Κάτω από τον Πλάτανο…

Κανένας δεν εκδήλωσε ενδιαφέρον στον πλειοδοτικό διαγωνισμό που κήρυξε ο Δήμος για την ενοικίαση της ΑΡΕΝΑ!

Η άλλοτε ναυαρχίδα της διασκέδασης στα Βατερά μένει στα αζήτητα!

Παραθέτουμε την σχετική απόφαση της οικονομικής επιτροπής του Δήμου

Προς ενημέρωση στους γονείς που δήλωσαν την συμμετοχή του παιδιού τους στα εργαστήρια ζωγραφικής. Το πρώτο εργαστήριο θα γίνει την Παρασκευή 3/11 στις 18:00 στο χώρο του κοντέινερ στα Βατερα.

Παρακαλούνται τα παιδιά για διευκόλυνση της διαδικασίας να έχουν μαζί τους τις ξυλομπογιές τους (αν διαθέτουν).

Με βάση ανακοίνωση της ειδικής ομάδας εθελοντών Λέσβου, την οποία μας κοινοποίησε ο Γιάννης Παππάς, παρατείνεται η αντιπυρική περίοδος στο νησί μας μέχρι τις 15 Νοεμβρίου.

Λαογραφική και γλωσσολογική προσέγγιση από τον Δημήτρη Κ. Νικέλλη

‘Ένα από τα επαγγέλματα που εκτοπίστηκαν σήμερα απ’ την βιομηχανική επανάσταση είναι και αυτό του τσαγκάρη. Τις δεκαετίες όμως του ‘40 και του ‘50 όλοι χρησιμοποιούσαν χειροποίητο παπούτσι και ο τσαγκάρης ήταν περιζήτητος γαμπρός.

Όταν έπαιρνε παραγγελία από τον πελάτη, η πρώτη του δουλειά ήταν να πάρει σ’ ένα φύλλο χαρτί το περίγραμμα του πέλματός του. Μ’ αυτό θα διάλεγε το καλαπόδι (ξύλινο ομοίωμα ποδιού) πάνω στο οποίο θα συναρμολογούσε το παπούτσι.

Πρώτα σχεδίαζε και έκοβε τρία τέσσερα κομμάτια από μαλακόδερμα (τα φόντια) που θα σχημάτιζαν το πάνω μέρος του παπουτσιού. Αυτά έπρεπε να συρραφούν και να φοδραριστούν.  Όταν αυτά ήταν έτοιμα τα τοποθετούσε πάνω στο καλαπόδι, τα τέντωνε, τα εφάρμοζε και τα κάρφωνε κάτω-κάτω με λεπτά καρφάκια (τενς) για να πάρουν μόνιμα και σταθερά τη φόρμα του ποδιού.Στη συνέχεια έκοβε μια λεπτή λουρίδα σολόδερμα πλάτους 2-3 εκατοστών (το βάρδουλο) και το έραβε με το σουβλί και κερωμένο σπάγκο γύρω τριγύρω στις άκρες του δέρματος. Πάνω στο βάρδουλο στερεωνόταν εξωτερικά η σόλα και το τακούνι και εσωτερικά ο πάτος του παπουτσιού.

Η όλη εργασία ήταν δύσκολη και χρονοβόρα. Ο τσαγκάρης χρειάζονταν μια βδομάδα για να ετοιμάσει ένα ζευγάρι παπούτσια και ο πελάτης εργαζόμενος ενός μηνός μεροκάματα για να εξοικονομήσει το αντίτιμο που έπρεπε να πληρώσει. Το παπούτσι εκείνο μπορεί να υστερούσε  σε κομψότητα είχε όμως δυο πλεονεκτήματα απαραίτητα για τις συνθήκες της εποχής. Ήταν ανθεκτικό και επισκευάσιμο. Την εποχή εκείνη όλοι περπατούσαν. Με τα πόδια καθημερινά πηγαινοέρχονταν τα παιδιά  που φοιτούσαν στο Γυμνάσιο Πολιχνίτου. Με τα πόδια οι ταϊφάδες πηγαινοέρχονταν στα λιοκτήματα του χωριού.  Η φθορά των παπουτσιών ήταν αναπόφευκτη.

Ο υποδηματοποιός τότε γινόταν μπαλωματής. Αντικαθιστούσε την φθαρμένη σόλα ή το τακούνι και το παπούτσι γινόταν και πάλι καινούριο. Το σόλιασμα γινόταν πολλές φορές μέχρι να καταστραφεί εντελώς το βάρδουλο. Το ξεβαρδουλωμένο παπούτσι  δεν ήταν πια επισκευάσιμο.

Από το ξεβαρδουλωμένο ξεκινώντας η ζωντανή και ρέουσα ελληνική γλώσσα δημιούργησε τους ξεβαρδαλωμένο, ξεμπαρδαλωμένο, ξεχαρβαλωμένο, όχι μόνο για τα παπούτσια αλλά για κάθε συσκευή ή αντικείμενο το οποίο λόγω φθοράς ή κακής χρήσης δεν επιδέχεται επισκευή.

Με αφορμή το σαρανταήμερο μνημόσυνο του Δημήτρη Περρή, που τελέστηκε χτες στην Τρίπολη, με την παρακάτω φωτογραφία μας τον έφερε κοντά ο Γιώργος Τσάτσος για έναν αποχαιρετισμό από το χωριό του!

Η ηρωική μέρα της 28ης Οκτωβρίου τιμήθηκε και γιορτάστηκε και εδώ.

Σημαντικός σύμμαχος ο καλός καιρός που ξεσήκωνε τους πάντες να βγουν έξω.

Η δοξολογία στον Άγιο Ευστάθιο με την παρουσία των παιδιών του Νηπιαγωγείου και του Δημοτικού σχολείου συγκέντρωσε αρκετό κόσμο. Για το περιεχόμενο της γιορτής μίλησε η (συνήθης ύποπτη) Διευθύντρια του σχολείου Μυρσίνη Νικέλλη. Τα παιδιά λιγοστεύουν στο Δημοτικό αλλά όχι στο Νηπιαγωγείο.

Ακολούθησε η κατάθεση στεφανιών στο μνημείο των πεσόντων στο χωριό από τον Πρόεδρο Αποστόλη Αποστολή και τα παιδιά πρώτα του Νηπιαγωγείου και μετά του Δημοτικού. Ακολούθησε η απαγγελία ποιημάτων και η εκδήλωση έκλεισε με τον Εθνικό Ύμνο.

Τα παιδιά δέχτηκαν το κέρασμα του Συλλόγου γονέων και κηδεμόνων.

Σε κάθε εθνική γιορτή είναι μεγάλο το άγχος και το τρέξιμο όσων έχουν παιδιά στα σχολεία μας στο χωριό αλλά και στο Γυμνάσιο – Λύκειο στον Πολιχνίτο για να προλάβουν να τα καμαρώσουν όλα.

Αυτονόητο είναι ότι η γιορτή συνεχίστηκε στα καφέ και στις ταβέρνες της περιοχής.

Και του χρόνου με υγεία.

Καλή δύναμη στα παιδιά, στις εκπαιδευτικούς (στο χωριό είναι μόνο γυναίκες), στους γονείς και σ’ όλους τους χωριανούς και φίλους του χωριού μας.

Από τους Βέλγους Βρισαγώτες Christel Coppens και Philippe De Prateare, τους οποίους ευχαριστούμε!

Με αφορμή την ανάρτηση μας για τους χωριανούς μας ήρωες του 40, ο Μιλτιάδης Κόντος από την Αυτραλία μας αναφέρει ακόμα έναν “χωριανό” μας που έπεσε υπέρ πατρίδος. Είναι γνωστό ότι ένα κλωνάρι της οικογένειας Κόντου από το χωριό μας μεταφυτεύθηκε και αναπτύχθηκε στην Καλλονή. Οι οικογένειες που προέκυψαν από εκεί, από τον “αφορισμένο” δάσκαλο Ιωάννη Κόντο, έχουν ρίζα από το χωριό μας αλλά δεν είχαν και δεν έχουν επαφή με αυτό. Για το λόγο αυτό προφανώς δεν υπάρχει το όνομα του Κόντου Στυλιανού που έπεσε υπέρ πατρίδος το 1944 στην πλάκα του “Ηρώου” του χωριού μας. Γι αυτό δεν υπάρχει στην ανάρτησή μας. Αυτό σε τίποτα δεν αναιρεί τη θυσία του, με βρισαγώτικη ρίζα, ήρωα.

Παραθέτουμε τις πληροφορίες που μας έστειλε ο Μιλτιάδης.

Ένας ήρωας που δεν αναφέρεται στα ονόματα των ηρώων του χωριού μας είναι και ο Κόντος Στυλιανός 24 χρόνων, εγγονός του Βρισαγώτη δασκάλου Ιωάννη Κόντου, (γνωστός για τον αγώνα του στο ζήτημα της Μονής Λειμώνος), και γιός του λογοτέχνη Κώστα Κόντου. Ανθυπολοχαγός ο Στέλιος της Σχολής Ευελπίδων, μέλος αντιστασιακής οργανώσεως, παρακολουθώντας Γερμανική φασιστική φάλαγγα στις 14 Σεπτεμβρίου 1944, γίνεται αντιληπτός, συλλαμβάνεται και τον εκτελούν.

Εφτά χρόνια αργότερα, ο Κώστας Κόντος, θ’ αφιερώσει «Στην ψυχή του γιου μου Στέλιου», το πρώτο του βιβλίο «Διηγήματα. Οι ανθρωποφάγοι. Η Θείτσα. Οι τρεις κατάδικοι» που είναι βγαλμένο από τη ζωή της κατοχής και της αντίστασης.

Ενα μήνα όμως μετά την δολοφονία του γιου του, τον Οκτώβρη του 1944 θα γράψει το ποίημα «Στη λευτεριά» όπου και οι στίχοι: Μας προστάζουν οι τάφοι… Κατάρα στων Γιαμούχων την ανίερη φάρα, μπάσταρδη γέννα της σκλαβιάς και του τυράννου. Κι αν από φρίκη εμπρός τους σαλεύουν κι οι πέτρες, κύμα κι αγέρας, κάθε αχός, βουίζει παντού:Κατάρα. Κι από κορφή θα σφεντονούν οι αιώνες σε κορφή μεσ’ του καιρού τα χάη και μέσα στην ψυχή το στρίγκλισμα. Κατάρα. Πίκρα κι Πόνος και Οργή.

Την εθνική μας γιορτή υποδέχονται με δημιουργίες, που συνδυάζουν την εθνική μας περηφάνια με την πανανθρώπινη ελπίδα της “Ειρήνης”, τα μικρά παιδάκια του χωριού μας, που απασχολούνται δημιουργικά κάτω από την καθοδήγηση της Μυρσίνης Παπαγιάννη και στολίζουν το κοντέινερ που τα φιλοξενεί.

28η Οκτωβρίου αύριο και το Έθνος μας γιορτάζει και τιμά τους ήρωες του, που αγωνίστηκαν και έπεσαν ενάντια στον φασισμό για τα διαχρονικά ιδανικά της ελευθερίας και της εθνικής υπερηφάνειας.

Ήρωες ήταν όλοι όσοι αγωνίστηκαν. Ήρωες ήταν όλοι όσοι πολέμησαν. Αλλά όσοι επέζησαν αποζημιώθηκαν. Χάρηκαν τη μέρα της Λευτεριάς, δημιούργησαν, καμάρωσαν παιδιά και εγγόνια, διηγήθηκαν «παραμύθια» απ’ το μέτωπο. Έζησαν. Αυτοί που έπεσαν όμως «απαιτούν» τη δική μας θύμηση, που πρέπει να γίνεται πολύ πιο ζωντανή στις επετειακές ημέρες. Ήταν κι αυτοί παλληκάρια, είχαν γονείς, αδέλφια, ίσως γυναίκες και παιδιά, ίσως κορίτσια στο μυαλό τους.

Τους χωριανούς μας ήρωες καλούμαστε να τιμήσουμε αύριο στο “Ηρώον”.

Αυτούς τους χωριανούς μας ήρωες παρουσιάζουμε στο παρακάτω οκτασέλιδο αρχείο.