Από το emprosnet.gr
Από την Μαίρη Τόμα – Σαλαβοπούλου
Στις 13-1-2026 τελέστηκε η εξοδιος ακολουθία στο ναό Αγίου Γεωργίου Πολιχνίτου, του Δημήτρη Μοιρασγεντή. Ο θάνατος του ήταν αδόκητος και προξένησε βαθιά θλίψη σε όλους συγγενείς, φίλους και γνωστούς.
Τον απόχαιρέτησαν με συγκίνηση, σεβασμό και αγάπη εκτός από τους δικούς του ανθρώπους, πολλοί φίλοι, συγχωριανοί, συνάδελφοι και μαθητές του.
Ο Δημήτρης Μοιρασγεντής υπηρέτησε ως καθηγητής μαθηματικών στο Γυμνάσιο Καλλονής, Αγίας Παρασκευής και στο Γυμνάσιο και Λύκειο Πολιχνίτου που ήταν και Δ/ντης, στο 3ο Γυμνάσιο Μυτιλήνης από το οποίο και συνταξιοδοτήθηκε. Σε αυτό το στάδιο των γνώρισα καλύτερα.
Ήταν ένας άνθρωπος με υψηλό δείκτη νοημοσύνης, πολύ υψηλότερο από τον μέσο άνθρωπο. Αυτό ήταν να αποδεκτο από όλους. Όμως δεν είχε καθόλου έπαρση. Αντίθετα ήταν σεμνός και προσηνής.
Συγχωρούσε τα λάθη σου, φρόντιζε να σου μεταδόσει τη γνώση και την εμπειρία του και σε βοηθούσε να γίνεις καλύτερος. Χαρακτηριστικό της φυσιογνωμίας του ήταν ένα μόνιμο χαμόγελο, που φώτιζε το όμορφο πρόσωπο του, που και δεν καταλάβαινες τι ακριβώς σημαίνει.
Είχε όμως και συναισθηματική νοημοσύνη, ενσυναίσθηση και κοινωνικές ευαισθησίες. Ονειρευόταν έναν κόσμο καλύτερο και δικαιότερο και προσπαθούσε για αυτό, όσο περνούσε από το χέρι του.
Επιβαλλόταν σε μαθητές και καθηγητές με την προσωπικότητα και το κύρος του. Είχε το χάρισμα του διοικείν, σε όλα τα επίπεδα. Ήξερε άριστα εκτός από τα γραφειοκρατικά που έχει κάθε σχολείο, να διαχειρίζεται άψογα το έμψυχο δυναμικό, καθηγητές και μαθητές που ήταν και το πιο δύσκολο.
Μ’ ένα αριστοτεχνικό και καθαρό τρόπο έλυνε τα όποια προβλήματα εν τη γενέσει τους, χωρίς να τα αφήνει να πάρουν διαστάσεις και να δημιουργούνται άσκοπες αντιπαραθέσεις και τσακωμοί μέσα στο σύλλογο.
Έπαιρνε γρήγορα σωστές αποφάσεις και την ευθύνη πάνω του για να τις εφαρμόσει.
Τους σεβόταν όλους και τους άφηνε να εκφράσουν τη γνώση τους και να ασκήσουν το διδακτικό του έργου απρόσκοπτα.
Γενικά έπνεε ένας άνεμος δημοκρατίας, χαράς και καλής συνεργασίας μέσα στο Σύλλογο με τη συμβολή βέβαια των εξαιρετικών συναδέλφων.
Μας βοηθούσε όλους μας να βγάλουμε τον καλύτερο εαυτό μας.
Συγχωρούσε την αδυναμία και την ανεπάρκεια, δεν ανεχόταν όμως την κακή συμπεριφορά, την παρατυπία, την τεμπελιά, την συνωμοσία πίσω από την πλάτη του. Αυτά δεν τα συγχωρούσε ποτέ.
Ήταν οργανωτικός και αυτό βοηθούσε στην καθώς πρέπει λειτουργία του σχολείου. Ήταν δυναμικός και ικανός να διεκδικήσει το δίκιο του.
Σεβόταν τους προϊσταμένους του, αλλά ποτέ δεν τους κολάκευε από ιδιοτέλεια.
Φερόταν το ίδιο σωστά και στους ανωτέρους του και τους υφισταμένους και στους μαθητές και απαιτούσε τον ίδιο σεβασμό από αυτούς.
Ήταν άριστος γνώστης του αντικειμένου του, των Μαθηματικών, και προσπαθούσα να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του στους μαθητές του, τόσο τους καλούς όσο και τους αδύναμους. Ενδιαφερόταν να φτάσει ο λόγος του σε όλους.
Δεν διάλεξε το δρόμο της δόξας και του χρήματος.
Προτίμησε στη διάρκεια της ζωής του να απολαμβάνει την θαλπωρή της οικογένειάς του κοντά στην αγαπημένη του σύζυγο, Αφρούλα Παπαδημητρίου, εξίσου προικισμένη, η οποία του πρόσφερε αγάπη και αφοσίωση και στα παιδιά τους. Είχε καλούς και πιστούς φίλους με τους οποίους χαιρόταν τις ώρες της σκόλης και της ξεκούρασης μία αληθινή κουβέντα με τη συνοδεία οόζου και, καλού μεζέ.
Το καλοκαίρι απολάμβανε τη θάλασσα της Νυφίδας ψαρεύοντας με την βάρκα και δεν κουραζόταν να καλλιεργεί την έφορη πατρογονική γη και να απολαμβάνει τα φρέσκα λαχανικά και φρούτα, τα οποία του φαινόταν πιο γλυκά, γιατί ήταν καρπός του μόχθου του.
Αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Μοιρασγεντής ήταν και ένας τυχερός άνθρωπος.
Απέκτησε δυο παιδιά τα οποία κληρονόμησαν την ευφυία του, τα μεγάλωσαν μαζί με την εξαιρετική σύζυγό του με τις αρχές και τις ηθικές αξίες στις οποίες πίστευαν και ευτύχησαν να τα δουν να μεγαλώνουν υγιή, να σπουδάζουν, να γίνονται διοικεκριμένοι επιστήμονες και καταξιωμένοι επαγγελματίες.
Τον ίδιο δρόμο ακολούθησαν κατ επέκταση και τα εγγόνια του, τα οποία διακρίνονται στην επιστήμη και το επάγγελμα που διάλεξαν τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού.
Τελικά ο εκλιπών επιτέλεσε τον προορισμό του ως άνθρωπος πάνω στη γη, και άφησε το αποτύπωμα του στις ψυχές των δικών του ανθρώπων και των μαθητών του και στην συνείδηση των συναδέλφων των φίλων και συγχωριανών του. Γιατί ήταν ένας ακέραιος χαρακτήρας τίμιος, ντόμπρος, καλός φίλος, συνάδελφος, προϊστάμενος, καλός οικογενειάρχης.
Αλλα η ανθρώπινη μοίρα είναι κοινή για όλους ως προς το θάνατο. Δεν μπορεί να ξεφύγει κανένας. Όσοι τον γνωρίσαμε θα τον θυμόμαστε με αγάπη και σαν ένα καλό πρότυπο ζωής.
Οι δικοί του άνθρωποι να είναι περήφανοι για τον ευλιπόντα, να περάσουν με καρτερία και αποχή το στάδιο του πένθους, να βρουν παραμυθία όπου μπορούν και ο χρόνος να τους βοηθήσει να λυτρωθούν από τη μεγάλη απώλεια μέσα από τα δάκρυα και το θρήνο και να ξαναβρουν τη χαρά τη ζωής. Γιατί η Ζωή είναι το μέγα αγαθό και πρώτο, παρά τις αντιξοότητες και τα βάσανα, και πρέπει να το χαιρόμαστε, όσο το έχουμε.
Ας είναι αιώνια η μνήμη του
