Κάτω από τον Πλάτανο…

Το 1953 στήθηκε στον κοινοτικό χώρο στη συνοικία του χωριού μας “Τζαμί” μια μαρμάρινη βρύση, έργο του μαρμαρογλύπτη Κιρλή, με δαπάνες της κοινότητας. Βλέπουμε ότι τα δύσκολα εκείνα χρόνια το χωριό μπορούσε να προσφέρει στον ευατό του και τέτοιες πολυτέλειες. Η βρύση αυτή που αποτελούσε στολίδι στην είσοδο του χωριού με τα χρόνια αχρηστεύθηκε και εγκαταλείφτηκε.

Πριν λίγα χρόνια η οικογένεια Καβρού (εγγόνια του γιατρού Νικολαϊδη) διαμόρφωσε τον περιβάλλοντα χώρο και ξαναδημιούργησε ένα στολίδι στην είσοδο του χωριού μας. Θέλησε έτσι να τιμήσει τη μνήμη του γιου τους, που τόσο πρόωρα και ξαφνικά έπαψε να μορφαίνει το χωριό μας με τη φυσική του παρουσία. Μια ακόμα προσφορά ιδιωτών στον τόπο που αγαπούν.

Δυστυχώς όμως η τοπική αυτοδιοίκηση δεν μπόρεσε να αισθανθεί την αξία αυτών των χώρων και για τούτο τον είχε αφήσει χορταριασμένο προσβάλλοντας -κατά τη γνώμη μου- τους δωρητές και τη μνήμη του παιδιού τους.

Σε προηγούμενο σχόλιο είχα αναφέρει τα άτομα που διέθεσαν καλλιτεχνικές δημιουργίες τους στο Σύλλογο της Αθήνας για να προβεί σε λαχεοφόρο αγορά με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα για την επισκευή του αυλότοιχου του σχολείου.

Εκτός όμως από αυτή την προσφορά οι καλλιτέχνες του χωριού μας, οι οποίοι είχαν εκθέσει τα έργα τους σε αίθουσες του δημοτικού σχολείου, ευαισθητοποιημένοι από το χώρο (σε κάποιους αναβίωσαν παλιές νοσταλγικές μνήμες) πρόσφεραν έργα τους στο σχολείο για εμπλουτισμό της διακόσμησής του αλλά και για να αποτελέσουν τα έργα τους κίνητρο προς τους μαθητές να δραστηριοποιηθούν καλλιτεχνικά και αυτοί.

Έργα τους πρόσφεραν ο Σταύρος Παρασκευάς μια μεταλλική σύνθεση και οι Λίλη Χατζηαντωνίου, Τάσος Τσέλεκας, Νίκος Αναγνώστου και Andrew Allton από ένα πίνακα ζωγραφικής. 

Να συγχαρούμε ιδιαίτερα και να σας συστήσουμε τον Άγγλο συγχωριανό μας ο οποίος ζει αλλά και εργάζεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα με τη σύζυγό του στο χωριό. Έχει μάλιστα πραγματοποιήσει και ατομικές εκθέσεις.

Οι περισσότεροι απ’ τους επισκέπτες της σελίδας μας μπαίνουν απ’ ευθείας στο vatera.gr ή στον platano. Κάποιοι μπαίνουν από το google αναζητώντας κάποια πληροφορία. Απ’ αυτούς άλλοι ψάχνουν συγκεκριμένα τη σελίδα μας (γράφουν για παράδειγμα: νέα απ’ τον πλάτανο ή νέα απ’ τα Βατερά. Μπαίνουν όμως και μερικοί που αναζητούν πληροφορίες γενικότερες ή και άσχετες με το χωριό μας (αναζητούν για παράδειγμα δρομολόγια ΚΤΕΛ Λέσβου, φωτογραφίες Μυτιλήνης κ.λ.π.)

Η πιο παράδοξη αναζήτηση έγινε από τη Νορβηγία από κάποιον που ζει εκεί. Αυτός αναζήτησε “φασολαδα Μυτιληνης” !!! στο νορβηγικό (ας πούμε) google. Μάλισται η πρώτη σελίδα που εμφανίστηκε ήταν η δική μας (υπάρχει η λέξη φασολάδα εκεί που γράφουμε για τους μεζέδες στο καφενείο)

Να λοιπόν που η λεσβιακή κουζίνα έχει φανατικούς λάτρεις  σε όλο τον κόσμο οι οποίοι ψάχνουν (πιθανότατα) συνταγές . Άρα όχι μόνο λαδοτύρι, τραχανά, ούζο και σαρδέλες Καλλονής αλλά και φασολάδα Μυτιλήνης και ποιος ξέρει τι ακόμα.

Ένα δυο τμήματα του αυλότοιχου του σχολείου στη δυτική του πλευρά είχαν γκρεμιστεί και μεγάλο τμήμα του έχει πάρει κλίση προς τα έξω. Ήδη ο τοίχος επισκευάστηκε και αρμολογήθηκε σε πολύ μεγάλο τμήμα του, ενώ στο πάνω μέρος του έπεσε τσιμέντο με σίδερα. Ένα μέρος της δαπάνης θα καλυφτεί απ’ τις εισπράξεις (400 € περίπου) του Συλλόγου της Αθήνας που είχε απ’ τη λαχειοφόρο αγορά με δώρα έργα τέχνης που πρόσφεραν χωριανοί μας καλλιτέχνες για το σκοπό αυτό. Τα δώρα είχαν προσφέρει ο Σταύρος Παρασκευάς (μια μεταλλική σύνθεση), η Ειρήνη Παρασκευά (πίνακα ζωγραφικής) και η Λίλη Χατζηαντωνίου (κόσμημα). Τα υπόλοιπα έξοδα μαζί με άλλες εργασίες επισκευής του διδακτηρίου θα καλυφτούν από το υπόλοιπο της σχολικής επιτροπής.

Δυστυχώς όμως στο χωριό μας υπάρχουν και …ανόητοι ή επιπόλαιοι (επιεικώς). Κάποιος αφήρεσε απ’ τη στέγη μιας αποθήκης του σχολείου (εκεί που παλιά ήταν τα αποχωρητήρια των κοριτσιών) 8 κεραμίδια ενώ στην προσπάθειά του να τα βγάλει έσπασε ακόμα τέσσερα.

Τις πιο πολλές χρονιές ο καιρός την παραμονή του αγίου Φωκά δεν είναι και ο καλύτερος. Χτες  όμως είχαμε μια απίθανη βραδιά. Η θερμοκρασία σου επέτρεπε άνετα να κάθεσαι έξω απ’ το ξωκλήσι με κοντομάνικο. Η θάλασσα σχεδόν ακύμαντη, απλά με τον παφλασμό της στα μπλόκια του λιμανιού συνόδευε τη μελωδική ψαλμωδία του ιερέα μας (απ’ αυτή την άποψη είμαστε τυχεροί) και των ψαλτών μας. Στο λιμανάκι πάνω από πενήντα σκάφη συνωστίζονταν κάτω απ’ τα πόδια μας φωτισμένα απ’ τα λαμπιόνια στη γύρα του λιμανιού. Στον ουρανό τ’αστέρια έπαιζαν κρυφτούλι με τα σύννεφα των οποίων οι αποχρώσεις ξεκινούσαν απ’ το λευκό και το γκρίζο κι έφταναν μέχρι το σκούρο μολυβί. Στη δύση οι ανταύγειες του κόκκινου απ’ τη δύση του ήλιου στην αρχή αντικαταστάθηκαν απ’ το κοκκινωπό των αστραπών μακρυά στον ορίζοντα (κατά το Πήλιο μεριά) όταν σκοτείνιασε για καλά. Ο κόσμος αρκετός ζωντάνεψε τον τόπο, και στη συνέχεια ήταν η ταβέρνα του Δημήτρη εκεί και τα υπόλοιπα μαγαζιά στα Βατερά, που επιμένουν ανοικτά (εκτός απ’ αυτά που απευθύνονται στη νεολαία μόνο).

Σήμερα το πρωί ο κόσμος ήταν πολύ λιγότερος αλλά και ο καιρός πολύ ψυχρότερος. Μου δόθηκε όμως η ευκαιρία να μάθω ότι τελικά στο χωριό έχουμε Φωκά. Είναι ο γιος του Δημήτρη Αγγελέρου που έχει τριπλό όνομα Θεοχάρης-Φωκάς-Μάριος. Χρόνια του πολλά και χαρούμενα.

Μια βρύση στο αλάνι του αγίου Κωνσταντίνου έχτισαν τα αδέλφια Σταύρος, Στάθης και Ειρήνη Παρασκευά στη μνήμη του πατέρα τους Κώστα. Ξεδιψά τον περαστικό, “υδρεύει” αρκετούς ξένους, που έρχονται με μπιτόνια και μπουκάλια για να πάρουν καλό πόσιμο νερό, και μαζεύει στα πεζούλια της το “γειτονιό”, την παρέα των γυναικών της περιοχής.

Μια ακόμα προσφορά ιδιωτών για κοινή χρήση χωριανών και περαστικών. Απ’ τα απόνερά της ποτίζεται και η ελιά που φύτεψε ο πρόεδρος της Κοινότητας Μυτιληνιών Σάμου, το ι997, κατά τις εκδηλώσεις “αδελφοποίησης” των χωριών μας με τις κοινές ρίζες.  

Του αγίου Φωκά αύριο και έτσι σήμερα το απόγευμα το ακρωτήρι μας θα έχει την τιμητική του. Ελπίζουμε να μας βοηθήσει ο καιρός. Αλλά αν σήμερα δυσκολευτούμε λίγο έχουμε και το αυριανό πρωινό.

Το εκκλησάκι του Αγίου Φωκά υπάρχει εδώ και πάρα πολλά χρόνια (εκατονταετίες) αλλά όνομα Φωκάς στο χωριό δεν πρέπει να υπήρξε. Δεν περιμένουμε κέρασμα σήμερα!!!

Ένα ακόμα πηγάδι δημόσιας χρήσης είχε εγκαταληφθεί και είχε μετατραπεί σε σκουπιδοτενεκέ …διαρκείας. Είναι το πηγάδι που βρίσκεται στα Βατερά στο λαγκάδι του Αγίου Ευσταθίου, λίγο πριν το γεφύρι.

Το πηγάδι αυτό πριν λίγες δεκαετίες ξεχείλιζε από νερό και για το λόγο αυτό είχαν φτιάξει αγωγό (με πήλινα τούνκια) και το μετέφεραν στο Άγιο Στάθη, όπου έχτισαν δεξαμενή, και από κει διοχετεύονταν στα γύρω κτήματα για να ποτίζονται τα “μπαχτσιδέλια”.

Το εγκαταλειμμένο αυτό πηγάδι και τον γύρω χώρο πριν δυο χρόνια καθάρισε, συντήρησε και έδωσε στους περαστικούς για να ξεκουράζονται στη δροσιά του πεύκου ο Σύλλογος της Αθήνας. Να θυμίσουμε -για να μην κάνουμε πάλι ξεχωριστή αναφορά- τον ηλεκτροφωτισμό του “Ηρώου” απ’ τον ίδιο Σύλλογο.

Το είδαμε κι αυτό. Πρόσφατοι λάκκοι στο Λειμωνάρι από αμμοληψία αρκετής ποσότητας άμμου (με φορτωτή οπωσδήποτε). Είναι ολοφάνερο από τις φωτογραφίες ότι οι ποσότητες που έφυγαν είναι σημαντικές. Αν συνεχιστεί το φαινόμενο -και θα συνεχιστεί αν δεν υπάρξει αντίδραση- το πρόβλημα στην παραλία θα είναι πολύ μεγάλο. Αστυνομία, λιμενικό, τοπική αυτοδιοίκηση, όποιος είναι υπέυθυνος, ας αναλάβει τις ευθύνες του.

Αρκετός κόσμος χτες στον Εσπερινό σε μια πολύ όμορφη βραδιά. Έτσι στη συνέχεια υπήρχε καλή κίνηση στα μαγαζιά της παραλίας. Σήμερα το πρωί στη λειτουργία ο κόσμος ήταν φυσιολογικά λιγότερος. Τέσσερις τουλάχιστον είναι οι Στάθηδες στο χωριό.  Να είναι καλά και χαρούμενοι.

Ο καιρός σήμερα είναι πολύ καλός. Δεν ξέρω μονάχα μην τύχει και επαληθευτεί το ρητό: “τσάματα στον ουρανό, ή αέρας ή νερό” γιατί τώρα το απόγευμα στον ουρανό υπήρχαν “τσάματα” (ψιλοκομμένα σύννεφα).

Στην παραλία πάντως το απόγευμα -με μια πολύ καλή θάλασσα- έκαναν μπάνιο τουλάχιστον πενήντα άτομα.