Τούτος ο κόσμος…

Τούτος ο κόσμος είναι κωμωδία για όσους σκέφτονται

και τραγωδία για όσους αισθάνονται.

Είπε κάποιος της παρέας.

Και για όσους σκέφτονται και αισθάνονται;

Τόλμησε να ρωτήσει.

Μα, ιλαροτραγωδία αγαπητή μου της απάντησε ο ηλικιωμένος κύριος δίπλα της.

Κατάθλιψη.

Γιατί αυτή και σκέφτεται και αισθάνεται.

Γιατί ο κόσμος πάει «κατά διαβόλου».

Γιατί σκέφτεται το παιδί.

Το γελαστό παιδί.

Όχι το πεινασμένο.

Όχι το σκοτωμένο.

Γιατί δεν βλέπει κωμωδία.

Μόνο τραγωδία.

Ω τι κόσμος μπαμπά!

Και μετά το βράδυ…

Θεοδωράκης στην τηλεόραση.

Τα επαναστατικά του.

Ένα το χελιδόνι…

Είμαστε δύο είμαστε τρεις είμαστε χίλιοι δεκατρείς…

Στρώσε το στρώμα σου για δύο…

Δραπετσώνα…

Της δικαιοσύνης ήλιε…

Και ξανανιώνει.

Και τραγουδά.

Και γελά.

Και χειροκροτεί.

Και θυμάται…

Όταν κρυφά τα άκουγε στη δικτατορία.

Όταν τα έβαζε στο διαπασών στη μεταπολίτευση.

Τις συναυλίες που την ανεβάζαν στα ουράνια.

Και εσύ λαέ βασανισμένε…

Να θυμάσαι.

Γιατί…

Μέσα από τα τραγούδια γεννιούνται οι αγώνες.

Και μέσα από τους αγώνες γεννιούνται τα τραγούδια.

Σκέψου και αισθάνσου.

Γιατί….

Δεν πρέπει να υπάρχουν εχθροί που σκοτώνουν τα γελαστά παιδιά.

Γιατί…

Τούτος ο κόσμος είναι δικός τους και δικός μας.