην προαγωγή του την επόμενη χρονιά αποχωρούσε από το οικοτροφείο. Στο τέλος της δεκαετίας του 60 εκτός από τους αριστούχους γίνονταν δεκτοί και μαθητές με βαθμό μεγαλύτερο του 17 που στόχευαν σε ιερατική σχολή (χωρίς κανένας να τους υποχρεώνει τελικά μετά την αποφοίτηση τους να κρατήσουν την υπόσχεση τους) .
Καθώς περνούσαν τα χρόνια, τις δεκαετίες του 80 και του 90 (το 1997 το οικοτροφείο διέκοψε τη λειτουργία του) τα επαρχιακά σχολεία είχαν στελεχωθεί και λειτουργούσαν πολύ καλά με αποτέλεσμα να σταματήσει η “αιμορραγία” τους δηλαδή η φυγή των μαθητών των τελευταίων τάξεων στα σχολεία της πόλης. (Στα 32 χρόνια που υπηρέτησα στο Λύκειο Πολιχνίτου, 1978-2010, ελάχιστοι μαθητές, που μετριούνταν με τα δάχτυλα του ενός χεριού, προέβησαν σε τέτοια μετεγγραφή. Αντίθετα δημιουργήθηκε ρεύμα μετεγγραφών μαθητών προς τα τεχνικά Λύκεια της πόλης που άρχισαν να λειτουργούν). Έτσι δεν υπήρχαν αριστούχοι μαθητές διαθέσιμοι και γι αυτό το οικοτροφείο φιλοξενούσε στην πλειονότητα μαθητές από τα τεχνικά Λύκεια και τον ΟΑΕΔ και φυσικά υποψήφιους για την ιεροσύνη.
Στο οικοτροφείο φιλοξενήθηκαν συνολικά στα χρόνια της λειτουργίας του 19 παιδιά από τη Βρίσα. (17 από τα Βασιλικά, 23 από το Λισβόρι, 34 από τον Πολιχνίτο και 2 από τον Σταυρό).
Οι οικότροφοι εξέδιδαν και ένα περιοδικό “ο Πυρσός του Οικοτροφείου”, πρωτοποριακό μαθητικό έντυπο για την εποχή στο οποίο έγραφαν όλοι σχεδόν οι οικότροφοι. Ένα ξεχωριστό κείμενο που δημοσιεύτηκε ήταν το παρακάτω του Στρατή Καρά.
Οι μαθητές από το χωριό όχι μόνο ήταν αριστούχοι αλλά διακρίνονταν στα σχολεία τους σε πολλούς μαθητικούς διαγωνισμούς. Έτσι το 1971 η έκθεση του Νίκου Αναστασίου με θέμα ¨Η Εκκλησία και το Έθνος” αντιπροσώπευσε τη Μητρόπολη μας στον πανελλήνιο διαγωνισμό. Το 1972 σε διαγωνισμό “60χρόνια απ’ την απελευθέρωση της Λέσβου” η έκθεση του Μανώλη Φράγκου βγήκε πρώτη ανάμεσα στους μαθητές των δυο Γυμνασίων Αρρένων και μαζί με τον έπαινο πήρε και χρηματικό βραβείο 1500 δραχμών. Το 1973 ο Νίκος Αναστασίου πήρε το 3ο βραβείο πανελλαδικά για τις τάξεις Γ και Δ Γυμνασίου σε έκθεση με θέμα “Ο κλήρος στον αγώνα για την απελευθέρωση του Έθνους”. Το 1976 ο Στρατής Καρράς πρώτευσε ανάμεσα σε όλους τους μαθητές του νησιού σε έκθεση με θέμα “Η προσφορά του Καποδίστρια στην Ελλάδα”. Το 1977 η έκθεση του ίδιου για την Αποταμίευση πρώτευσε στο σχολείο του. Τέλος το 1969 πρώτευσε στο σχολείο μου και μια δική μου έκθεση για το Ολυμπιακό ιδεώδες.
Το οικοτροφείο πρόσφερε άνετες και σύγχρονες συνθήκες διαμονής, εξαιρετικό φαγητό, ιατροφαρμακευτική φροντίδα, οικονομική ανακούφιση των οικογενειών, πολυήμερες εκδρομές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, πολιτιστικές δημιουργίες (θεατρικές παραστάσεις κ.λπ.), ιδανικό περιβάλλον για μελέτη, δυνατότητα άθλησης στα γήπεδα μπάσκετ, βόλεϊ και τένις και πολλά άλλα.
Σημείωση: όλα τα παραπάνω στοιχεία πάρθηκαν από το βιβλίο του Γιώργου Χουτζαίου “Το οικοτροφείο αριστούχων Γυμνασιοπαίδων της Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης” -36 χρόνια προσφοράς (1961-1997)
