Πέρασε ήδη ένας μήνας από την 9η επέτειο του καταστροφικού σεισμού.
Τέτοιες επέτειοι πρέπει να είναι αφορμές για πιο έντονες διεκδικήσεις.
Αντί γι αυτό, η τοπική κοινωνία δια των αντιπροσώπων της θριαμβολογούσε για την τάχατες άμεση άρση της επικινδυνότητας του χωριού. Πέρασε ένας μήνας και δεν έχει αλλάξει η κατάσταση ούτε κατ’ ελάχιστο! Εντάξει κάποια στιγμή -σε κάποια τέρμινα- θα αρθεί η επικινδυνότητα. Ποιος είναι λόγος να θριαμβολογούμε προκαταβολικά -τέτοια επετειακή μέρα- αντί να διεκδικούμε να αρχίσει επιτέλους η ανέγερση των δημοτικών κτιρίων; Να διεκδικήσουμε να μάθουμε σε ποια φάση βρίσκεται επιτέλους το θέμα του πρώην Παρθεναγωγείου, που μέχρι το σεισμό στέγαζε τη Συλλογή Φυσικής Ιστορίας. Μήπως περιμένουμε να γκρεμιστεί ο Άγιος Κωνσταντίνος;
Πάλι καλά που ακούστηκε -αδύναμα- μια διαμαρτυρία για την καθυστέρηση των πληρωμών των δόσεων για τις επισκευές και τις ανακατασκευές των σεισμόπληκτων.
Δυστυχώς έτσι πορευόμαστε. Εμάς μας έχουν “λιμπουτσομένους” και φιμωμένους. Και κανένας “φιλόζωος” δεν νοιάζεται για μας! Αφού εμείς δεν νοιαζόμαστε για τον εαυτό μας.
