Είναι πολύ συνηθισμένο ένας γιατρός να συναντιέται με έναν άμθρωπο των γραμμάτων ή του πολιτισμού: με έναν ακαδημαϊκό, με έναν ηθοποιό, με έναν ζωγράφο ή με μια ποιήτρια. Όλοι οι άνθρωποι έρχεται η ώρα που καταφεύγουν στο γιατρό. Είναι όμως ασυνήθιστο ένας γιατρός και μια ποιήτρια να δίνουν απο κοινού συνέντευξη και να απαντούν στις ίδιες ερωτήσεις ο καθένας απ’ τη σκοπιά του.
Και αυτό το ασυνήθιστο γεγονός γίνεται ιδιαίτερα ελκυστικό όταν ο γιατρός είναι ο “δικός μας” καρδιοχειρουργός, ο Στρατής Πατακός, με τον εξαιρετικό λόγο και τη στοχευμένη κρίση και η ποιήτρια είναι η πολυβραβευμένη Κική Δημουλά.
Έδωσαν την κοινή συνέντευξη στο ΒΗmagazino και μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ. Παραθέτουμε δυο αποπσπάσματα από απαντήσεις που έδωσε ο Στρατής:
Τι κάνει, όμως, τους ανθρώπους, προκειμένου να πιστεύουν ότι συνεννοούνται μεταξύ τους, να χρειάζονται κάτι που δεν υφίσταται;
ΣΤΡ.Π.: «Φαντάζομαι ότι η καρδιά μάς έχει γοητεύσει ως σύνολο. Της βάλαμε ροζ χρώμα, βέλη να την τρυπούν, της βάλαμε σκέψη, συναίσθημα. Ωραιοποιήθηκε και ηρωοποιήθηκε λογοτεχνικά, ως εικόνα και ως ζωγραφική, και ως εκ τούτου μας βόλεψε. Οπως ακριβώς μας βόλεψε το φεγγάρι που αναφέρατε πριν. Αντίθετα, το να μιλάς για την ψυχή και τον εγκέφαλο χρειάζεται να πας σε βάθος, είναι πολύ σοβαρά πράγματα. Με ρωτάει συχνά μια σύζυγος αν έτυχε να την αναγνωρίσω μέσα στην καρδιά του άνδρα της ενώ τη χειρουργούσα. Κι εγώ της απαντώ: “Βεβαίως, ανάμεσα στις γλωχίνες μιας βαλβίδας, είδα γραμμένο το όνομά σου”. Και συνεχίζει: “Δεν είδες καμιά άλλη;”. “Oχι, μόνον εσένα”».
……………………………………
ΣΤΡ. Π.: «Στην πάρα πολύ ποιητική αυτή ερώτηση η απάντηση είναι ότι ο καρδιοχειρουργός βλέπει απλά έναν μυ που συστέλλεται καλά ή ελαττωματικά. Μια αρτηρία που είναι ανοιχτή ή βουλωμένη. Αλλο τώρα αν ο έλληνας καρδιοχειρουργός έχει γίνει φίλος με τον ασθενή και αυτή η φιλία η προεγχειρητική τον κάνει να βλέπει στον μυ που συστέλλεται την ψυχή του ασθενούς, την οικογένειά του, τη μάνα του με το τσεμπέρι που περιμένει έξω από το χειρουργείο».
