Ήταν πιτσιρικάς όταν ανακατασκεύαζαν τη στέγη του σπιτιού τους. Τη μια μέρα ολοκληρώθηκε το μισό και την επόμενη ο καιρός ήταν κατάμαυρος και έτοιμος να ανοίξουν οι ουρανοί! Οι μαστόροι δούλευαν πυρετωδώς για να προλάβουν και η μητέρα του σταυροκοπιόταν συνέχεια επαναλαμβάνοντας το Αλλού Κύριι τα νιρα’ς. Ο Κύριος εισάκουσε την παράκληση και η καταρρακτώδης βροχή άρχισε μετά την ολοκλήρωση της δουλειάς!
Προχτές με ανάρτησή της η Κατερίνα επαναλάμβανε την …ικεσία. Δεν χρειάστηκε και πολύ να θυμηθεί ο Μεγαλοδύναμος το επικαιροποιημένο αίτημα και να λοξοδρομεί συνέχεια τη βροχή!
Πράγματι παρακολουθώντας σε τρέχοντα χρόνο την πορεία της βροχής στο ραντάρ της Σμύρνης προχτές που πήραμε τα 11 χιλιοστά η βροχή ανέβαινε από τη Χίο έστριβε παράλληλα με τη νότια πλευρά του νησιού μας και ανηφόριζε ανάμεσα σε Λέσβο και Τουρκία. Μόλις μας έπιασε λίγο. Σήμερα από την ίδια πηγή βλέπουμε ότι μέχρι τώρα διαδοχικά κύματα νεφών που ρίχνουν βροχή με αρκετή ένταση ανεβαίνουν από νότο προς βορά και πιάνουν λίγο το δυτικό μέρος του νησιού αποφεύγοντας την περιοχή μας.
Καιρός να αλλάξουμε την ικεσία: “Ισάδιου Κίριι τα νιρά ‘ς”
Μια ζωή με θυμάμαι να ταξιδεύω γιατί ήθελα να γνωρίσω όλο τον κόσμο. Από πολλά μέρη που έχω επισκεφτεί, οι εικόνες έχουν ξεθωριάσει και μόνο οι φωτογραφίες μου τις ξαναζωντανεύουν στη μνήμη. Αντίθετα, η Λέσβος είναι ένα νησί που δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα στον επισκέπτη, που δε θα ξεχάσει ποτέ.
Τα κρυστάλλινα νερά της θάλασσας, οι ιαματικές πηγές αλλά και άφθονες πηγές από όπου αναβλύζουν καθάρια νερά, οι καταρράκτες, οι αμμουδιές και οι παραλίες με τα βότσαλα, τα ψηλά βουνά, το απολιθωμένο δάσος, οι γέρικες αγέρωχες ελιές και φυσικά η έντονη «παρουσία» του Ταξιάρχη σε όλο το νησί με αναρίθμητα εκκλησάκια προκαλούν δέος και θαυμασμό στον ξένο.
Κάθε χωριό έχει τη δική του ομορφιά αλλά ένα από τα χωριά που με εντυπωσίασαν πολύ είναι η Σκάλα Πολιχνίτου. Είναι ο τόπος που φημίζεται για τα όστρακα, ο τόπος όπου μοσχομυρίζουν φρέσκα ψάρια, θαλασσινά εδέσματα και ουζομεζέδες. Στις γραφικές ταβέρνες ξεχνιέσαι με την ωραία μουσικούλα και τη νησιώτικη ατμόσφαιρα. Αξίζει να δοκιμάσει κανείς ντόπιο ούζο αφού εκεί φύεται ο γλυκάνισος, το αρωματικό φυτό που προσδίδει τη χαρακτηριστική γεύση στο ξακουστό ούζο της Λέσβου.
—
Η Αλυκή της Σκάλας Πολιχνίτου αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της Λέσβου, ο οποίος χρησιμοποιείται από πουλιά ως ενδιάμεσος προορισμός στη μετανάστευσή τους, για αναπαραγωγή ή για να διαχειμάζουν. Η παρουσία των εντυπωσιακών φοινικόπτερων, πιο γνωστά ως φλαμίνγκο, είναι μόνιμη.
Πολύ κοντά στη Σκάλα Πολιχνίτου, ανάμεσα σε ευκαλύπτους, βρίσκονται οι ιαματικές πηγές Πολιχνίτου. Τα νερά αναβλύζουν μέσα από ηφαιστιογενή πετρώματα, είναι από τις θερμότερες πηγές της Ευρώπης με θερμοκρασία που κυμαίνεται από 67°C ως 92°C αλλά στους λουτήρες η θερμοκρασία είναι μεταξύ 42°C και 44°C. Τα νερά αυτά είναι ιδανικά για ρευματισμούς, αρθροπάθειες, μυοσκελετικές, γυναικολογικές, δερματικές παθήσεις καθώς και άλλες ασθένειες. Οι πηγές αυτές ήταν σε χρήση από την τουρκοκρατία, πρόσφατα ανακαινίστηκαν και εκσυγχρονίστηκαν αλλά δυστυχώς τώρα δεν λειτουργούν. Ένας από τους θησαυρούς της Λέσβου αφήνεται να ρημάζει ενώ θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για ιατρικό τουρισμό. Η επίσκεψη στα λουτρά μου προκάλεσε απογοήτευση γιατί θα ήθελα να έχω την εμπειρία αυτής της μοναδικής πηγής. Φαντάζομαι ότι κάπως έτσι νιώθουν και οι τουρίστες που φτάνουν μέχρι εκεί και βλέπουν αυτή την εγκατάλειψη!
Οι κάτοικοι της Σκάλας είναι φιλόξενοι, χαμογελαστοί και δοτικοί. Έφυγα με πολύτιμα δώρα που μου έδωσαν: φρούτα που προσφέρει απλόχερα η γη του Πολιχνίτου.
Δεν γίνεται να μην αναφερθώ στον Δημήτρη Γιανναρέλη, πρόεδρο Πολιχνίτου, ο οποίος έχει διάθεση να εξυπηρετήσει όσους ζητούν τη βοήθειά του, έχει όραμα για ανάπτυξη του τόπου και κυρίως διαθέτει τις ικανότητες και το πνευματικό επίπεδο για το επιτύχει!
Η διαδρομή από και προς τη Μυτιλήνη είναι υπέροχη, αφού το μεγαλύτερο μέρος της είναι μέσα από ένα πυκνό πευκοδάσος
Έμεινα λίγες μέρες σ΄ αυτό το ξεχωριστό μέρος αλλά ο νους μου ηρέμησε από σκέψεις και η καρδιά μου γαλήνεψε. Η Σκάλα Πολιχνίτου θα είναι το καταφύγιό μου από δω και πέρα!
Το πρωί της Πέμπτης 14 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε συνάντηση του Δημάρχου Δυτικής Λέσβου Ταξιάρχη Βέρρου με τον Μηχανικό της ΚΤΥΠ Α.Ε. Δημήτρη Γεωργακόπουλο στο πλαίσιο της ρύθμισης των τελευταίων λεπτομερειών για τη μελέτη/κατασκευή του κτηρίου του Δημοτικού Σχολείου της Βρίσας. «Μετά από πολλές πιέσεις, αρκετές επαφές μας στην Αθήνα αλλά και συντονισμένη δουλειά των υπηρεσιών μας με εκείνες της ΚΤΥΠ Α.Ε., έχουμε φτάσει στο τελευταίο στάδιο για να βάλουμε τις βάσεις ώστε να επιστρέψει ξανά η ζωή, τα παιδιά μας δηλαδή, στο σεισμόπληκτο χωριό της Βρίσας», δήλωσε για τη συνάντηση ο Δήμαρχος Δυτικής Λέσβου.
Όσον αφορά τη δήλωση του Δημάρχου, επειδή παρακολουθούσαμε πολύ στενά το θέμα του σχολείου έχουμε να πούμε ότι μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα, όπως τα ωραιοποιεί ο Δήμαρχος. Αν γίνονταν (έγκαιρα) αυτά που είπε η μελέτη …θα είχε τελειώσει. Εκτός απ’ τον ιδεατό κόσμο στο μυαλό των πολιτικών υπάρχει και η στεγνή πραγματικότητα που απέχει παρασάγγες.
Τον δάσκαλο Ιωάννη Κόντο, που αναφέραμε σε προηγούμενη ανάρτησή μας, τον θυμούνται οι Καλλονιάτες διότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην τοπική ιστορία τους.
Τον αείμνηστο δάσκαλο Κώστα Τσέλεκα τον θυμούνται οι Καλλονιάτες επειδή υπήρξε Δάσκαλος! Το θυμούνται και τον τίμησαν ποικιλότροπα και όσο ήταν στη ζωή.
Τη φωτογραφία μας έστειλε ο Ανδροκλής
Στην παραπάνω φωτογραφία ο αείμνηστος δάσκαλος ανάμεσα στα στελέχη του Συλλόγου Καλλονιατών σε μια εκδρομή τους στο Τατόι.
Σημείωση: Στην περιοχή της Καλλονής υπηρέτησε για αρκετά χρόνια και ο αείμνηστος δάσκαλος Κώστας Π. Βάσσος. Από όσο τον γνώρισα (συνταξιούχο πια) έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη για το χωριό μας και τους χωριανούς μας. Αξιοπρεπέστατος και με σταθερές αρχές, υπηρέτησε το Σύλλογο της Αθήνας απ’ τη θέση του Προέδρου και αναμείχθηκε ενεργά στα της τοπικής αυτοδιοίκησης στο χωριό μας.
Πάρθηκε επιτέλους από το Δήμαρχο η απόφαση για την ανάληψη των χρημάτων που απαιτούνται για την εργολαβία αποκομιδής των μπάζων από τα δυσπρόσιτα μέρη του χωριού.
Ήταν άραγε αδύνατο αυτή η απόφαση να παρθεί νωρίτερα; Μήπως η αδιαφορία αρμοδίων και αναρμοδίων ήταν η αιτία της τόσο μεγάλης καθυστέρησης;
Είναι φυσικά απαράδεκτο αστείο να λέμε συνέχεια “τέλος καλό όλα καλά” ή “κάλιο αργά παρά ποτέ” και να παρηγοριόμαστε.
Μια αρκετά δυνατή μπόρα μικρής σχετικά διάρκειας έβαλε στο βροχόμετρο 11 σχεδόν χιλιοστά. Για αρχή ήταν πολύ καλή δεδομένου ότι τα λιόδεντρα έμοιαζαν “πεθαμένα”.
Φυσικά βγήκαν! Τα σαλιγκάρια! Περισσότερα στα Βατερά αλλά και στο χωριό.
Ο Ιωάννης Κόντος γεννήθηκε στη Βρίσα το 1857 από εύπορη αγροτική οικογένεια και όταν τελείωσε το Γυμνάσιο της Μυτιλήνης γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας στο τμήμα της Φιλολογίας. Αναγκάστηκε να μην ολοκληρώσει τις σπουδές του γιατί και ο μικρότερος αδελφός του γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο για να γίνει γιατρός. Εύπορη η οικογένεια αλλά δεν άντεχε τις σπουδές δυο παιδιών και έτσι ο Ιωάννης αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω για να εργαστεί. Και πράγματι προσλήφθηκε, ως δάσκαλος, στο σχολαρχείο της Καλλονής από τον Οκτώβριο του 1879 ως τον Ιούνιο του επόμενου έτους .
Εκεί στην Καλλονή παντρεύτηκε την Μαριάνθη Παυλίδου, δασκάλα κι αυτή, από την Ερεσό, κόρη γιατρού και αδελφή του γερμανοσπουδαγμένου φιλόλογου Ιωακείμ Παυλίδη, ο οποίος έχοντας μια αντιπάθεια προς τους κληρικούς χαρακτηρίζονταν (και από τον ίδιο του τον ανιψιό, Τάκη) ως «λουθροκαλβίνος» . Νέος και μορφωμένοςο Ιωάννης ασχολήθηκε με ζήλο με τα κοινά.
Την εποχή εκείνη στην Καλλονή φούντωνε το πρόβλημα με το μοναστήρι του αγίου Ιγνατίου, το γνωστό και ως Μονή Λειμώνος. Το μοναστήρι αυτό είχε πολύ μεγάλη περιουσία και έσοδα και οι καλόγεροι του ζούσαν με έναν ιδιόρρυθμο τρόπο, μπαίνοντας και βγαίνοντας χωρίς περιορισμούς, και –κατά την επικρατούσα αντίληψη- σπαταλώντας τα έσοδα της Μονής είχαν έρθει σε σύγκρουση με την Μητρόπολη και τους λαϊκούς. Ήδη από το 1866 υπήρχε ένταση στις σχέσεις της επαρχίας (δημογέροντες) και μητροπολίτη απ’ τη μια και των μοναχών απ’ την άλλη.
Ο Πατριάρχης (η Μονή χαρακτηρίζονταν Σταυροπηγιακή και ανήκε απευθείας στο Πατριαρχείο) επέβαλε κάποιες αλλαγές στη λειτουργία του μοναστηριού με αποτέλεσμα οι περισσότεροι μοναχοί να το εγκαταλείψουν.
Ο συγγραφέας του βιβλίου «το πολύκροτο μοναστηριακό ζήτημα Μηθύμνης 1866-1888», Δημήτριος Χατζηλίας ξεψάχνισε στην κυριολεξία τα αρχεία της μονής και παρουσιάζει την κατάσταση που επικρατούσε και τις ενέργειες που γίνονταν μέσα από εκατοντάδες επιστολές ένθεν κακείθεν προσώπων και φορέων.
Ο Ιωάννης αρχικά ήταν με το μέρος του Μητροπολίτη και της επαρχίας ενάντια στους μοναχούς, συμμετείχε ως εκπρόσωπος της Καλλονής στην επαρχιακή συνέλευση που συνεκλήθη και εξελέγη (το Νοέμβριο του 1881) μέλος της Εφορευτικής των Σχολείων Επιτροπής που συνέστησε η επαρχιακή συνέλευση. Στις αρχές του 1882 ο Ιωάννης τροποποιεί αυθαίρετα μια αναφορά της εφορευτικής επιτροπής και στη συνέχεια με μια «διατριβή» που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Νεολόγος» καταφέρεται κατά της Επιτροπής και αλλάζει τοποθέτηση και διαγράφεται από την ΕΣΕ τον Αύγουστο του 1882. Είναι η περίοδος που ηγούμενος στο μοναστήρι ορίζεται ο Πολιχνιάτης Γεδεών και μοναχοί και επαρχία εναντιώνονται στην Εκκλησία, στον Μητροπολίτη και τον Πατριάρχη. Πάντα η αιτία ήταν η διαχείριση των πλούσιων εισοδημάτων της Μονής.
Συνέρχεται τότε μια «παράνομη» συνέλευση (κληρικολαϊκή) αντιπροσώπων από τα περισσότερα χωριά της επαρχίας Μηθύμνης και των μοναχών στην οποία συμμετέχει ο Ιωάννης, ως πληρεξούσιος της Καλλονής, και εκλέγεται αντιπρόεδρος της. Η συνέλευση αυτή έχει στόχο να διασφαλίσει τα δικαιώματα των μοναχών και της επαρχίας από τις προσόδους της Μονής (εις βάρος αυτών που διεκδικεί η Εκκλησία) και να χτίσει την «Λειμωνιάτιδα επαρχιακή σχολή». Ο Ιωάννης μάλιστα προτείνει (και γίνεται αποδεκτό) να συσταθεί Εφορευτική Επαρχιακή Επιτροπή για την υλοποίηση του έργου της σχολής. Η σχολή θεμελιώνεται και προχωρά.
Στο μεταξύ γίνεται ο χαμός στις σχέσεις Εκκλησίας και Επαρχίας. Φτάνουν στο σημείο να εμποδίζουν να λειτουργήσει σε κάποιες εκκλησίες ο Μητροπολίτης, να εκδίδονται άδειες γάμων αγνοώντας τον Μητροπολίτη που είχε την αρμοδιότητα και να υπάρχει μεγάλη ένταση και πλήρης ανυπακοή στα κελεύσματα του Πατριάρχη και του Μητροπολίτη. Στη συμπεριφορά τους αυτή είχαν και την αθόρυβη υποστήριξη του τούρκου διοικητή της Επαρχίας. Ο Ιωάννης πρότεινε το κείμενο που χαράχτηκε στο θεμέλιο λίθο της Σχολής, και υπόγραψε την πρόταση για κατάργηση του Μητροπολιτικού Συμβουλίου (Δικαστηρίου). Μίλησε στη Μητρόπολη Καλλονής, στη δοξολογία που έγινε με τη θεμελίωση της Λειμωνιάτιδος σχολής σημειώνοντας ότι κατατέθηκαν τα θεμέλια της ηθικής και πνευματικής παλιγγενεσίας της Μηθύμνης.
Τελικά το Πατριαρχείο τον Δεκέμβριο του 1882, αφού είδε και αποείδε ότι δεν μπορούσε να καθησυχάσει αλλιώς τα πράγματα και να υποτάξει τους «παράνομους» καθαιρεί τον ηγούμενο και στη συνέχεια εξεκκλησιάζει (αφορίζει) τους τρεις πρωτεργάτες της εναντίον του κίνησης τον πρόεδρο της «κληρικολαϊκής συνέλευσης» Ζαφειράκη Υπανδρεμένο, τον αντιπρόεδρο της Ιωάννη Κόντο και τον δικηγόρο και φανατικό υπερασπιστή των θέσεων των «παρανόμων», όπως χαρακτηρίζονταν οι πολέμιοι της Εκκλησίας, Μιλτιάδη Νικόπουλο.
Ο Ιωάννης τις πρώτες μέρες του 1883, μετά τον αφορισμό του με μια «διατριβή» του στον «Νεολόγο» υποστηρίζει και δικαιολογεί τις πράξεις της «κληρικολαϊκής» συνέλευσης και ξεσηκώνει το μένος της αντίπαλης πλευράς. Τότε ο Ιωάννης υπηρετούσε ως φιλόλογος στο Γυμνάσιο της Μυτιλήνης.
Ο Ιωάννης μετά το πέρας της παράνομης συνέλευσης, ήταν μετρημένος και συγκρατημένος στα όσα συνέβαιναν κατά της Εκκλησίας, δεν ακούστηκε πουθενά και μετά το 1883 χάθηκε και σώπασε. Τον Μάιο του 1883 ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης αναφέρει σε επιστολή του ότι στη γιορτή του αγίου Θεράποντα, όποτε γίνονταν και η λογοδοσία του Νοσοκομείου και των Σχολείων «ο κ. Κόντος ου μόνον παρέστη εν τη εκκλησία αλλά παρεκάθισε μετά των λοιπών καθηγητών εν τη συνελεύσει ανερυθριάστως». Ήταν ο πρώτος απ’ τους τρεις αφορισμένους λαϊκούς που ζήτησε συγχώρηση και αναιρέθηκε ο αφορισμός του με την 3120/1885 πατριαρχική και συνοδική επιστολή.
Σύμφωνα με το γιο του Τάκη, επειδή απολύθηκε από το Γυμνάσιο Μυτιλήνης, έφυγε στο Αϊβαλί απέναντι, όπου στο εκεί Γυμνάσιο ήταν διευθυντής ο κουνιάδος του Ιωακείμ Παυλίδης και δίδαξε για 15 χρόνια. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Μυτιλήνη, στο Παρθεναγωγείο. Πέθανε στην κατοχή το 1942.
Πηγές:
Το παραπάνω αναφερόμενο βιβλίο του Δημήτρη Χατζηλία (σελ. 315, έκδοση 2021, Μυτιλήνη)
Ο πατέρας Ιωάννης Κ. Κόντος. Ο αφορισμένος δάσκαλος της Λέσβου. Του Τάκη Κόντου Αθήνα 1980
Και άλλες πληροφορίες για τον Ιωάννη Κόντο μπορείτε να δείτε εδώ
Και φέτος θα δίνονται δωρεάν γεύματα στα παιδιά του Δημοτικού σχολείου του χωριού μας. Από δημοσίευμα του “Ν” μαθαίνουμε ότι το πρόγραμμα θα αρχίσει τέλος Οκτωβρίου.
Η προσφορά εξυπηρετεί όλα τα παιδιά και ιδιαίτερα όσα τυχόν παρακολουθούν το ολοήμερο σχολείο (αν λειτουργεί ή αν λειτουργήσει)
Δείτε ολόκηρο το δημοσίευμα
Μέχρι τέλος Οκτωβρίου αναμένεται να ξεκινήσουν τα σχολικά γεύματα σε 1.530 σχολεία της επικράτειας, ενώ ήδη δημοσιεύθηκε σε ΦΕΚ η σχετική απόφαση που συνυπογράφουν οι αρμόδιοι Υπουργοί.
Στη Λέσβο σύμφωνα με την Υπουργική απόφαση εντάσσονται στο πρόγραμμα των σχολικών γευμάτων συνολικά 21 Δημοτικά Σχολεία, 3 της Δυτικής Λέσβου και 18 του Δήμου Μυτιλήνης. Ειδικότερα εντάσσονται:
Τον συνάδελφο Θέμη Ναούμη που για μια ακόμα χρονιά επέλεξε να υπηρετήσει στο σχολείο μας και παράλληλα θωράκισε τις αίθουσες διδασκαλίας με καθαριστές του αέρα για μεγαλύτερα ασφάλεια των παιδιών έναντι του κορονοϊού.
Τον Θεόδωρο Σφούνη για την προσφορά 50 € στη μνήμη των γονέων και της αδελφής του για την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών που θα προκύψουν κατά τη διάρκεια της χρονιάς.
Ο Θέμης Ναούμης και η σύζυγός του Ελευθερία είναι δάσκαλοι οι οποίοι το σχολικό έτος 2016-17 υπηρετούσαν στην περιοχή και στο σχολείο μας ως αναπληρωτές και βίωσαν τον καταστρεπτικό σεισμό του Ιουνίου. Γνωρίζοντας την τραγική κατάσταση που είχε δημιουργηθεί στο χωριό και στο σχολείο την επόμενη χρονιά επέλεξαν να έρθουν και πάλι εδώ, φέρνοντας μαζί τους πολλά δώρα για τους μαθητές και τις μαθήτριες τους. Η παρουσία τους πέρα απ’ την ουσιαστική είχε και συμβολική αξία και ενίσχυση των παιδιών και των οικογενειών τους: Είμαστε εδώ, είμαστε μαζί σας, μην το βάζετε κάτω, όλοι μαζί θα ξεπεράσουμε τα προβλήματα.
Φέτος διορίστηκαν ως μόνιμοι στο νησί μας και επέλεξαν και πάλι το χωριό μας στο οποίο κατάφερε να βρει στέγη μόνο ο Θέμης ενώ η Ελευθερία τοποθετήθηκε σε σχολείο της Καλλονής. Επέλεξαν όμως να νοικιάσουν σπίτι και να μείνουν με τα δυο κοριτσάκια τους στα Βατερά. Ο Θέμης όμως και πάλι δεν ήρθε με αδειανά χέρια! Έφερε και τέσσερις καθαριστές αέρα (αξίας 2000€) για μεγαλύτερη προστασία των παιδιών και των συναδέλφων του από τον κορονοϊό.
Αν το χωριό μας έχει τέτοιους φίλους και τα παιδιά μας τέτοιους δασκάλους μπορεί να αντιμετωπίζει με περισσότερη αισιοδοξία το μέλλον αλλά και τους μεμψίμοιρους αυτόχθονες.
