Η κοπή της πίτας του Πολιτιστικού Συλλόγου Βρισαγωτών Λέσβου Αθήνας

Την Κυριακή που μας πέρασε, 18 Ιανουαρίου, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βρισαγωτών Λέσβου Αθήνας έκοψε την πρωτοχρονιάτικη πίτα του, στην αίθουσα «Ευτυχία και Αλέξανδρος Πολύζος». Δεν ήλθε ο αναμενόμενος αριθμός ατόμων, καθώς το κρύο ήταν τσουχτερό και οι ιώσεις της εποχής «κάνουν περατζάδα». Παρόλα αυτά, ήμασταν αρκετοί για να γίνουν μεγάλες παρέες στα τραπέζια και να περάσουμε καλά.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με τον καθιερωμένο αγιασμό από τον ιερέα της ενορίας. Ακολούθησε το παραδοσιακό σπάσιμο του ροδιού και ευχές σε στιχάκια ποιητικά και συνεχίστηκε με την κοπή της πίτας. Το φλουρί κέρδισε ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βρίσας «ο Άγιος Κωνσταντίνος». Ευχόμαστε να είναι γερά τα μέλη του ΔΣ και τα μέλη του Συλλόγου, η δημιουργικότητα, η αποτελεσματικότητα και η τύχη να συνοδεύουν τις δράσεις και την προσφορά τους στο χωριό μας.

Δεν ξεχάσαμε όμως κι αυτούς που έφυγαν τον περασμένο χρόνο, για τους οποίους κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή. Για την πρόσφατη απώλεια της συζύγου του Γαρυφυλλιάς (Λίτσας ), ο Δημήτρης Νικέλλης, μέσω επιστολής, ευχαρίστησε όλους όσους συμμετείχαν στο βαρύ πένθος της οικογένειάς τους.

Στη συνέχεια απονεμήθηκαν δύο βραβεία «Ρένα Σιγιώργη» για τα καλύτερα κείμενα που δημοσιεύτηκαν  στο περιοδικό Αντίλαλος της Βρίσας τα έτη 2024 και 2025. Την Επιτροπή αποτελούσαν οι: Φιλίτσα Φρουζάκη Βασίλογλου, Μιχάλης Βάσσος και Στέλιος Ευαγγελινός.

Το πρώτο βραβείο, για τα τεύχη 74 και 75, απονεμήθηκε στον Μάκη Αξιώτη, για το κείμενό του: « Ο Παλιόπυργος, Ο Γενοβέζικος Πύργος της Βρισέας», που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 74, αλλά και για όλη τη συγγραφική προσφορά του στο περιοδικό μας, καρπό μακροχρόνιας βιβλιογραφικής και επιτόπιας έρευνας και, βέβαια, αγάπης για τον τόπο μας. Ο Μάκης Αξιώτης, από τον Παπάδο της Λέσβου, χειρουργός στο επάγγελμα, είναι όχι μόνο διδάκτορας της ιατρικής αλλά και διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, με πλούσιο συγγραφικό έργο για τη Λέσβο και η συνεργασία του μας τιμά.

Το δεύτερο βραβείο απονεμήθηκε στον Γιώργο Λινάρδο, για το κείμενό του: «Κι αν του έλειπε το πόδι…είχε ψυχή», που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 77.  Ο Γιώργος είναι γιος του Προκόπη Λινάρδου και της συγχωριανής μας Ειρήνης Αναγνώστου. Στο διήγημά του, που έχει βιωματικό χαρακτήρα, εντυπωσίασε η ζωντανή αλλά ταυτόχρονα λιτή αφήγηση της ιστορίας του προπάππου του, που συνδέεται  με τη συλλογική μας ιστορία, και η ποιότητα της γραφής του, λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη ότι είναι ακόμα μαθητής. Ευελπιστούμε πως θα συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε κείμενά του στο περιοδικό μας και όχι μόνο.

Όπως επεσήμανε ο Πρόεδρος του Συλλόγου μας Κώστας Σταυρινός, ζητούμενο είναι να διευρυνθεί ακόμα περισσότερο ο κύκλος των συνεργατών του περιοδικού μας με αξιόλογα κείμενα, το καθένα από τα οποία έχει ξεχωριστή αξία και σημασία. 

Στη συνέχεια, τη συγκέντρωση απασχόλησαν θέματα του χωριού μας. Πρώτο από όλα, η έναρξη των εργασιών και ο χρόνος που θα απαιτηθεί για την κατασκευή και το μέλλον του Σχολείου Βρίσας, μετά την χαρμόσυνη υπογραφή της σύμβασης. Συζητήθηκε ακόμα η κατάθεση της μηνυτήριας αναφοράς που κατέθεσαν οι εκπρόσωποι του Πολιτιστικού Συλλόγου «ο Άγιος Κωνσταντίνος,  ο Σύλλογος Σεισμοπαθών Βρίσας και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βρισαγωτών Λέσβου για το ζήτημα της επικινδυνότητας της Βρίσας, τα εκκρεμούντα κτιριακά προβλήματα, αλλά και τις διαδικασίες που μπορεί να απαιτούνται για τη λήξη της. Επίσης, ο Θοδωρής Π. Κούσκος επεσήμανε την απουσία δημόσιας συγκοινωνιακής σύνδεσης με την έδρα του Δήμου μας στην Καλλονή και τα συνακόλουθα προβλήματα που προκύπτουν τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους επισκέπτες. Τέλος, ερωτήματα τέθηκαν από τους παρευρισκόμενους όσον αφορά το άνοιγμα καφενείων και άλλων καταστημάτων, τα οποία έχει τόση ανάγκη το χωριό μας.

Το Δ.Σ. ευχαριστεί

Όσους και όσες παρευρέθηκαν

Τη Θεανώ Τσολάκη για τη νοστιμότατη πλατσέδα της

Όσες και όσους βοήθησαν αγόγγυστα και οικειοθελώς στο γνωστό «μετερίζι» της κουζίνας και στο σερβίρισμα, το καθάρισμα και την προετοιμασία της αίθουσας πριν και μετά την εκδήλωση.   

Και του χρόνου με υγεία, αγάπη, αδελφοσύνη και ειρήνη στο κόσμο!

Η Βρίσα πάντα να μας ενώνει και να ζήσει καλύτερες μέρες!

Στρείδι τραυματισμένο

Και νά σου μπαίνει μέσα του ένας τόσος δα μικρός κόκκος άμμου.

Μικρός, αλλά και τόσο μεγάλος!

Το ενοχλεί, το πονάει.

Το τραυματίζει.

Υποφέρει.

Κλείνεται ερμητικά.

Τι να κάνει;

Δεν μπορεί να τον αποβάλει.

Αλλά δουλεύει με υπομονή.

Τον αγκαλιάζει.

Δεν μπορεί να απαλλαγεί, αλλά μπορεί να τον μεταμορφώσει.

Να τον στρογγυλέψει.

Να μην το πονάει.

Να τον κάνει κόσμημα.

Να τον κάνει μαργαριτάρι.

Το καταφέρνει.

Και μετά χάνεται στην ανυπαρξία.

Έχοντας αφήσει πίσω του, θησαυρό.

Κάνοντας τον πόνο, προσφορά.

Με το παρακάτω άρθρο του στο emprosnet.gr ο Μανώλης Μανώλας προσπαθεί να …προσγειώσει τους αυτοεξυμνούμενους σχετικά με το γεγονός της υπογραφής της σύμβασης για την ανοικοδόμηση του νέου διδακτηρίου του χωριού μας.

Αυτή κι αν είναι είδηση…

Η δημοσιοποίηση της είδησης ότι πρόκειται να υπογραφεί η σύμβαση για το έργο κατασκευής του νέου σχολικού συγκροτήματος στη Βρίσα προφανώς και δημιουργεί πλέον βάσιμες προσδοκίες ότι το πολύπαθο χωριό που επλήγη από τον καταστροφικό σεισμό του Ιουνίου του 2017, που μεταξύ των άλλων ισοπέδωσε και το σχολείο του, θα αποκτήσει νέο με τις πιο σύγχρονες προδιαγραφές. Ομολογουμένως είναι μια καλή εξέλιξη κυρίως για την τοπική κοινότητα της Βρίσας που εδώ και χρόνια περιμένει την επούλωση των «πληγών» που προκάλεσε ο καταστροφικός σεισμός, πολλές από τις οποίες ωστόσο παραμένουν ακόμη ανοιχτές και ταλαιπωρούν την τοπική κοινωνία προκειμένου να επανέλθει σε μια κανονικότητα. Αυτό ωστόσο που είναι αντικείμενο σχολιασμού είναι ότι χρειάστηκε να περάσουν πάνω από 8,5 χρόνια από την μοιραία μέρα για να δρομολογηθεί η κατασκευή του νέου σχολείου και απ ότι φαίνεται θα έχει κλείσει μια ολόκληρη δεκαετία για να μπουν οι μαθητές της Βρίσας στις νέες σχολικές αίθουσες. Δεν χωρεί καμιά αμφιβολία ότι η Πολιτεία διά των αρμοδίων υπηρεσιών της έσπευσε πολύ …βραδέως, για την κατασκευή του νέου σχολείου- και όχι μόνο- στη Βρίσα, γεγονός που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ακόμη και αυτήν την ώρα που φαίνεται φως στον ορίζοντα. Και δικαιολογημένα η τοπική κοινωνία του χωριού αναρωτιέται και διαμαρτύρεται γιατί έπρεπε να περάσουν τόσα χρόνια για να δρομολογηθεί η κατασκευή του νέου σχολείου και γιατί ακόμα η αποκατάσταση του ναού της Ζωοδόχου Πηγής, παρά τις δεσμεύσεις της υπουργού Πολιτισμού με δεδομένο ότι έχουν ολοκληρωθεί όλες οι μελέτες είναι στο περίμενε. Σε ότι αφορά την άρση της επικινδυνότητας του οικισμού της Βρίσας που ακόμη παραμένει εμπόδιο, αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αδιαφορίας και αναποτελεσματικότητας των εμπλεκομένων φορέων για μια υπόθεση που έχει ξεπεράσει κάθε όριο ανεκτικότητας. Είναι κρίμα να χρειάζονται να περάσουν τόσα χρόνια για να γίνουν τα αυτονόητα σε έναν πολύπαθο τόπο που προσπαθεί να επανέλθει και που βρίσκει μπροστά του συνεχώς εμπόδια και υποσχέσεις κενού περιεχομένου. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η δρομολόγηση κατασκευής του νέου σχολικού συγκροτήματος στη Βρίσα θα συμπαρασύρει για να αντιμετωπιστούν και οι άλλες εκκρεμότητες που επιμένουν να κρατούν σε …ομηρία το χωριό, όχι με ευχολόγια αλλά με πράξεις και ενέργειες που θα το ξαναζωντανεύσουν.

Έφυγε από τη ζωή, ανέλπιστα για εμάς, η Ειρήνη Τασσόπουλου, το γένος Γ. Ευαγγελινού. Η Ειρήνη με τον σύζυγό της Ανδρέα ζούσαν τα τελευταία χρόνια στα Βατερά. Στο σπίτι που μεγάλωσε. Τους βλέπαμε συνέχεια μαζί και τους καμαρώναμε.

Η Ειρήνη ήταν μέλος της εφηβικής και νεανικής βατεριανής παρέας μας και γι αυτό υπήρχε μια ειλικρινής εκτίμηση προς το πρόσωπό της.

Θερμά συλλυπητήρια στον σύζυγό της Ανδρέα, στην οικογένεια του αδελφού της Χαράλαμπου και σ’ όλους τους συγγενείς της.

Ας είναι η μνήμη της αιώνια.

Επιτέλους ξεκίνησαν για τα καλά οι εργασίες στο δρόμο Αμπελικό-Σταυρός: Άρχισε η κατασκευή των τοιχίων ώστε να στρώνονται τα μπάζα που θα βγαίνουν. Το εργοτάξιο στήθηκε στο προαύλιο του ελαιοτριβείου του Βαλάκου στο Αμπελικό, όπου συγκεντρώθηκαν τα μηχανήματα.

Φανερά χαρούμενος ο παπά Στρατής Κακάμπουρας, που χρόνια τώρα μόχθησε όσο κανείς άλλος για το έργο αυτό, μας έδωσε την ευχάριστη αυτή είδηση.

Πιστεύουμε ότι το έργο θα προχωρήσει με πολύ γρήγορους ρυθμούς.

Μπορεί να μην είναι το “παραλιακό όνειρο” αλλά σίγουρα ανοίγει την ευρύτερη περιοχή μας προς τα ανατολικά!

Με το καλό να τον “περπατήσουμε” ολοκληρωμένο!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ

Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο Βρίσας εκφράζει τις θερμές του ευχαριστίες προς τον κ. Θεολόγο Μπατζακη για την ευγενική του προσφορά και την άμεση ανταπόκρισή του στην επιδιόρθωση του παραθύρου στον Ιερό Ναό Αγίου Θεράποντα.

Η συμβολή του αποτελεί έμπρακτη έκφραση αγάπης και ενδιαφέροντος για τον Άγιο και τον ιερό αυτό χώρο, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη φροντίδα του.

Με εκτίμηση και ευχές,

Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο Βρίσας

Αύριο Σάββατο το πρωί, 17 του μήνα, η Στέλλα Μπινή θα προσφέρει δωρεάν καφέ στο Πλατανάκι, ως μνημόσυνο, στη μνήμη του πολυαγαπημένου της Στέλιου, τέσσερα χρόνια μετά τον πρόωρο θάνατό του.

Καλούνται όσοι τιμούν τη μνήμη του να προσέλθουν.

Το ερέθισμα για το παρακάτω μού το έδωσε αφ’ ενός ένα βίντεο στην τηλεόραση όπου με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης «ζωντανεύουν, μιλούν, και γελούν» γυναίκες σκοτωμένες ως επί τω πλείστον από συντρόφους τους, αφ’ ετέρου γιατί σήμερα συγγενείς δολοφονημένων γυναικών μίλησαν για τις αγαπημένες τους κόρες, αδερφές, μαμάδες, στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

Οι γυναίκες πρέπει να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν, και οι γύρω τους, που βλέπουν, να μην σιωπούν.

Οι δε άντρες να πάψουν να θεωρούν τις γυναίκες αντικείμενα με δικαίωμα ζωής ή θανάτου επάνω τους, και να επανεκπαιδευτούν στα θέματα πατριαρχίας.

Με λένε Ζωή.

Στην αρχή η θλίψη είχε εγκατασταθεί μέσα της

σαν ένα ακόμα εσωτερικό της όργανο.

Σαν νοικάρης με ενοικιοστάσιο που δεν μπορούσε να της κάνει έξωση.

Και συνεχώς την ένοιωθε να αλλάζει διαμερίσματα.

Πότε της έσφιγγε την καρδιά.

Πότε της έπαιρνε τον αέρα από τους πνεύμονες.

Πότε της τρύπαγε το στομάχι.

Μόνο στο μυαλό της δεν της επέτρεπε να πάει.

Την αρνιόταν.

Την έδιωχνε.

Την υποχρέωνε να σιωπά.

Όταν τα περιστατικά βίας ήταν αραιά και που.

Γιατί δεν ήθελε να πιστέψει αυτό που ζούσε.

Έβρισκε προφάσεις και δικαιολογίες.

Ότι κατά βάθος ήταν καλός.

Ότι για όλα έφταιγε η ίδια.

Ότι έπρεπε να γίνει καλύτερη.

Ότι δεν έπρεπε να δίνει αφορμές.

Μέχρι που η θλίψη έγινε φόβος.

Φόβος και μετά πανικός.

Που εγκαταστάθηκε στο μυαλό της.

Γιατί κατάλαβε ότι κινδύνευε.

Όταν τα περιστατικά βίας σιγά-σιγά, πολλαπλασιάστηκαν.

Φοβόταν ότι κάθε μέρα που περνούσε,

ήταν μια αναβολή εκτέλεσης που είχε ημερομηνία λήξεως.

Μια εκτέλεση που έμαθε καρτερικά να περιμένει.

Ο ήχος του κλειδιού του στην πόρτα όταν μπαίνει στο σπίτι

σαν πυροβολισμός τής φαντάζει.

Έφτασε ώρες-ώρες να τον αναζητά σαν λύτρωση.

Για να τελειώνει η αγωνία.

Να πάψει να πονά και να φοβάται περιμένοντας το αναπόφευκτο.

Παραιτημένη.

Τώρα αυτός λείπει.

Παλιά χαιρόταν για την λίγη ελευθερία.

Τώρα μετρά με πανικό τις ώρες μέχρι το γυρισμό του.

Πώς θα είναι;

Τί την περιμένει;

Τι δεν πρέπει να κάνει για να μην τον προκαλέσει;

Αφηρημένα κοιτάζει στην τηλεόραση.

Ποτέ δεν παρακολουθεί τι λένε.

Την ανάβει για να ακούει φωνές ανθρώπων.

Για να νοιώθει ότι έχει παρέα.

Γιατί σταμάτησε σιγά-σιγά να βγαίνει από το σπίτι.

Δεν αντέχει τα περίεργα βλέμματα στα σημάδια που της αφήνουν

τα χτυπήματα του.

Τα ψέματα που λέει για να τον καλύψει.

Τη ντροπή που νοιώθει για εκείνον που τα κάνει, και για την ίδια που τα ανέχεται.

Κάτι της τραβάει την προσοχή.

Ένα βίντεο με πρόσωπα γυναικών που εναλλάσσονται στην οθόνη, μιλούν και γελούν.

Ανασύρει από την μνήμη της…

Γνωστά τα ονόματα.

Δίνει προσοχή.

Θυμάται.

Ελένη, Κυριακή, Γαρουφαλιά, Κατερίνα, Βίκυ, Καρολάιν…

Νεκρές όλες τους.

Η καρδιά της πάει να σπάσει.

Από τρόμο.

Από απόλυτη συνειδητοποίηση μπροστά στην φρικτή πραγματικότητα.

Αλλά, και αποφασιστικότητα.

Αρπάζει μόνο τα κλειδιά του αυτοκινήτου της, ανοίγει την πόρτα και φεύγει.

Δεν κλειδώνει.

Το σπίτι αυτό είναι για εκείνη παρελθόν.

Φοβάται πολύ αλλά με ένα άλλου είδους φόβου.

Έναν αλλιώτικο φόβο που δεν είναι ο φόβος για την ζωή της.

Είναι ο φόβος για το άγνωστο που την περιμένει.

Αλλά είναι σίγουρη ότι κάνει το σωστό.

Βρήκε την δύναμη.

Να δραπετεύσει, να εξαφανιστεί.

Δεν θα επιτρέψει να ακουστεί το όνομα της σε βίντεο στην τηλεόραση.

Τώρα ή ποτέ, λέει στον εαυτό της.

Με λένε Ζωή, και θέλω να ζήσω