ΕΦΥΓΕΣ

Έφυγες για πιο ηλιόλουστα μέρη.

Και έμεινα μόνη.

Να περιμένω με λαχτάρα την βροχή.

Όχι την ήρεμη ποτιστική βροχούλα.

Όχι αυτή που σε χαλαρώνει, και σε ηρεμεί.

Περιμένω την δυνατή μπόρα, την καταιγίδα.

Τον δυνατό αέρα.

Τις αστραπές και τις βροντές.

Το χαλάζι.

Δημιουργείται μέσα μου μια ισορροπία.

Απόσπαση προσοχής.

Απ’ τον εαυτό μου.

Από σένα.

Γιατί είμαι σαν εκείνα τα παλιά μαξιλαράκια για καρφίτσες.

Αυτά που είχαν οι γιαγιάδες μας.

Τρυπημένη από τα συναισθήματα μου

γεμάτη με πληγές και πόνους.

Πόσο μου λείπεις!