Σε συζήτηση με μητέρα παιδιού γύρω στα 15, που ήρθαν από την Αθήνα για διακοπές, γίναμε κοινωνοί των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα νέα παιδιά στο χωριό μας. Ακούσαμε:
“Τα παιδιά θέλουν να έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο και δυστυχώς αυτό είναι πολύ δύσκολο. Θέλουν ένα χώρο να βρεθούν, να συζητήσουν, να γελάσουν, να ξεσκάσουν! Καλοκαίρι είναι! Θέλουν ένα χώρο να μπορούν να καθίσουν, να παίξουν ένα τάβλι, ένα σκάκι, να πιουν ένα αναψυκτικό.
Αλλά: Στη βιβλιοθήκη ” κλείνουν το ίντερνετ” Από τη γειτονιά στο σημείο αυτό δέχονται συνεχώς φωνές και απειλές. Έξω από το Μουσείο, όπου υπάρχει Wi-Fi, και πάλι οι φωνές και το διώξιμο είναι έντονα. Στα πεζούλια της Αγίας Μαρίνας δέχονται την μήνιν των περιοίκων. Τελευταία ανακάλυψαν τους φούρνους έξω απ’ τους οποίους συγκεντρώνονται. Και εκεί διαμαρτυρίες, παράπονα και φωνές! Που να πάνε τελικά αυτά τα παιδιά; Δεν υπάρχει ούτε δημόσιος χώρος, ούτε ιδιωτικός γι αυτά!”
Ίσως κάποια απ’ τα παραπάνω να είναι υπερβολικά. Το πρόβλημα όμως είναι υπαρκτό: Που να πάνε τελικά αυτά τα παιδιά; Και φυσικά και τα μικρότερα. Ακόμα και οι μητέρες με μικρά παιδάκια.
Μήπως πρέπει ως τοπική κοινωνία να προβληματιστούμε και προπαντός να δράσουμε; Μήπως πρέπει ως πρόσωπα να βοηθήσουμε στο όποιο κάλεσμα για το σκοπό αυτό, αν ποτέ γίνει από τους αρμόδιους;
Υ.Γ. Το ίντερνετ στη Βιβλιοθήκη, όπως έχουμε ανακοινώσει, είναι ανοιχτό εκτός από τις ώρες κοινής ησυχίας. Αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα θα πρέπει να ενημερώνεται η επιτροπή για να το αντιμετωπίζει. Η Βιβλιοθήκη είναι δίπλα στα παιδιά του χωριού και βασικά λειτουργεί γι αυτά.




της δωρεάς τους και είχαμε υποθέσει ότι πιθανόν οι δωρεές τους να είχαν γίνει στο σχολείο πριν αυτό εγκατασταθεί στο τωρινό διδακτήριό του.