Η ακολουθία του Ακάθιστου Ύμνου ή αλλιώς των Τελευταίων Χαιρετισμών ολοκληρώθηκε πριν λίγο στο εκκλησάκι του Αγίου Ευσταθίου των Βατερών.
Ο βροχερός καιρός το απόγευμα και προπαντός οι απειλές των προγνώσεων για επερχόμενες καταιγίδες μείωσαν ακόμα περισσότερο το εκκλησίασμα.
Στις πέντε εβδομαδιαίες ακολουθίες των Χαιρετισμών έλειψε από τον Άγιο Ευστάθιο η μελωδική φωνή της Μερόπης Κακάμπουρα-Φρύσσα. Η Μερόπη εδώ και πολλά χρόνια απήγγειλε το “Άσπιλε” και βέβαια την Μεγάλη Παρασκευή πρωτοστατούσε στη γυναικεία χορωδία για τα εγκώμια.
Δυστυχώς ο χρόνος είναι αμείλικτος, περνάει ακάθεκτος, κάθε χρόνο και “πιο γρήγορα”! με αποτέλεσμα άλλος πιο γρήγορα και άλλος πιο αργά να συνειδητοποιεί ότι “το πνεύμα του πρόθυμο, αλλά η σαρξ του ασθενής”. Ασθενής, όχι σώνει και καλά με την έννοια της αρρώστιας αλλά με αυτήν της εξασθένησης.
Είναι πολύ δύσκολο να μην αισθανθεί κάποιος την απουσία ενός προσώπου του οποίου τα προηγούμενα χρόνια η ενεργή συμμετοχή του σε μια κοινή εκδήλωση (όποια κι αν είναι αυτή) ήταν ουσιαστική και ευχάριστη.
Μερόπη να είσαι καλά, να λες τα κομμάτια, που μελωδικά μας χάριζες τόσα χρόνια, στο σπίτι σου και να είσαι σίγουρη ότι σε συνοδεύουν οι ευχές πολλών: ο χρόνος να δουλέψει αντίστροφα και αντί για εξασθένηση να σου προσδώσει δύναμη για τη συνέχεια.
