Άνθρωποι και γαϊδούρια
1964 και σ’ ένα καφενείο του Πλάτανου, μια ξένη κυρία έχει στρωθεί σ’ ένα τραπέζι , απ’ όπου καλεί κοντά της έναν-έναν τους θαμώνες και τους «ανακρίνει», κρατώντας σημειώσεις, σε έντυπο που έχει μπροστά της.
Κάποτε φτάνει στο καφενείο και ο Δημήτρης Σιγιώργης. Πριν αποφασίσει σε ποιο τραπέζι θα καθίσει , ρωτά τους κοντινότερους χωριανούς , με τη χαρακτηριστική κίνηση του χεριού του : «τι κάνει αυτή;»
Του απαντούν , ότι δεν ξέρουν: καλεί έναν-έναν από εμάς και τον ρωτά διάφορα περίεργα: πόσες ώρες δουλεύουμε, τι τρώμε κλπ.
Δεν χρειαζόταν τίποτε περισσότερο ο Δ. Σ για να καταλάβει. Παίρνει αμέσως την καρέκλα και κάθεται σε πολύ μικρή απόσταση από το τραπέζι της περίεργης κυρίας: Σαν να της έλεγε –εμένα πρέπει να καλέσεις αν θέλεις σωστή ενημέρωση–…
Μόλις τελείωσε και απομακρυνόταν ο τελευταίος ‘ανακρινόμενος’, ο Δ. Σ από το σημείο που ήταν καθισμένος, αρχίζει μια «αναφορά λόχου».
-«Σιγιώργης Δημήτριος του Νικολάου και της Μυρσίνης , ετών…»
– Μα δεν τα χρειάζομαι ,εγώ αυτά, λέει η ‘ανακρίτρια’ ούτε καν το όνομά σας με ενδιαφέρει ,ελάτε πιο κοντά ,να σας ρωτήσω για κάποια άλλα πράγματα…
Εκείνος πηγαίνει κοντά της , αλλά αντί να περιμένει τις όποιες ερωτήσεις θα του έκανε, αρχίζει να λέει τα δικά του.. Είμαι τόσο χρονών.. στα νιάτα μου υπηρέτησα την πατρίδα στη Μικρά Ασία ..έκανα οικογένεια με πέντε παιδιά, δύο από τα παιδιά μου ,υπηρέτησαν κι αυτά πιστά την πατρίδα ,κλπ.
Τώρα είμαι γέρων όπως βλέπετε, έχω χάσει το ένα μάτι μου, γιατί δεν είχα χρήματα να πάω εγκαίρως να το θεραπεύσω κλπ…
Στη συνέχεια αλλάζει τελείως θέμα και μιλάει για το χωριό μας:- Ζούμε από την μονοκαλλιέργεια της ελιάς, ότι το εισόδημα μας είναι μικρό κ.α. Για να μεταφέρουμε τις ελιές, συνεχίζει, χρησιμοποιούμε όνους.. γαϊδούρια μετά συγχωρήσεως. Όταν τελειώσει η ελαιοσυλλογή τα χρήσιμα αυτά ζώα δεν τα χρειαζόμεθα και τα αφήνουμε σε ένα εσωθήριον ( περίκλειστο πεδινό χωράφι ) όπου υπάρχει βοσκή για τα ζώα.
Κάποτε συμβαίνει , τα καλά αυτά ζώα ,να δραπετεύουν από τα εσωθήρια αυτά για αναζήτηση καλύτερης τροφής, πιο φρέσκου νερού απ’ αυτό που τους βάζουμε εμείς, ή και για ικανοποίηση άλλης τινός ανάγκης τους,. .εννοείται εσείς!
Τους δραπέτες αυτούς τους συλλαμβάνουν οι αγροφύλακες μας και τους εγκλείουν στο τουκάτ ,όπως το λέμε εμείς. Από κει τα παραλαμβάνουν οι ιδιοκτήτες τους, όταν πληροφορηθούν τη σύλληψή τους, αφού προηγουμένως πληρώσουν τα λεγόμενα σύλληπτρα, πρέπει όμως να πληρώσουν συγχρόνως και τα τροφεία του ζώου, διότι το ζώο δεν προσφέρει μεν έργο κατά το χρόνο της φυλάκισής του, έχει όμως το δικαίωμα να τρέφεται για να ζει.
Εμείς οι ηλικιωμένοι που επίσης δεν προσφέρουμε τίποτα πια, δεν έχουμε δικαίωμα, να επιζούμε;
Η σημερινή κυβέρνηση σκέφτηκε επιτέλους και μας, τους περιφρονημένους αγρότες και για πρώτη φορά αποφάσισε να μας δώσει σύνταξη. Εκατό δραχμές κατά μήνα!!
Ίσον λιγότερο από τα τροφεία του γαιδάρου… ένας καφές στο καφενείο κοστίζει μία (1) δραχμή και ένα μικρό πακέτο από τα πιο φτηνά τσιγάρα κοστίζει 3 δραχμές. Πόσα κάνουν το μήνα; Μένει τίποτα για τροφή;
Υ.Γ. Δεν έζησε για να δει τη μεγάλη πρόοδο μας! 350 ευρώ η σημερινή αγροτική σύνταξη!!
