Μιας και έγινε τελευταία λόγος για την οικογένεια Κόντου παραθέτουμε ένα “παραμύθι” που ο λογοτέχνης και φιλόλογος Κώστας Κόντος (γιος του Ιωάννη Κόντου, στην Καλλονή) άκουσε από τον βρισαγώτη παππού του Κώστα Κόντο, που είχε γεννηθεί γύρω στα 1821.
Αν έχετε χρόνο διαβάστε το, είναι ενδιαφέρον και πρωτότυπο!
Πριν λίγο, στις 7.15, στα Βατερά είδαμε στα Καλαμάκια έναν πελάτη, στο Πλατανάκι επίσης έναν, στου Ζούρου 5-6 και στου Βουδούρη επίσης 5-6.
Τα τρία μαγαζιά τροφίμων καθώς και το φαρμακείο ήταν ανοιχτά.
Κατά τη διάρκεια της διπλής διαδρομής στον παραλιακό δρόμο δεν συναντήσαμε ούτε έναν πεζό, ούτε ένα τροχοφόρο.
Σημείωση: έφυγα από το καφενείο υποψιαζόμενος μήπως ήθελε να …κλείσει!
Έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Αξιωτάκης του Ιωάννη, στη Ναύπακτο που ζούσε και υπηρετούσε ως δικαστικός. Ο Γιώργος ήταν νέος σχετικά άνθρωπος και η απώλεια του είναι πιο οδυνηρή.
Ο Μιχάλης Βάσσος, που μας έδωσε τη σχετική πληροφορία, εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια του και στον αδελφό του Απόστολο.
Εκφράζουμε και εμείς τα θερμά μας συλλυπητήρια στους δικούς του και σ’ όλους τους συγγενείς του.
Ας είναι αναπαυμένος.
Κανένας δεν εκδήλωσε ενδιαφέρον στον πλειοδοτικό διαγωνισμό που κήρυξε ο Δήμος για την ενοικίαση της ΑΡΕΝΑ!
Η άλλοτε ναυαρχίδα της διασκέδασης στα Βατερά μένει στα αζήτητα!
Παραθέτουμε την σχετική απόφαση της οικονομικής επιτροπής του Δήμου
Προς ενημέρωση στους γονείς που δήλωσαν την συμμετοχή του παιδιού τους στα εργαστήρια ζωγραφικής. Το πρώτο εργαστήριο θα γίνει την Παρασκευή 3/11 στις 18:00 στο χώρο του κοντέινερ στα Βατερα.
Παρακαλούνται τα παιδιά για διευκόλυνση της διαδικασίας να έχουν μαζί τους τις ξυλομπογιές τους (αν διαθέτουν).
Με βάση ανακοίνωση της ειδικής ομάδας εθελοντών Λέσβου, την οποία μας κοινοποίησε ο Γιάννης Παππάς, παρατείνεται η αντιπυρική περίοδος στο νησί μας μέχρι τις 15 Νοεμβρίου.
Λαογραφική και γλωσσολογική προσέγγιση από τον Δημήτρη Κ. Νικέλλη
‘Ένα από τα επαγγέλματα που εκτοπίστηκαν σήμερα απ’ την βιομηχανική επανάσταση είναι και αυτό του τσαγκάρη. Τις δεκαετίες όμως του ‘40 και του ‘50 όλοι χρησιμοποιούσαν χειροποίητο παπούτσι και ο τσαγκάρης ήταν περιζήτητος γαμπρός.
Όταν έπαιρνε παραγγελία από τον πελάτη, η πρώτη του δουλειά ήταν να πάρει σ’ ένα φύλλο χαρτί το περίγραμμα του πέλματός του. Μ’ αυτό θα διάλεγε το καλαπόδι (ξύλινο ομοίωμα ποδιού) πάνω στο οποίο θα συναρμολογούσε το παπούτσι.
Πρώτα σχεδίαζε και έκοβε τρία τέσσερα κομμάτια από μαλακόδερμα (τα φόντια) που θα σχημάτιζαν το πάνω μέρος του παπουτσιού. Αυτά έπρεπε να συρραφούν και να φοδραριστούν. Όταν αυτά ήταν έτοιμα τα τοποθετούσε πάνω στο καλαπόδι, τα τέντωνε, τα εφάρμοζε και τα κάρφωνε κάτω-κάτω με λεπτά καρφάκια (τενς) για να πάρουν μόνιμα και σταθερά τη φόρμα του ποδιού.Στη συνέχεια έκοβε μια λεπτή λουρίδα σολόδερμα πλάτους 2-3 εκατοστών (το βάρδουλο) και το έραβε με το σουβλί και κερωμένο σπάγκο γύρω τριγύρω στις άκρες του δέρματος. Πάνω στο βάρδουλο στερεωνόταν εξωτερικά η σόλα και το τακούνι και εσωτερικά ο πάτος του παπουτσιού.
Η όλη εργασία ήταν δύσκολη και χρονοβόρα. Ο τσαγκάρης χρειάζονταν μια βδομάδα για να ετοιμάσει ένα ζευγάρι παπούτσια και ο πελάτης εργαζόμενος ενός μηνός μεροκάματα για να εξοικονομήσει το αντίτιμο που έπρεπε να πληρώσει. Το παπούτσι εκείνο μπορεί να υστερούσε σε κομψότητα είχε όμως δυο πλεονεκτήματα απαραίτητα για τις συνθήκες της εποχής. Ήταν ανθεκτικό και επισκευάσιμο. Την εποχή εκείνη όλοι περπατούσαν. Με τα πόδια καθημερινά πηγαινοέρχονταν τα παιδιά που φοιτούσαν στο Γυμνάσιο Πολιχνίτου. Με τα πόδια οι ταϊφάδες πηγαινοέρχονταν στα λιοκτήματα του χωριού. Η φθορά των παπουτσιών ήταν αναπόφευκτη.
Ο υποδηματοποιός τότε γινόταν μπαλωματής. Αντικαθιστούσε την φθαρμένη σόλα ή το τακούνι και το παπούτσι γινόταν και πάλι καινούριο. Το σόλιασμα γινόταν πολλές φορές μέχρι να καταστραφεί εντελώς το βάρδουλο. Το ξεβαρδουλωμένο παπούτσι δεν ήταν πια επισκευάσιμο.
Από το ξεβαρδουλωμένο ξεκινώντας η ζωντανή και ρέουσα ελληνική γλώσσα δημιούργησε τους ξεβαρδαλωμένο, ξεμπαρδαλωμένο, ξεχαρβαλωμένο, όχι μόνο για τα παπούτσια αλλά για κάθε συσκευή ή αντικείμενο το οποίο λόγω φθοράς ή κακής χρήσης δεν επιδέχεται επισκευή.
Με αφορμή το σαρανταήμερο μνημόσυνο του Δημήτρη Περρή, που τελέστηκε χτες στην Τρίπολη, με την παρακάτω φωτογραφία μας τον έφερε κοντά ο Γιώργος Τσάτσος για έναν αποχαιρετισμό από το χωριό του!
Η ηρωική μέρα της 28ης Οκτωβρίου τιμήθηκε και γιορτάστηκε και εδώ.
Σημαντικός σύμμαχος ο καλός καιρός που ξεσήκωνε τους πάντες να βγουν έξω.
Η δοξολογία στον Άγιο Ευστάθιο με την παρουσία των παιδιών του Νηπιαγωγείου και του Δημοτικού σχολείου συγκέντρωσε αρκετό κόσμο. Για το περιεχόμενο της γιορτής μίλησε η (συνήθης ύποπτη) Διευθύντρια του σχολείου Μυρσίνη Νικέλλη. Τα παιδιά λιγοστεύουν στο Δημοτικό αλλά όχι στο Νηπιαγωγείο.
Ακολούθησε η κατάθεση στεφανιών στο μνημείο των πεσόντων στο χωριό από τον Πρόεδρο Αποστόλη Αποστολή και τα παιδιά πρώτα του Νηπιαγωγείου και μετά του Δημοτικού. Ακολούθησε η απαγγελία ποιημάτων και η εκδήλωση έκλεισε με τον Εθνικό Ύμνο.
Τα παιδιά δέχτηκαν το κέρασμα του Συλλόγου γονέων και κηδεμόνων.
Σε κάθε εθνική γιορτή είναι μεγάλο το άγχος και το τρέξιμο όσων έχουν παιδιά στα σχολεία μας στο χωριό αλλά και στο Γυμνάσιο – Λύκειο στον Πολιχνίτο για να προλάβουν να τα καμαρώσουν όλα.
Αυτονόητο είναι ότι η γιορτή συνεχίστηκε στα καφέ και στις ταβέρνες της περιοχής.
Και του χρόνου με υγεία.
Καλή δύναμη στα παιδιά, στις εκπαιδευτικούς (στο χωριό είναι μόνο γυναίκες), στους γονείς και σ’ όλους τους χωριανούς και φίλους του χωριού μας.
Από τους Βέλγους Βρισαγώτες Christel Coppens και Philippe De Prateare, τους οποίους ευχαριστούμε!
