Η Πηνελόπη Βάσσου, του Κώστα Σπ. Βάσσου, και ο Παλιβάνης Βασίλης, πριν λίγες μέρες, απόκτησαν την πρωτότοκη κόρη τους, μεγαλώνοντας έτσι την οικογένειά τους, που αυτό το διάστημα κατοικοεδρεύει στους Λάμπου Μύλους.
Να σας ζήσει παιδιά, να την μεγαλώσετε όπως ονειρεύεστε και να την καμαρώνετε σε κάθε φάση της ζωής της.
Οι παππούδες και οι γιαγιάδες, και ιδιαίτερα ο Κώστας και η Μαρία, που γνωρίζουμε, να τους καμαρώνουν όλους και να χαίρονται με τις χαρές τους!!!
Η Βιβλιοθήκη Βρίσας ευχαριστεί την Μαρία και τον Απόστολο Βογιατζή για την προσφορά 50€ στη μνήμη της Ρίκας (Ευρυδίκης) Πολυχρόνη-Κωλέτη για ενίσχυση των δραστηριοτήτων της.
Στο χωριό μας έρχονται εκπαιδευτικοί και γιατροί από άλλα μέρη, εκτός του νησιού μας, και κάποιοι απ’ αυτούς επιλέγουν να ζήσουν στο χωριό μας.
Κάποιοι απ’ αυτούς ολοκληρώνουν την διαμονή τους εδώ χωρίς να γίνει καλά-καλά αντιληπτή η παρουσία τους απ’ τους περισσότερους χωριανούς. Κάποιοι όμως αφήνουν έντονο το αποτύπωμα της παρουσίας τους.
Πέρσι και φέτος υπηρετεί στο Νηπιαγωγείο του χωριού μας η Βασιλεία Μερέλη, με καταγωγή απ’ τη Β. Ελλάδα. Για καλή μας τύχη οι υπηρεσιακές συνθήκες επιτρέπουν στον σύζυγό της Νίκο Ανδριωτάκη, να βρίσκεται μεγάλα χρονικά διαστήματα στο χωριό μας. Κοντά τους και τα τρία παιδιά τους που φοιτούν στο Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο.
Η παρουσία της οικογένειας αυτής στην κοινωνική και ιδιαίτερα στην ενοριακή ζωή του χωριού μας είναι πολύ ουσιαστική.
Ο Νίκος με την μελωδική φωνή του και την μουσική του κατάρτιση λαμπρύνει, δίπλα στον ψάλτη του χωριού μας, τις ιερές ακολουθίες. Πάντα πρόθυμος να προσφέρει τη βοήθειά του όπου χρειαστεί.
Η Βασιλεία πέρα απ’ την γεμάτη όρεξη και ενθουσιασμό δουλειά της στο Νηπιαγωγείο προσφέρει το χρόνο και τις γνώσεις της έχοντας οργανώσει Κατηχητικό Σχολείο για τα παιδιά, στο οποίο προσέρχονται πολύ περισσότερα παιδιά (Νηπιαγωγείου, Δημοτικού και Γυμνασίου) απ’ όσα εκκλησιάζονται. Κατηχητικό σχολείο που δεν έχει καμιά σχέση με το κατηχητικό σχολείο της δικής μας παιδικής εποχής. Γι αυτό και η σημαντική συμμετοχή των παιδιών. Επιπλέον έχει οργανώσει και μια ομάδα μελέτης της Αγίας Γραφής για ενήλικες.
Τα παιδιά τους, μαθαίνω, ότι είναι άριστοι μαθητές και θετικές μονάδες στη λειτουργία των σχολείων στα οποία φοιτούν.
Γίνεται η αναφορά αυτή στη σελίδα μας διότι πιστεύω ότι κάθε προσφορά στην τοπική κοινωνία του καθημαγμένου χωριού μας από ξένους ανθρώπους πρέπει να αναγνωρίζεται και να ανταποδίδεται με την αναγνώριση αυτή.
Να είστε όλοι γεροί και να σας έρχονται όλα βολικά στη ζωή σας!
Με εντατικούς ρυθμούς συνεχίζονται οι εργασίες στο νέο διδακτήριο του χωριού μας, όπου γίνεται η ισοπέδωση όλου του χώρου κάτω από τον χώρο των κοντέινερ και του προσωρινού σχολείου.
Ο Βαγγέλης Βαληλής από τον Καναδά, όπως και πολλοί χωριανοί μας απ’ όλη τη γη, παρηγορούνται βλέποντας το χωριό μας μέσα από την κάμερα που έχει τοποθετήσει το Πανεπιστήμιο Αιγαίου στο χώρο του σχολείου.
Μας γράφει:
Ας δει κάποιος την κάμερα έχει παγώσει εδώ και μια εβδομάδα. Χαιρετισμούς στον φίλο μου Κώστα Καλαμποκιδη
Βαγγέλης
Ευχαριστώ πολύ
Το Δημοτικό Σχολείο Βρίσας ευχαριστεί την Ευαγγελία Σκιά του Μαρίνου και το σύζυγό της για την προσφορά γραφικής ύλης, από το βιβλιοπωλείο που διατηρούν στη Μυτιλήνη (οδός Καβέτσου)
Σε ένα εκτενές ρεπορτάζ του lesvosnews.net δίνονται περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το γράμμα στο μπουκάλι που βρέθηκε στα Βατερά, όσον αφορά τη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένο και την πιθανή προέλευσή του.
Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.
Από την Κατερίνα Γεωργή
Η αβάσταχτη μοναξιά των γηρατειών
Κι άλλο καρναβάλι στην τηλεόραση.
Πολλοί χαρούμενοι άνθρωποι.
Κι αυτή μόνη, χωρίς να μπορεί να χαρεί με την χαρά τους.
Δεν υπήρχαν κελιά ούτε σιδερόφρακτα παράθυρα.
Μόνο μοναξιά και ανημπόρια.
Φυλακισμένη των αποστάσεων.
Φυλακισμένη των γηρατειών.
Ένοιωθε σαν μυγάκι στην εξωτερική πλευρά του τζαμιού.
Μικρό και ασήμαντο.
Κι αυτή, χωρίς κανέναν στη ζωή της.
Μόνη σαν καλαμιά στον κάμπο.
Μόνη σαν απαρατήρητο μυγάκι στο έξω μέρος του τζαμιού,
που κανείς δεν νοιάζεται αν θα ζήσει ή θα χαθεί στο πρώτο φύσημα του αγέρα.
Ούτε καν αν υπάρχει.
Χρυσό πάπλωμα, όπως λέγαν οι παλιοί, ο θάνατος για κείνη.
Μόνο αυτό τής έμενε, κι ας μην έμεινε κανείς για να την κλάψει.
Και τα όνειρα της.
Να μπορούσε λέει, να γινόταν ένα θαύμα και όλα να γίνουν σαν και πριν.
Να γινόμαστε πάλι νέοι και σημαντικοί.
Ακόμα και το δέρμα μας να έχει την ίδια παλιά λάμψη σα να σταμάτησε η ζωή.
Σαν τη κοιμωμένη βασιλοπούλα του παραμυθιού.
Και όλα αυτά τα χρόνια να είναι σαν να μην ήρθαν, σα να μην πέρασαν.
Σα να κοιμηθήκαμε και ξυπνήσαμε στο πριν.
Στα νεανικά μας χρόνια.
Για να χτίσουμε καινούργιες αναμνήσεις.
Καλύτερες από τις σημερινές.
Μακρυά από λαχτάρες, αγωνίες, και πίκρες.
Μακρυά από τις απώλειες.
Μακρυά από τη μοναξιά.
Μακρυά από το θάνατο της κάθε μέρας.
Μόνο με την πείρα και την γνώση τού σήμερα.
Για να αποφύγουμε λάθη.
Για να ξέρουμε πώς να ζήσουμε.
Πώς να χαρούμε την κάθε στιγμή.
Πώς να γιορτάσουμε με αγαπημένους.
Με αυτούς που μέλλει να χαθούν.
Όσο τους έχουμε δίπλα μας.
Όσο μάς έχουν δίπλα τους.
Να τους αγκαλιάζουμε.
Να τους λέμε πόσο τους αγαπούμε.
Μακρυά από μικρότητες και εγωισμούς.
Να το ζούμε με όλο μας το είναι το καρναβάλι της ζωής.
Χωρίς μάσκες.
Μόνο με την «αβάσταχτη ελαφρότητα της νιότης».
Αλλά δεν υπάρχει γεφύρι να διασχίσεις για να πας στην αρχή.
Η ζωή είναι σαν τα ποτάμια .
Τρέχουν και δεν γυρίζουν πίσω.
Μικρά μυγάκια και εμείς, στην απεραντοσύνη του σύμπαντος.
Και ο θάνατος να καιροφυλακτεί.
Πονάει ο θάνατος; Διερωτήθηκε.
Όχι, όχι δεν πονάει.
Είναι σαν μια ατέλειωτη νύχτα.
Ένας βαθύς ύπνος χωρίς όνειρα.
Χωρίς εφιάλτες.
Σαν άχρονη γαλήνη.
Κάτι σαν τέλος.
Ή μήπως σαν αρχή, λέει από μέσα της γελώντας.
Θυμάται τους στίχους από ένα τραγούδι.
«Στου ονείρου την αγκάλη, εκεί θα συναντηθούμε….»
Μια τεράστια νοσταλγία την πλημμυρίζει.
-Πόσοι με περιμένουν…
Βάζει σε ένα ποτηράκι λίγο κρασί.
Τσουγκρίζει στο μπουκάλι.
-Άντε και καλή αντάμωση στο καρναβάλι τ’ ουρανού.
Η Γεωργία Αποστολή με την παρέα της πετούσαν τον χαρταετό σήμερα στην άμμο και βρήκαν ένα μπουκάλι με ένα γράμμα μέσα.
Στο φύλλο χαρτιού ήταν γραμμένο το παρακάτω κείμενο το οποίο η Γεωργία φρόντισε να μεταφραστεί:
Θεέ μου, η Ούμα είναι η καλύτερή μου φίλη. Κάνε το όνειρό της να χτίσει ένα σπίτι πραγματικότητα. Έχει πολλές ελπίδες από Εσένα. Εκείνη δεν ξέρει αν όλα αυτά βγαίνουν αληθινά ή όχι, αλλά θα πάρει χαρά από αυτό και θα νιώσω κι εγώ πολύ όμορφα. Το κάνω αυτό για εκείνη, Σε παρακαλώ εκπλήρωσε το όνειρό της να χτίσει ένα σπίτι το συντομότερο δυνατό. Σου δέομαι με τα χέρια ενωμένα, Σε ευχαριστώ πολύ. Ούμα»
Πράγματι μια προσευχή αφημένη στα κύματα για να φτάσει σ’ Εκείνον!
Και η Γεωργία καταλήγει:
Το ότι βρέθηκε κάτω από το καντηλάκι, κάτω από το σπίτι, ίσως τελικά να έγινε το θέλημα της και να το άκουσε ο Θεός!
