Η ανθρώπινη σκακιέρα.

Αφιερωμένο σε αυτούς που χάθηκαν στα ναυάγια.

Ήρθαν φυσικές καταιγίδες και πέρασαν.

Θε νά ‘ρθουν κι άλλες.

Και αυτές θα περάσουν και θα ξεχαστούν.

Γιατί θά ‘ρθει η άνοιξη.

Θά ‘ρθει το καλοκαίρι.

Η καταιγίδα η δική τους πότε θα περάσει;

Γιατί η ζωή τους είναι σαν σε ανθρώπινη σκακιέρα.

Και αυτοί τα πιόνια.

Πότε με τα άσπρα πότε με τα μαύρα.

Θυράματα σε συνεχή φόβο και επαγρύπνηση.

Η πίεση τούς αποδυναμώνει.

Φοβούνται μη γίνει μια λανθασμένη κίνηση.

Φοβούνται μη χάσουν το παιχνίδι.

Φοβούνται το «ματ».

Γιατί άλλοι κινούν τα νήματα.

Κι αυτοί πάντα αναλώσιμοι.

Αμελητέα πιόνια στη διεθνή σκακιέρα.

Με το σύμπαν εναντίον τους.

Φοβούνται αλλά το διακινδυνεύουν.

Λέγεται, ότι κι αν περάσουν οι καταιγίδες

θα έχουν «καταστρέψει όλα τα λουλούδια του κήπου».

Κι αυτοί, λουλούδια που φυλλορροούν.

Περιλπανώμενες ψυχές που μέσα από την καταιγίδα

ψάχνουν εναγωνίως τον παράδεισο τους.

Ριψοκινδυνεύοντας την ζωή τους.

Για ζωή.