Κατ’ επιλογήν

Το γύρισε σε βοριά.

Μετά την βροχή.

Μπροστά της, απλώνεται το αλαζονικό γαλάζιο

του ουρανού και της θάλασσας.

Πεντακάθαρο.

Φθινοπωρινό.

Όμορφο αλλά…

Κρυστάλλινο, ψυχρό, και αδιάφορο.

Σκληρό και απροσπέλαστο.

Έφυγε το καλοκαίρι.

Συλλογισμένη κοιτάζει το μαύρο τής οθόνης τού υπολογιστή.

Κάθεται ώρα μπροστά του.

Κατ’ επιλογήν.

Μαύρο σαν τη ζωή της.

Μια κίνηση χρειάζεται, ένα κουμπί να πατήσει

για να γίνει φωτεινό και πολύχρωμο.

Να την μεταφέρει σε άλλους κόσμους

λαμπερούς και χαρούμενους.

Μαγικούς και ζεστούς.

Κατ’ επιλογήν.

Άχ να μπορούσε να βρει το κουμπί

για να αλλάξει και την ζωή της.

Για να γίνει ο ουρανός και η θάλασσα θαλπωρή και αγάπη

και το γαλάζιο τους ένα σεντόνι να την τυλίξει στην ανυπαρξία.

Να λικνίζεται απαλά στην σιωπή του βυθού.

Σαν έμβρυο στην κοιλιά της μάνας της.

Να μην σκέφτεται, να μην πονά, να μην φοβάται.

Μέχρι να βρει το κουράγιο να ακολουθήσει τις φυσαλίδες.

Της αναπνοής της.

Σαν σκοινί σωτηρίας.

Να ξαναβγεί στην επιφάνεια.

Κατ’ επιλογήν.