Κώστα μου, φέτος θα γιορτάσεις με τους αγγέλους.
Να ζεις αιώνια δεν μπορείς, έτσι είναι το μοιραίο.
Όμως θα ζει ότι άφησες στο πέρασμά σου ωραίο.
Για μας ποτέ δεν πέθανες, πεθαίνει όποιος ξεχνιέται.
Άνθρωπος με τις χάρες σου ποτέ δεν λησμονιέται.
Έφυγες τόσο ξαφνικά μια μέρα του Μαρτίου
μα εγώ δοξάζω και ευχαριστώ το Θεό
που έζησα 46 χρόνια τόσο όμορφα μαζί σου.
Κάθε μέρα σ’ αγαπώ και περισσότερο.
Ρηνούλα
Ρηνούλα μας συγκίνησες με την ανάρτησή σου. Εκτός από σένα και τους δικούς του ανθρώπους και εμείς όλοι θυμόμαστε τον πράο, μειλίχιο και γλυκό Κώστα. Με τον καλό λόγο και το χαμόγελό του.
Αργά ή γρήγορα όλοι μας εύχομαι να βρεθούμε κάπου, εκεί, πού, δεν ξέρω, αλλά εκείνο που ξέρω είναι ότι σιγά σιγά λιγοστεύουν οι άνθρωποί μας και μας λείπουν όλο και πιό πολλοί.