Η Βιβλιοθήκη του χωριού μας συλλέγει πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό από τους χωριανούς μετανάστες του 19ου και 20ου αιώνα με σκοπό, όποτε πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια του σπιτιού των αδελφών Νικέλλη – του οποίου η επισκευή προχωρά- να στήσει μια έκθεση αφιερωμένη σ’ αυτούς, των οποίων η συμβολή στην πρόοδο και ανάπτυξη του χωριού μας ήταν και είναι πολύ σημαντική.
Αν τελικά το υλικό που θα συγκεντρωθεί είναι, όπως ήδη φαίνεται, αρκετά ενδιαφέρον και δεν “χωρεί” σε μια έκθεση θα αξιοποιηθεί και με διαφορετικό τρόπο.
Ήδη το υλικό συγκεντρώνεται και παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Είχαμε αναφέρει -σε προηγούμενη ανάρτησή μας-ότι οι αιτίες της μετανάστευσης ήταν ποικίλες. Από το υλικό που συγκεντρώνεται προκύπτει ότι δυο άτομα μπορεί να μετανάστευσαν στην ίδια χώρα, για την ίδια αιτία, αλλά το εγχείρημα του καθενός είχε πολύ διαφορετική δυσκολία.
Ως προδημοσίευση στην προσπάθειά μας παραθέτουμε δυο αποσπάσματα που επιβεβαιώνουν τα παραπάνω.
Απόστολος Παράκοιλας
Γεννήθηκα στο χωριό μας, τη Βρίσα, το 1930. Όταν μεγάλωσα και έπρεπε να πάρω τη ζωή στα χέρια μου, η ζωή ήταν δύσκολη. Η φτώχεια μεγάλη.
Μια μέρα έμαθα ότι η Μητρόπολη είχε μια επιτροπή που εξέταζε αιτήσεις όσων ήθελαν να μεταναστεύσουν στην Αυστραλία. Πήγα και εγώ και για να μην τα πολυλογώ με επέλεξαν και μένα. Στη συνέχεια κάναμε 8 μήνες μαθήματα να μάθουμε τη γλώσσα. Μια μέρα, τα 1960, μας λένε «φεύγετε». Φύγαμε αεροπορικώς και φτάσαμε τελικά στη Μελβούρνη. Εκεί μας πήραν αμέσως στη δουλειά.
Δημήτρης (Τζίμυ) Κουνής (από διήγηση της αδελφής του Σοφίας)
Με τη βοήθεια του αδελφού του Πάνου βρήκε δουλειά σε καράβι. Έφυγε αεροπορικώς στο Κάιρο κι από κει στην Αλεξάνδρεια μαζί με άλλους πέντε Έλληνες. Μπάρκαραν στο καράβι «Ελευθερούπολις» με προορισμό την Περσία για να φορτώσουν ακάθαρτο πετρέλαιο. Μετά τη φόρτωση συνέχισαν για την Κίνα. Εξαιτίας όμως μεγάλης θαλασσοταραχής στην πορεία για την Κίνα άλλαξαν οι εντολές και κατευθύνθηκαν στην Αυστραλία.
Ο Δημήτρης σ’ όλο το ταξίδι υπέφερε από τις αναθυμιάσεις και τη μυρουδιά του πετρελαίου και κατάλαβε ότι αυτό δεν μπορούσε να κρατήσει για πολύ. Όταν έφτασαν στην Αυστραλία ο καπετάνιος τους έδωσε πέντε λίρες Αγγλίας για την έξοδό τους. Ο σιτιστής του πλοίου, που τον έβλεπε πόσο υπέφερε σ’ όλο το ταξίδι, τον συμβούλεψε να μην ξαναμπεί το καράβι και να πάει στο Greek club στην Μελβούρνη, στις 6 Ιουνίου του 1960. Έτσι κι έγινε. Από τις πέντε λίρες τις τέσσερις τις έδωσε στο ταξί για να τον πάει στο club. Το πρώτο βράδυ κοιμήθηκε εκεί. Την επόμενη μέρα συνάντησε τυχαία ακόμα έναν από το πλήρωμα του καραβιού, που το είχε σκάσει και αυτός. Για δεκαεφτά μέρες κοιμόντουσαν σ’ ένα πάρκο, κάτω από ένα στέγαστρο, τρώγοντας γρασίδι και πορτοκάλια, που έκλεβαν. Ένα βράδυ άκουσαν έναν περαστικό να τραγουδά το «Σαν πας στην Καλαμάτα». Τι χαρά! Τι ελπίδα! Έτρεξαν κι έπεσαν μπροστά του στα γόνατα λέγοντας «πεινάμε». Τους πήρε στο σπίτι, τους φιλοξένησε για 6-7 μήνες, όπου έμειναν με το φόβο γιατί δεν είχαν χαρτιά, τους βρήκε δουλειά και τους βοήθησε να βγάλουν χαρτιά.
Η εταιρία Lemonart ιδρύθηκε το 2017 και αποτελείται από μια έμπειρη δημιουργική ομάδα, την Έφη και τον Νίκο, με ενθουσιασμό, φαντασία, έμπνευση και συνέπεια, δίνοντας έμφαση στην καινοτομία και τη διαφοροποίηση. Με εμπειρία πάνω από 20 έτη στο χώρο της πληροφορικής και γραφιστικής, σε υπεύθυνες θέσεις μεγάλων εταιρειών της Αθήνας, είναι σε θέση να παρέχουν υπηρεσίες για την κατασκευή ιστοσελίδας και eshop, αλλά και υπηρεσίες γραφίστα με επαγγελματισμό και γνώση.
Οι Παπαλίνες είναι μια καινούρια επιχειρηματική δραστηριότητα των ίδιων με τη συμμετοχή στον γραφιστικό τομέα και της νεαρής Λένης Λαμπρίδη. Διαβάζουμε στην ιστοσελίδα :
Το νέο brand της Λέσβου με ατάκες σε t-shirts, μπλούζες, τσάντες, αξεσουάρ και πολλά ακόμη που μιλάνε Μυτιληνιά! και οι φωτογραφίες στη συνέχεια, που μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ και εδώ φανερώνουν την δημιουργική φαντασία της ομάδας.
Αλήθεια ποιος/α Μυτιληνιός/α, σε κάθε γωνιά της γης, όταν σηκώσει το ποτήρι να πιει, όταν κεραστεί, δει το σουβέρ να τον απογειώνει με το “μουρέλιμ τα ματέλια’ς αραμπαδέλια τσλουν!” Ή -αν βρίσκεται μακριά- δεν θα δακρύσει όταν δει το στολίδι του χριστουγεννιάτικου δέντρου να τον ρωτά “Τίνους είσαι συ μουρέλιμ” και για μια στιγμή αναθυμηθεί πράγματι “τίνους είναι”. Και πόσο θα προσγειώσει η ποδιά μαγειρικής, που θα φοράτε, τον καλεσμένο σας για γεύμα όταν τον υποδέχεται με το “σάλια μπάλια” (εννοείται σας ετοιμάσαμε)
Για όσους δεν γνωρίζουν η Έφη Μυρμίγκου του Γιάννη και ο Νίκος Λαμπρίδης της Ειρήνης Λαμπρινίδου είναι χωριανά παιδιά με ένα ιδιαίτερα χαρισματικό παιδί, τη Λένη!
Τσάμπα περιμέναμε, μέρες τώρα, τη βροχή. Ανεχόμασταν τη νοτιά με την ελπίδα ότι όταν σπάσει θα …βρέξει. Ακούγαμε στα κανάλια για την επερχόμενη κακοκαιρία στο Ανατολικό Αιγαίο και ελπίζαμε να βρέξει αλλά …να μην κάνει και ζημιές! Βλέπαμε στο διαδίκτυο τοπικές προγνώσεις και διαφωνούσαμε αν θα έβρεχε απόγευμα ή βράδυ. Τελικά κατά τις 8.30 έριξε μερικές ψιχάλες που ούτε καν “γάνωσαν” τον πάτο του βροχόμετρου.
Πολλές οι στεναχώριες από την ανομβρία αλλά μεγαλύτερη είναι αυτή του Κώστα, που ήλπιζε τώρα πια να γέμιζε το καλάθι με σαλιγκάρια και πάλι θα μείνει στο …περίμενε. Πάντως η πρόταση εξακολουθεί να ισχύει: Μια μαγειριά σαλιγκάρια έτοιμα για μαγείρεμα του δίνουμε, έναν κόκορα σφαγμένο μας δίνει. Που θα πάει θα υποκύψει! Το πολύ πολύ να προσθέσουμε στα σαλιγκάρια και τα κυδώνια για το μαγείρεμα!
2 Εκπαιδευτικά Σεμινάρια καθώς και μια Τελική Ημερίδα, που θα λάβουν χώρα στις 9 & 10 Νοεμβρίου 2023 (Πέμπτη-Παρασκευή), αντίστοιχα, για το έργο «Παρατηρητήριο Παράκτιου Περιβάλλοντος και Διαχείρισης Κινδύνων: ΑΕGIS+» που υλοποιήθηκε στα πλαίσια του Επιχειρησιακού Προγράμματος “Ανταγωνιστικότητα, Επιχειρηματικότητα & Καινοτομία” (ΕΣΠΑ 2014-2020) στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου μπορεί να παρακολουθήσει όποιος θέλει είτε με φυσική παρουσία είτε εξ αποστάσεως.
Ένας απ’ τους βασικούς ομιλητές είναι και ο Κώστας Καλαμποκίδης.
Η νοτιά δυνάμωσε για τα καλά.Το κύμα ακουμπά στις παρυφές του δρόμου.Η άγρια, η δυναμική ομορφιά των Βατερών! Παρέα με αυτή την ομορφιά απολαύσαμε τον καφέ μας σήμερα. Τα τελευταία εξαρτήματα της τουριστικής περιόδου μαζεύτηκαν άρον – άρον στην ασφάλεια του υπερυψωμένου στεγάστρου, για να γλιτώσουν απ’ την ορμή των αδηφάγων κυμάτων. Το μοναχικό τραπέζι αποτελεί τον συνδετήριο κρίκο της μπουνάτσας και της φουρτούνας και κλείνει το μάτι σε μας που το αντικρίζουμε από απέναντι “πάλι σε μήνες, σε καιρούς, πάλι εδώ θα είστε” Είθε!
Μέσω της Αυστραλίας μας ήρθε η είδηση δια χειρός του Νίκου Κόντου:
Ο μικρός Δημητράκης απέκτησε και Αδελφούλη ,πάλι Παππούς ο φίλος μας Λεσβοκλής . Σίγουρα Γιαγιά και Παππούς κατουρήθηκαν απ τη χαρά τους.
Εμείς ευχόμαστε στους γονείς , Κωνσταντίνο και Αιμιλία, στη γιαγιά και στον παππού Λεσβοκλή να χαίρονται το νεογέννητο, να το καμαρώνουν μαζί με τον Δημητράκη και να είναι όλοι γεροί και χαρούμενοι.
