Το τοπικό συμβούλιο του χωριού μας εκφράζει τις θερμές ευχαριστίες του προς όλους τους χωριανούς μας που πρόσφεραν τρόφιμα για τις οικογένειες που είχαν ανάγκη.
Συγκεντρώθηκαν αρκετές ποσότητες τροφίμων όπως γάλα, διάφορα ζυμαρικά, όσπρια, ρύζι, αλεύρι, ζάχαρη, τοματοπολτός τα οποία διατέθηκαν -ανάλογα με τον αριθμό των μελών- σε 22 οικογένειες του χωριού που κρίθηκε ότι είχαν ανάγκη. Επίσης σε κάθε μια απ’ τις οικογένειες αυτές δόθηκε ποσότητα κρέατος και από ένα κοτόπουλο.
Στο χωριό μας δίνονταν σε μια οικογένεια το προσωνύμιο ή παρατσούκλι «Κουτή». Ιδιαίτερα γνωστή με αυτό ήταν η αείμνηστη Ειρήνη, της οποίας η βοήθεια σε πολλούς την περίοδο της γερμανικής κατοχής ήταν ιδιαίτερα σημαντική εξαιτίας της γνώσης της γερμανικής γλώσσας που είχε.
Το πώς προήλθε ο προσδιορισμός αυτός μας εξηγεί σε χειρόγραφο του ο Κώστας Τσέλεκας.
Ο παππούς του δασκάλου απ’ τη μητέρα του (και πατέρας και της Ειρήνης) Ευστράτιος Ευαγγελινός Μανδάκας ήταν άρχοντας του χωριού με μεγάλη περιουσία αλλά και φοροεισπράκτορας της Κοινότητας και του τουρκικού δημοσίου. Για την αντιμετώπιση ενός μεγάλου οικογενειακού προβλήματος χρησιμοποίησε μέρος των οφειλόμενων φόρων αλλά πριν προλάβει να αποκαταστήσει το ταμείο πέθανε ξαφνικά.
Τότε οι άλλοι προύχοντες του χωριού σαν τα κοράκια άρχισαν να καλοβλέπουν την περιουσία του πιστεύοντας ότι η χήρα Μεταξωτή δεν θα μπορούσε να τακτοποιήσει τα χρέη της και θα έβγαζε στο σφυρί την περιουσία για να ξεπληρώσει τους Τούρκους. Αντί να συμπαρασταθούν τη χήρα με τα 4 ορφανά άρχισαν επισκέψεις στα κτήματα για να υπολογίσουν την αξία τους περιμένοντας πότε θα τα «φωνάξουν» σε πλειστηριασμό!
Μόνο ένας δημογέροντας, ο Παναγιώτης Ζιμπιτής, στάθηκε στο πλευρό της καθοδηγώντας την κάθε φορά πως θα ενεργούσε για να αντιμετωπίσει τα αλλεπάλληλα προβλήματα που εμφανίζονταν στον διμέτωπο αγώνα της απέναντι στα νύχια των ντόπιων αρπακτικών λύκων και του τουρκικού δημόσιου. Αυτή καβάλα σε ένα γαϊδούρι έτρεχε απ’ τον Πολιχνίτο στο Πλωμάρι κι απ’ το Πλωμάρι στη Μυτιλήνη στις τούρκικες αρχές για τον διακανονισμό τους χρέους της και την αποτροπή της κατάσχεσης των κτημάτων κάτω απ’ τα ειρωνικά βλέμματα και σχόλια των ντόπιων προυχόντων, οι οποίοι την χαρακτήριζαν «κουτή». Μια αγράμματη χήρα να αντιδικεί με το τουρκικό δημόσιο για χρέος προς αυτό και μάλιστα για φόρους που είχαν εισπραχτεί γι αυτό! Μια γυναίκα με 4 ανήλικα παιδιά πως θα μπορούσε κάτω απ’ τις τότε συνθήκες και χωρίς τη συμπαράσταση των ντόπιων προυχόντων να τα βγάλει πέρα; Ήταν «κουτή» και ως προς την ενέργεια και ως προς την προσπάθεια!
Η «Κουτή» Μεταξωτή όμως αποδείχτηκε πανέξυπνη και ικανή όσο καμιά μέσα στο χωριό και κατάφερε να διαχειριστεί την υπόθεση και να ξεπληρώσει το χρέος της χωρίς να χάσει κανένα περιουσιακό της στοιχείο. Της έμεινε μονάχα το παρατσούκλι «Κουτή» και όπως αναφέρει ο δάσκαλος τη θεία του Ειρήνη την αναγνώριζαν στο χωριό με αυτό το υποτιμητικό στο άκουσμα αλλά ιδιαίτερα κολακευτικό στο περιεχόμενο παρατσούκλι!
Όπως πληροφορηθήκαμε (από το Σύλλογο της Αθήνας ) έχει εγκριθεί από την Περιφέρεια Β. Αιγαίου η αγορά εισιτηρίων για το Μουσείο του χωριού μας αξίας -αρχικά- 2000€, τα οποία θα διατεθούν στα σχολεία που θα προγραμματίσουν να το επισκεφθούν.
Έτσι δίνεται η δυνατότητα στον κ. Θεοδώρου (ή μάλλον του αφαιρεί το όποιο επιχείρημα) να διατηρηθεί ανοιχτό το Μουσείο για κάποιους μήνες ακόμα.
Επίσης επιχειρηματίες των Βατερών εκδήλωσαν την πρόθεση να αγοράσουν εισιτήρια και να τα διαθέσουν σε σχολεία κάτω από κάποιες προϋποθέσεις.
Θεωρούμε όμως ότι είναι σημαντικό για τη λειτουργία του Μουσείου ο υπεύθυνος που θα αναλάβει τη λειτουργία του να διαμένει στο χωριό μας. Είτε είναι χωριανός είτε ξένος θεωρούμε ότι είναι σημαντικό να μένει στο χωριό ώστε να μπορεί να ανοίξει το Μουσείο και σε μια έκτακτη περίπτωση κάποιας επίσκεψης έξω απ’ το περιορισμένο ωράριό του (αφού είναι ανοιχτό λίγες ώρες τρεις-τέσσερεις μέρες τη βδομάδα).
Σε συνέχεια των παραπάνω γεννιέται το ερώτημα: Τη λειτουργία του Μουσείου το καλοκαίρι αλλά και τώρα τη στήριξε και τη στηρίζει η τοπική κοινωνία της Λέσβου. Μήπως θα έπρεπε επομένως να γίνεται σε συνεννόηση με αυτήν (Περιφέρεια, Δήμος, Τοπικό Συμβούλιο) και η επιλογή του προσώπου που θα απασχοληθεί;
Στη μνήμη της Στέλλας Γανώση – Νικέλλη, αντί για στεφάνι, η Μαρία Κατσιγίνη Καραΐσκου πρόσφερε στη Βιβλιοθήκη του χωριού μας το ποσό των 20€
Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί.
Με μια εξαιρετική λιακάδα γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα φέτος στο χωριό. Το πρωί στην Εκκλησία η προσέλευση ήταν ικανοποιητική. Στη συνέχεια αρκετές ομάδες παιδιών πήραν βόλτα ατ καφενεία και τα σπίτια για τα κάλαντα.
Το βράδυ, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, υπάρχει ζωντανή ορχήστρα στου Προκοπίου.
Επειδή όμως το χωριό είναι μικρό και οι ανθρώπινες σχέσεις στενές, η όλη ατμόσφαιρα έχει επηρεασθεί πάρα πολύ από την απώλεια της Στέλλας, της οποίας η κηδεία θα γίνει σε λίγες ώρες.
Έφυγε σήμερα για πάντα από τη ζωή η Στέλλα Γανώση-Νικέλλη για το αντάμωμα με το Θοδωρή της. Η Στέλλα, γειτόνισσα στα παιδικά και νεανικά μας χρόνια, ήταν άνθρωπος ήρεμος, με κατανόηση και διάθεση προσφοράς στο συνάνθρωπό της.
Η κηδεία της θα γίνει αύριο Χριστούγεννα το μεσημέρι στις 3.30
Αύριο τα Χριστούγεννα. Από συνήθεια, από πίστη ή από βιολογική ανάγκη όλοι περιμένουμε τα Χριστούγεννα.
Οι μικροί συνηθίζουν στο δικό τους τρόπο να τα γιορτάζουν ενώ οι μεγαλύτεροι θυμούνται τα παλιά χρόνια και με όσες στεναχώριες κι αν πέρασαν τα αναζητούν.
Τι θυμήθηκα τώρα! Πάνε πάνω από 50 χρόνια όταν μια βραδιά σαν τη σημερινή, όταν γύρισε ο πατέρας από το καφενείο έκανε στο σπίτι τον …τσαγκάρη! Προηγούμενα βάφοντας η μητέρα τα παπούτσια μας για τα βάλουμε την επομένη το πρωί που θα πηγαίναμε στην Εκκλησία διαπίστωσε ότι το μοναδικό ζευγάρι που είχα ήταν “ξεμπαρδαλωμένο” και δεν ήταν για να το δεί άνθρωπος! Με κατσάδιασε γιατί δεν το είχα πει νωρίτερα αλλά χωρίς υπερβολές λες και καταλάβαινε τη δική μου συστολή να αναφέρω ότι πάλι είχα χαλάσει τα χιλιομπαλωμένα παπούτσια μου.
Έτσι όταν γύρισε ο πατέρας και τα είδε άρχισε να αναζητά καρφάκια και σπάγγο και την “τσακοράφα” για να τα σουλουπώσει! Και όμως την επομένη το πρωί ήμασταν όλη η οικογένεια στην εκκλησία και εγώ ντυμένος …παπαδάκι.
Και κάτι ακόμα σήμερα που μας πήραν οι αναμνήσεις. Πριν σαράντα ακριβώς χρόνια, τέτοια νύχτα, μας άφησε για πάντα ο πατέρας!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ
Στη μνήμη του Κώστα που πριν λίγο καιρό έφυγε για πάντα, ο γείτονάς του στο χωριό μας Τάσος Ανδ. Τσέλεκας πρόσφερε στη Βιβλιοθήκη του χωριού μας το ποσό των 20€
Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί.
Στη μνήμη της Μαρίας Ζούρου που πρόσφατα έφυγε για τη γειτονιά των αγγέλων ο Τάσος Ανδ. Τσέλεκας πρόσφερε στη Βιβλιοθήκη του χωριού μας το ποσό των 30€.
Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί.
