Ένα μικρό απόσπασμα
29-12-1940
Τσέροβο
Μέρα αξέχαστη της ζωής μου. Πρωί ξεκινήσαμε για μεταστάθμευση. Ο καιρός φοβερή παγωνιά και ανέφελος. Στο δρλόμο συναντούμε τη φάλαγγα της ΧΧΙΙΙ μεραρχίας. Την ώρα που μιλούσαμε με τον λοχαγό Ηλιάδη βόμβος αεροπλάνων ακούεται από πάνω μας. Λαμβάνουμε προφυλάξεις ενώ πολλοί δεν έχουν καρδιά ούτε να καθίσουν. Ο δρόμος κατάμεστος από στρατό. Άνω των 300. Τα αεροπλάνα πληθαίνουν. Μετρούμε περί τα 35. Νομίζουμε ότι γίνεται αερομαχία γιατί είναι δυο ομάδες με διαφορετικό χρώμα. Ριπές πολυβόλων ακούγονται αλεπάλληλες. Πετούν 100 μέτρα από πάνω μας. Η μούρη μας χώνεται στο χώμα και αναμένουμε το μοιραίο. Βάσταξε περί τα 20 λεπτά. Ξεκινούμε με χίλιες δυο σκέψεις και συζητήσεις στο δρόμο. Εδώ μαθαίνουμε ότι τραυματίστηκαν εφτά και σκοτώθηκε ένας. Μπροστά μου τέσσερα άλογα, θύματα κι αυτά ψυχορραγούν.
Σταθμεύουμε σε μια γειτονική χαράδρα. Νέα επιδρομή επαναλαμβάνεται κατά τις 3 χωρίς θύματα. Μου κάνει κατάπληξη η εκκίνηση του εφοδιασμού. Τί κόσμος! Τί θα πει πόλεμος! Πόσο όλοι μπροστά στο συναίσθημα του κινδύνου χάνουν την ψυχραιμία τους! Για μια στιγμή αξιωματικοί και στρατιώτες βρεθήκαμε κάτω από μια σκάλα. Στην πρώτη επιδρομή ξαπλωμένος στο χιόνι με τον Δωρόθεο σε μια ματιά συνεννοηθήκαμε. Προ ολίγου αντάμωσα τον Κουτρούλη ο οποίος μου είπε ότι τραυματίστηκε στα πόδια ο Χ#ευλογημένος ο Σάββας. Πως βρήκαν τον Αγγελίδη τον Αριστείδη σκοτωμένο. Πόσο δάγκωσε η καρδιά μου από την είδηση. Μα τι να πρωτογράψω; Ας παύσω και ας ας εμπιστευθώ τον εαυτό μου στον Ύψιστο με μια παράκληση να δώσει τέρμα στον αγώνα μας.
