Μένει στην άκρη του χωριού και είναι αναγκασμένος να βρίσκεται ολόκληρο το 24ώρο στο σπίτι. Γι αυτό παρά τα όποια κινητικά του προβλήματα κάθε άνοιξη στήνει τον κήπο του και τα λαχανικά του. Για να έχει μια απασχόληση και λίγο καθαρό αέρα.
Σε 5 μέρες θα έρθουν τα 4 εγγόνια του από την Αθήνα με τα οποία επικοινωνεί κάθε μέρα και κύριο σημείο συζήτησης είναι ο κήπος του παππού: παππού μεγάλωσαν τα αγγούρια; παππού κοκκίνισαν οι ντομάτες; παππού έγιναν τα καρπούζια; Και συνάπτονται και οι συμφωνίες εργασίας: παππού κάθε πρωί εγώ θα κόβω τα αγγούρια, παππού εγώ θα σηκώνω τα καρπούζια που είμαι μεγάλος, παππού μαζί θα μαζεύουμε τις ντομάτες και τις μελιτζάνες.
Και έκαναν όνειρα τα παιδιά αδημονώντας πότε θα φτάσει εκείνη η μέρα. Και έκανε όνειρα ο παππούς πόσο θα ευχαριστούσε τα εγγονάκια του με τον κήπο του.
Σήμερα το πρωί καμιά εικοσαριά πρόβατα ξεκουράζονταν στον μπαχτσέ του αφού προηγουμένως τον είχαν εξαφανίσει. Από τον μαϊντανό μέχρι τις αγγουριές. Γλίτωσαν, μου είπε, μόνο οι κολοκυθιές!
Πόση είναι η ζημιά, θα αναρωτηθεί κάποιος.
Πριν χρόνια οι αγροφύλακες απόκοβαν τη ζημιά, την υλική ζημιά. Υπήρχαν και ειδικοί εκτιμητές για πιο σημαντικές ζημιές, υλικές ζημιές. Τον πόνο του παππού και των μικρών εγγονών του ποιος μπορεί να τον μετρήσει και ποιος μπορεί να τον αποζημιώσει;
